Martes da vixésima sétima semana do tempo ordinario

Hai momentos, cando a luz da mañá entra pola xanela e ilumina un obxecto tan cotián que, de súpeto, nos detén o alento, nos que sentimos o peso do misterio. Quizais é o brillo dunha pantalla de ordenador onde un código quedou a medio escribir, ou ese espazo na mesa onde antes había o ruído alegre dun rapaz que soñaba con construír pontes entre o ceo e a terra. Para vós, Alan e Thao, e para ti, Ryan, a casa está chea deses ecos de Benjamin. Hai tres meses que o noso Ben emprendeu o seu voo definitivo cara á casa do Pai, e sei que nestes días a dor ten unha forma propia, unha maneira de aparecer cando menos o esperades, como unha sombra que cruza a habitación.

Na nosa primeira lectura, San Paulo fálanos dunha transformación radical. El describe como, antes de atoparse con Cristo, era un home movido polo celo das tradicións, un home que intentaba controlar a súa propia rectitude. Pero todo cambia cando Deus, «que dende o seo materno o separara e o chamara pola súa graza», lle revela ao seu Fillo. Paulo deixa de buscar a súa propia xustificación e comeza a camiñar pola graza. É unha chamada a deixar de loitar contra a realidade, a deixar de intentar comprender o incomprensible coas nosas forzas limitadas, e a simplemente deixarnos atopar polo Amor que nos coñece dende antes de nacer.

No Evanxeo, atopamos a Martha e a María. Unha escena tan humana, tan real. Martha está atareada, preocupada, cargada de servizos, querendo que todo saia perfecto, sentindo que o peso do mundo recae sobre os seus ombreiros. E logo está María, sentada aos pés do Señor, escoitando. Xesús non lle di a Martha que o seu traballo non importa. O que lle di é algo moito máis profundo: «Martha, Martha, estás inqueda e preocupada por moitas cousas. Unha soa cousa é necesaria». Non é unha crítica á súa dedicación, senón unha invitación a non deixar que a ansiedade roube a paz que só se atopa na presenza de Deus.

Benjamin era un rapaz que entendía este equilibrio de xeito natural. Pensade na súa mente brillante, naquela curiosidade que o levaba a mergullarse en AWS, en DevOps, en sistemas que moitos adultos apenas poden imaxinar. Pero pensade tamén na súa dozura, naquel sorriso que iluminaba cada recuncho da vosa vida. Ben non era só un rapaz intelixente; era un rapaz que sabía, coa intuición dos santos, que a vida non se trata de acumular méritos ou de controlar cada variable. Trátase de estar presente, de escoitar, de amar. Aquela oferta de dar todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William, aínda que non fose necesario rompelos, foi un acto de amor puro. Foi a súa maneira de dicir: 'O teu sufrimento é o meu'. Ben non estaba a buscar méritos; estaba a vivir a mellor parte, a parte que non lle será quitada.

E aquí, na presenza de Deus, quero falarvos dunha pedra que moitos pais levan no corazón. Sei que no silencio da noite, cando o cansazo se mestura coa saudade, a tentación de culparse é un peso insoportable. 'Puiden facer algo máis?', pregúntase o corazón. '¿Perdín algún sinal?'. Escoitade isto, por favor, con todo o cariño que Deus vos ten: Deus non acusa aos que aman. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión vosa. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta, chea de entrega e de amor. Hai tormentas neste mundo que chegan máis alá de calquera control humano, coma un vento que arrinca as follas das árbores sen que ninguén poida detelo. Estades absoltos. Non vos culpades máis. Ben non quere que carguedes con ese peso; el quere que sigades mirando cara arriba, cara ao ceo onde el agora descansa, forte e libre, na presenza do Pai.

Ben está alí, no Banquete do Ceo, sendo ese rapaz curioso e doce que sempre foi. El non se perdeu. Segue sendo o voso Ben, o rapaz que se interesaba polas historias do seu pai coma se fosen a verdade máis grande do mundo. E o seu amor segue fluíndo aquí na terra, como ese pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, dando vida a quen a necesita. Cada gota de auga que chega a esa comunidade é un eco da súa bondade, un sinal de que o amor de Ben non se detivo coa súa partida; ao contrario, multiplicouse.

Ryan, irmán querido, ti es o portador da súa memoria. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón, coma naquelas fotos onde os dous posabades felices, coa vida por diante.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca se acaba. Amén.