Τριακοστή Κυριακή της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή μια παλιά, δερμάτινη βαλίτσα, ξεχασμένη σε μια γωνιά μιας σοφίτας, γεμάτη με πράγματα που κάποτε ήταν απαραίτητα για ένα ταξίδι: έναν χάρτη, ένα εισιτήριο, ίσως ένα ζευγάρι παπούτσια που περπάτησαν πολύ. Όλοι μας έχουμε τέτοια πράγματα, αντικείμενα που κουβαλούν την ιστορία μας, που θυμίζουν ότι κάποτε βρεθήκαμε κάπου αλλού, ότι ήμασταν ξένοι σε μια ξένη γη. Στο σημερινό πρώτο ανάγνωσμα, ο Θεός μάς υπενθυμίζει αυτή την αλήθεια με έναν τρόπο που διαπερνά την καρδιά: «Δεν θα καταπιέσεις τον ξένο, γιατί και εσείς ήσασταν ξένοι στη γη της Αιγύπτου». Είναι μια εντολή που δεν αφορά μόνο τη δικαιοσύνη, αλλά τη μνήμη. Μας ζητά να θυμόμαστε πώς είναι να μην έχεις πού να ακουμπήσεις, πώς είναι να είσαι ευάλωτος, ώστε όταν δούμε τον πλησίον μας, να μην δούμε έναν ξένο, αλλά τον εαυτό μας.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που, αν και έζησε λίγο, κατάλαβε βαθιά αυτό το μυστήριο της φιλοξενίας της καρδιάς. Σκεφτείτε τον, καθισμένο στο γραφείο του, να μελετά με εκείνη την αστείρευτη περιέργειά του τις πολύπλοκες δομές του cloud, να γράφει κώδικα στο GitHub, ή να ονειρεύεται με ενθουσιασμό την 'Con Chim Airlines'. Ο Ben δεν έβλεπε τον κόσμο ως έναν τόπο περιορισμένο· τον έβλεπε ως έναν τόπο που πρέπει να εξερευνηθεί. Θυμηθείτε εκείνη τη φωτογραφία όπου ο Ben και ο αδελφός του, ο Ryan, κάθονται στο πιλοτήριο ενός αεροπλάνου, φορώντας τα κόκκινα σκουφάκια τους, με τα χέρια τους να κρατούν το πηδάλιο με μια σοβαρότητα που έδειχνε πως, για εκείνον, ο ουρανός δεν ήταν ποτέ το όριο. Ήταν ένας αληθινός ταξιδιώτης, όχι μόνο των πόλεων που επισκέφθηκε, αλλά των ανθρώπινων καρδιών.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από όμορφα λόγια. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η σιωπή που μερικές φορές μοιάζει να ουρλιάζει στο σπίτι, είναι εκείνη η αίσθηση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει από τον Ιούνιο. Ο πόνος σας είναι βαρύς επειδή η αγάπη σας ήταν και παραμένει τεράστια. Ο Χριστός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι δεν πονάτε. Στέκεται δίπλα σας, γνωρίζοντας κάθε δάκρυ, κάθε αναστεναγμό, κάθε στιγμή που η απουσία του Ben σας κάνει να νιώθετε ότι η γη υποχωρεί κάτω από τα πόδια σας. Η θλίψη σας είναι ο καθρέφτης της αγάπης σας· μην ντρέπεστε γι' αυτήν.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες της αϋπνίας σας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω από τα χέρια σας. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά με μια αγάπη άπειρη και σπλαχνική.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς δίνει την απάντηση σε όλα τα ερωτήματα της ζωής: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου... και τον πλησίον σου ως εαυτόν». Αυτές οι δύο εντολές δεν είναι απλώς νόμοι, είναι το DNA της ίδιας της αγάπης. Ο Ben το ενσάρκωσε αυτό με έναν τρόπο που μας αφήνει άφωνους. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν δεκαπέντε ετών, και είπε στους γονείς του ότι ήταν έτοιμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η προσφορά έμεινε ακέραιη, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν ολοκληρωτική. Ένα αγόρι που, χωρίς καμία υστεροβουλία, ήταν έτοιμο να δώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο ενός δικού του ανθρώπου. Αυτή η αρχοντιά της ψυχής είναι ο αληθινός θησαυρός που δεν χάνεται ποτέ. Είναι η ίδια η ουσία της χριστιανικής αγάπης που μας καλεί ο Χριστός να ζήσουμε.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα παιχνίδια, τα γέλια και τις πιο βαθιές στιγμές με τον Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις μπροστά. Ο αδελφός σου ζει στην αγκαλιά του Θεού. Κάθε φορά που θυμάσαι τη μορφή του, κάθε φορά που συνεχίζεις να ζεις με θάρρος και καλοσύνη, ο Ben είναι εκεί μαζί σου. Είσαι ο συνεχιστής της καρδιάς του σε αυτόν τον κόσμο. Μην αφήνεις τη θλίψη να σε κάνει να ξεχάσεις τη χαρά που μοιραστήκατε. Η αγάπη σας είναι ένας δεσμός που ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να σπάσει. Ο Ben σε αγαπάει ακόμα, σε προσέχει, και είναι ο πιο θερμός σου υποστηρικτής από την άλλη πλευρά του πέπλου.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να αποδίδει καρπούς στη γη. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, δροσερό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους εκείνης της κοινότητας. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι μια πηγή ζωής που δεν στερεύει. Η καλοσύνη του συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά. Αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, αιώνιας προσφοράς. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι ασφαλής στο σπίτι του Πατέρα, περιμένοντάς μας όλους στην αιώνια χαρά.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό του ελέους. Ο Ben αναπαύεται στο φως, μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους. Μην φοβάστε τη θλίψη σας, γιατί ο Θεός την κρατά στα χέρια του. Φεύγοντας σήμερα, κρατήστε στην καρδιά σας μια μικρή πράξη αγάπης στη μνήμη του, ένα χαμόγελο για κάποιον που το έχει ανάγκη. Ο Θεός να σας ευλογεί, να σας δίνει δύναμη, και να σας κρατά ενωμένους στην αγάπη Του. Όπως ο Ben πάντα έλεγε 'Καλημέρα' στον πατέρα του, έτσι και ο Κύριος σας λέει κάθε πρωί: 'Είμαι εδώ, δεν είστε μόνοι'. Αμήν.