Μνήμη του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ, Επισκόπου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός μονοπατιού που χάνεται μέσα σε μια βαθιά, σκιερή κοιλάδα, εκεί όπου το φως του ήλιου μόλις που αγγίζει τις κορυφές των δέντρων. Είναι ένας δρόμος που κανείς δεν θέλει να διαβεί μόνος του. Στο σημερινό ψαλμό, ο Δαβίδ μάς μιλά γι' αυτό ακριβώς το τοπίο, για την «κοιλάδα της σκιάς του θανάτου». Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, δεν υπάρχει πανικός, δεν υπάρχει απόγνωση. Υπάρχει μόνο η παρουσία του ποιμένα, το ραβδί και η βακτηρία που δίνουν θάρρος. Ο ψαλμωδός δεν λέει ότι η κοιλάδα δεν είναι σκοτεινή· λέει απλώς: «Δεν θα φοβηθώ κανένα κακό, διότι εσύ είσαι μαζί μου».

Στο σημερινό Ευαγγέλιο κατά Λουκά, βλέπουμε μια παρόμοια κίνηση της καρδιάς, μια κραυγή που αναβλύζει από την απόσταση. Δέκα λεπροί στέκονται μακριά, αποκλεισμένοι από την κοινότητα, σημαδεμένοι από μια ασθένεια που τους απομάκρυνε από τα σπίτια και τις οικογένειές τους. Φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη: «Ιησού, Διδάσκαλε, ελέησέ μας!». Και ο Ιησούς δεν τους αποστρέφεται. Τους λέει απλώς να πάνε να δείξουν τον εαυτό τους στους ιερείς. Καθώς πηγαίνουν, καθαρίζονται. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει στην κάθαρση. Από τους δέκα, μόνο ένας —και μάλιστα ένας Σαμαρείτης, ένας ξένος στα μάτια των άλλων— γυρίζει πίσω. Πέφτει στα πόδια του Ιησού, δοξάζοντας τον Θεό με δυνατή φωνή, για να πει ευχαριστώ.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που γνώριζε βαθιά τι σημαίνει να κοιτάζεις τον κόσμο με ευγνωμοσύνη και καθαρή καρδιά. Σκεφτείτε τον, Alan και Thao, όχι μέσα από τη βαριά σιωπή της απουσίας του, αλλά μέσα από εκείνη τη γλυκιά, αθώα του συνήθεια να μοιράζεται τις μικρές χαρές της ζωής. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία, όταν κάθονταν μαζί σε ένα καφέ, με τα μεγάλα ποτήρια τσάι boba μπροστά σας, με τον μικρό Ryan δίπλα του κουρασμένο και ζεστό στο μπλε του μπουφάν, και εσάς, Alan, να στέκεστε κοντά στο φόντο. Ο Ben καθόταν εκεί, ήρεμος, παρών, απολαμβάνοντας την απλότητα μιας κοινής στιγμής. Δεν χρειαζόταν μεγάλα ταξίδια ή σπουδαία γεγονότα για να είναι ευτυχισμένος. Η παρουσία της οικογένειάς του ήταν ολόκληρος ο κόσμος του. Ένα αγόρι που, παρά τη λαμπρή του διάνοια και την αγάπη του για την τεχνολογία και τα αεροπλάνα, κρατούσε πάντα χώρο στην καρδιά του για την πιο απλή, καθημερινή τρυφερότητα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, πριν προχωρήσουμε στην παρηγοριά. Η απουσία του Ben στο σπίτι σας δεν είναι μια αφαίρεση. Είναι η κενχή καρέκλα στο τραπέζι, είναι η σιωπή στους διαδρόμους όπου κάποτε αντηχούσε η φωνή του, είναι το βάρος που νιώθετε στην καρδιά σας κάθε φορά που η μνήμη σάς ξαφνιάζει τις πρωινές ώρες. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε αυτόν τον πόνο, ούτε να πείσετε τον εαυτό σας ότι πρέπει να είστε «δυνατοί» με τρόπο που κλείνει τα μάτια στα δάκρυα. Ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Όταν ο Απόστολος Παύλος γράφει στον Τίτλο ότι «όταν φανερώθηκε η καλωσύνη και η φιλανθρωπία του Θεού, του Σωτήρος μας, μας έσωσε, όχι από έργα δικαιοσύνης που κάναμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το έλεός του», μας θυμίζει ότι η ζωή του Ben δεν μετριέται από τα χρόνια που πέρασαν, αλλά από τη χάρη που τον τύλιξε. Ο Θεός δεν άφησε τον Ben μόνον του στην κοιλάδα· τον κράτησε και τον οδήγησε στο φως.

Θέλω να σταθούμε για μια στιγμή σε μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα στις νύχτες σας, μια πέτρα που βαραίνει το στήθος σας: την ενοχή. Αν ποτέ το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι ίσως κάποια λεπτομέρεια ξέφυγε από τα χέρια σας, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι ποτέ τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιου λάθους ή κάποιας παράλειψης. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν υποδειγματικός και τέλειος. Αφήστε κάτω αυτή την πέτρα· δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει με άπειρη τρυφερότητα μέσα στη θλίψη σας. Κανένας γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς ρωτάει με θλίψη: «Οι δέκα δεν καθαρίστηκαν; Πού είναι οι εννέα;». Ο Σαμαρείτης ήταν ο μόνος που επέστρεψε για να πει ευχαριστώ. Ο Ben, σε όλη τη σύντομη ζωή του, ήταν εκείνος ο άνθρωπος που ήξερε να λέει ευχαριστώ με τη ζωή του, με το χαμόγελό του, με την προσφορά του. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν στα δεκαπέντε του χρόνια, είπε στους γονείς του ότι ήταν πρόθυμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William. Δεν χρειάστηκε να σπάσει τον κουμπαρά, η ανάγκη καλύφθηκε αλλιώς, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν ολοκάθαρη. Ένα αγόρι που, χωρίς δεύτερη σκέψη, ήταν έτοιμο να παραδώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο ενός δικού του ανθρώπου.

Σκεφτείτε, Alan, εκείνο το όνειρο που είδες στα τέλη Ιουνίου, όταν ο Ben σου είπε με τόση βεβαιότητα: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà…» Ο Ben πέρασε όλα τα τεστ της ζωής. Δεν χρειάζεται πια να αγωνίζεται με την ανάσα του. Αναπνέει στον καθαρό αέρα του Θεού, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε δάκρυα, ούτε αποχωρισμός.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα τσάι boba, τις στιγμές και τα όνειρα του Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις μπροστά. Ο αδελφός σου σε προσέχει. Η αγάπη του δεν έφυγε από το σπίτι σας· ζει μέσα στις αναμνήσεις σας, στη ζεστασιά της οικογένειάς σας. Συνέχισε να ζεις με θάρρος και χαρά, όπως θα ήθελε και ο Ben. Alan και Thao, η καρδιά σας είναι κουρασμένη, αλλά η πίστη σας δεν είναι μόνη. Κάθε φορά που θυμάστε το χαμόγελο του Ben, κάθε φορά που μοιράζεστε μια αγάπη στη μνήμη του, η χάρη του Θεού ανανεώνει τις δυνάμεις σας. Ο Ben ζει στην αγκαλιά του Πατέρα, αναπαυμένος και φωτεινός, περιμένοντάς σας στην άκρη του αιώνιου φωτός. Ας βαδίσουμε με αυτή την ελπίδα, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος είναι ο ποιμένας μας και τίποτα δεν θα μας λείψει. Αμήν.