Memoria de San Martiño de Tours, Bispo

Hai imaxes na vida que se quedan gravadas sen facer ruído. Pensemos niso por un momento. Un camiño longo, o po na beira da estrada, dez homes que camiñan xuntos pero que manteñen a distancia porque a enfermidade puxo unha muralla invisible entre eles e os demais. No Evanxeo de hoxe, escoitamos esa estena tan humana: dez leprosos que aturan o frío do rexeitamento, alzando a voz dende lonxe, buscando unha mirada que non os aparté. 'Xesús, Mestre, ten piedade de nós!'. Non piden riquezas nin grandes títulos; piden misericordia, piden volver a casa, piden poder abrazar de novo aos seus sen medo a contaxiá-los. E Xesús míraos. Non se afasta. Non lles xulga. Envíaos aos sacerdotes, e no mesmo camiño, mentres camiñan cara á esperanza, a pel limpa, a forza volve aos seus corpos, a vida renace. Pero logo pasa algo que nos fai deter a marcha. De dez que foron limpos, só un volve. Un só, e para colmo é un estranxeiro, un samaritano, que cae aos pés de Xesús para dar grazas a Deus en voz alta.

Detémonos aquí. Cando pensamos na nosa propia historia, na nosa propia travesía, a miúdo as nosas rúas tamén se enchen desa distancia silenciosa. Thao, Alan, Ryan, hai días nos que o mundo continúa o seu curso coma se nada pasase, mentres o voso corazón permanece detido naquel recuncho onde a ausencia pesa coma unha lousa. Catro meses dende que Ben cruzou o limiar cara ao Pai, e o baleiro na casa non é unha teoría nin unha metáfora; é a taza de té na mesa, o eco dunha risa intelixente que falaba de aviación, de proxectos, daquela imaxinaria 'Con Chim Airlines' que facía xurdiro un sorriso doce en calquera que o escoitase falar con esa paixón tan súa. Ben era unha mente brillante, un rapaz capaz de navegar polas matemáticas avanzadas e pola tecnoloxía do nube coa mesma soltura coa que un paxaro cruza o ceo, pero por riba de todo, era pura bondade. Lembrade aquel xesto seu, tan fermoso e tan de neno bo, cando sendo tan novo quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío que sufría. Non fixo falta romper nada, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira, sen calcular, sen gardar nada para si.

E debemos dicir a verdade, porque a fe que non é honesta non serve para sanar. Hai noites nas que a dor da ausencia ambúxavos sen avisa-lo, madrugadas nas que o silencio é tan espesos que un se pregunta se podería ter feito algo máis, se hai algunha peza que escapou das mans. Escoitade ben isto, e deixade que caia como auga fresca sobre o voso peito: non é culpa vosa. Ningún desvelo perdido, ningún coidado dado ou non dado, ningún detalle puido cambiar o misterio insondable dunha vida que se apaga cedo. A enfermidade non é un castigo, nin un erro humano, nin un fallo de quen amou con toda a alma. Deus non acusa a ninguén, e Ben tampouco. Liberádevos desa carga que non vos pertence, porque a voura dedicación foi perfecta, e o amor que lle destes non coñece límites.

Na primeira lectura, San Paulo recórdanos na carta a Tito que a salvación non chega por nosos propios méritos, senón pola bondade e o amor xeneroso de Deus noso Salvador: 'Non polas obras de xustiza que nós fixésemos, senón pola súa misericordia, salvounos'. Mirade a Ben a través desa mesma misericordia. Aquela viaxe pola terra, dende as grandes cidades do mundo ata os lugares santos, non foi en vain. Cada risa, cada momento compartido coa súa 'perfecta familia' —papá, mamá e o seu irmán Ryan— foi sementada na eternidade. O soño de Ben non se apagou; transformouse. Como aquel sono no que se lle apareceu aos seus seres queridos, radiante, forte, dicindo que test tras test superounos todos, Ben pasou a proba da vida con nota de amor.

Ryan, irmán querido, ti que compartires con Ben os xogos, os proxectos e a complicidade dunha infancia que nunca se borra, non estás só. Leva esa forza no teu interior. Cando mires ao ceo e vexas pasar un avión, lembra que o teu irmán segue viaxando no teu recordo, no teu afecto e na túa oración. Non teñas medo de vivir con ledicia, porque vivindo ti, tamén o fas vivir a el.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes cambiar o mundo enteiro nun só día. Facede algo pequeno, silencioso, en nome de Benjamin: unha palabra amable, un xesto de axuda a quen o precisa, unha aperta sincera a alguén que camiña con tristura. Que cada acto de bondade sexa unha proba de que a luz deste rapaz nunca se apaga. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Que a paz de Deus estea con vós hoxe e sempre.