Natividade da Beata Virxe María

Hai unha imaxe que hoxe, na festa da Natividade de María, se nos queda gravada: a dunha pequena raíz que sae dun tronco vello para dar un froito que cambiará a historia. O profeta Miqueas fálanos de Belén, unha terra «pequena entre as clans de Xudá», da que sairá o pastor que apacentará o seu pobo. É o paradoxo de Deus: o grande nace do pequeno, o eterno entra no tempo a través dunha porta estreita, a dunha nena que nace nunha familia humana. Hoxe celebramos o nacemento de María, a alborada que precede ao sol, a pequena semente que floreceu para acoller a Emmanuel, o Deus con nós.

Benjamin Vo, o noso Ben, foi tamén esa semente de luz na vida de Alan, Thao e Ryan. Pensade na súa curiosidade, nesa mente brillante que, coma un radar, escaneaba o mundo buscando o seguinte reto, xa fose a complexidade dunha rede na nube ou o deseño dunha aeronave. Ben non era un rapaz de grandes pretensións; era un rapaz de detalles. Lembrade a súa imaxe sentado xunto á ventá do avión, coa súa sudadeira gris, ollando cara ao azul infinito cunha calma que só os que teñen un espírito grande posúen. Ben non tiña medo ao ceo; el quería entendelo, quería voar nel, quería crear a súa «Con Chim Airlines» non porque quixese o poder, senón porque quería conectar, quería levar alegría, quería que o mundo fose un lugar onde os soños puidesen despegar.

Pero hoxe, ao mirar a María nena, debemos falar tamén da dor que, ás veces, nos fai sentir que o ceo está lonxe. Hai unha dor que non se explica, unha dor que entra na casa sen chamar, como a que vós, Alan e Thao, estades a vivir nestes meses. Quizais hai no fondo do voso corazón unha pregunta que non vos deixa durmir: «Fixen todo o que puiden? Podería ter visto algo antes?». Escoitade hoxe a verdade que brota do Evanxeo: cando Xosé descubriu que María estaba encinta, tivo medo. O seu mundo tambaleouse. Pero o anxo díxolle: «Non teñas medo». Non foi culpa de Xosé, como non é vosa. A enfermidade, a fragilidade da vida, non é un castigo nin o resultado dun descoido. Ás veces, as tormentas chegan sen que ninguén as provoque. Non vos culpedes. Deus non vos acusa; El sostén as vosas bágoas nun odre, porque cada unha é preciosa para El.

Ben era un rapaz que entendía a xenerosidade antes que a lóxica. Aquela oferta de dar o seu porquiño para axudar ao seu tío William non foi un acto de neno; foi un acto de amor puro. Non importou que non se chegase a romper o porquiño; o que importou foi a dispoñibilidade do seu corazón. Ben xa era, aos quince anos, un «odre novo» para o viño novo de Deus. El ensinounos que a vida non se mide polo tempo que dura, senón pola intensidade do amor que se entrega. E vós, pais, sementastes ese amor nel. Sodes os administradores dunha vida que foi, e segue sendo, un tesouro para o ceo.

Ryan, irmán querido, ti es o testemuño máis fermoso de Ben. Cando recordas as vosas aventuras nas montañas rusas dos soños, ou cando gardas unha tarxeta de avión na túa funda do móbil, non estás a aferrarte a un fantasma. Estás a levar contigo a un irmán que che ensinou que a vida vale a pena ser vivida con curiosidade e valentía. Non teñas medo de sorrir cando recordes unha das historias inventadas de teu pai que Ben escoitaba con tanta atención. Esa risa é o eco da súa presenza. Ben non se foi; Ben está no corazón de Deus, e desde alí, segue a ser o teu irmán, o teu protector, o que che anima a seguir soñando.

Imos ao Evanxeo, á xenealoxía de Xesús. É unha lista longa, chea de nomes, de historias de xente común, de erros e de acertos, de xente que, coma nós, intentou sobrevivir e amar. Nesa lista, o nome de Ben tamén está escrito. Non nun papel, senón no Libro da Vida. O seu paso pola terra, a súa paixón polos avións, a súa dozura na casa, a súa empatía polos que sofren —todo iso formou parte do plan de Deus para que o mundo fose un pouco máis luminoso. Ese pozo de auga en Cà Mau, que leva o seu nome, é o símbolo perfecto da súa vida: unha auga que segue a fluír, que segue a dar vida, que segue a saciar a sede dos que máis o necesitan. O amor de Ben non morreu co seu corpo; o amor de Ben é unha corrente que segue a dar froito.

Alan, Thao, moitas veces sentides que o peso é insoportable. Pero mirade a María hoxe. Ela foi a nai que viu ao seu fillo sufrir, ela foi a que estivo ao pé da cruz, ela foi a que tivo que aprender a confiar cando todo parecía escuro. Ela entende a vosa dor mellor que ninguén. Non vos pido que sexades fortes por vós mesmos. Pídovos que vos deixedes abrazar por ela. Deixade que a súa tenrura materna vos envolva. Non tendes que facer nada, non tendes que demostrar nada. Só deixade que Deus vos ame a través da vosa propia dor.

Hai un soño que tivo o teu pai, Alan, onde Ben che dicía: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết» — «Papá, todas as probas as pasei». Esas palabras son a promesa de Deus para vós. Ben está ben. Ben está na luz. Ben xa non ten dor, xa non ten medo, xa non ten preguntas sen resposta. El está a gozar da presenza de Aquele que o creou, o mesmo Deus que vos deu a vós o agasallo de ser os seus pais. Ese lazo que vos une non se rompeu; transformouse. Agora, Ben é o voso intercesor, o que vos espera na porta do banquete do ceo.

Non teñades medo de seguir vivindo. Non teñades medo de buscar a felicidade, de rir, de gozar das pequenas cousas, como lle gustaba a Ben. Cando vexades un avión cruzar o ceo, cando sintades o vento na cara, cando compartades unha comida en familia, sabede que Ben está alí. El é parte de vós. A súa curiosidade, a súa dozura, a súa luz, son a vosa herdanza.

Ao saír de aquí hoxe, levade esta pequena tarefa: facede un xesto de bondade, por pequeno que sexa, en nome de Ben. Quizais axudar a alguén que o necesite, ou simplemente ofrecer un sorriso a un estraño que pareza estar a cargar unha cruz pesada. Non busquedes grandes recoñecementos. Facedeo en segredo, como Ben faría. E ao facelo, sentirédelos máis preto de vós que nunca. Sentiredes que o seu amor segue a traballar no mundo, como unha auga fresca que nunca se esgota.

Que a Virxe María, cuxo nacemento hoxe celebramos, vos cubra co seu manto de paz. Que ela vos ensine a confiar, mesmo cando non entendemos o camiño. Que saibades que non estades sós, porque o noso Deus é o Deus da vida, o Deus que chama ás cousas á existencia, o Deus que, en Benjamin Vo, nos deu unha lección de amor que nunca esqueceremos. Descansa, querido Ben, no abrazo eterno do Pai. E vós, amados seus, camiñade con esperanza, sabendo que o amor nunca remata, porque o amor é a única cousa que levamos connosco á eternidade.