Σάββατο της Εικοστής Ενάτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή έναν κήπο μετά από μια μακρά, ξηρή περίοδο, εκεί όπου το χώμα έχει γίνει σκληρό και ραγισμένο, και τα φυτά μοιάζουν να έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να ανθίζεις. Είναι μια εικόνα που όλοι έχουμε δει κάποια στιγμή στη ζωή μας—την αίσθηση ότι η ζωή έχει σταματήσει, ότι η γη κάτω από τα πόδια μας είναι άγονη και τίποτα καινούργιο δεν μπορεί να φυτρώσει. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μάς διηγείται την παραβολή της συκιάς. Ο ιδιοκτήτης του αμπελώνα έρχεται για τρία χρόνια αναζητώντας καρπό και δεν βρίσκει τίποτα. Η πρώτη του σκέψη είναι η κοπή. «Γιατί να εξαντλεί το χώμα;» ρωτάει. Είναι μια ερώτηση που συχνά η καρδιά μας θέτει μέσα στον πόνο της: γιατί να συνεχίζουμε, γιατί να ελπίζουμε, όταν όλα γύρω μας μοιάζουν τόσο άδεια;

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που δεν άφηνε ποτέ το χώμα της ζωής του να παραμείνει άγονο. Σκεφτείτε τον, καθισμένο στο γραφείο του, να μελετά με εκείνη την αστείρευτη περιέργειά του τις πολύπλοκες δομές του cloud, να γράφει κώδικα στο GitHub, ή να ονειρεύεται με ενθουσιασμό την 'Con Chim Airlines'. Ο Ben δεν έβλεπε τον κόσμο ως έναν τόπο περιορισμένο· τον έβλεπε ως έναν τόπο γεμάτο δυνατότητες. Θυμηθείτε εκείνη τη φωτογραφία όπου ο Ben κάθεται στο κέντρο με ένα ήρεμο χαμόγελο, κρατώντας μια παγωμένη λιχουδιά με το μικροσκοπικό χάρτινο ομπρελάκι της, ενώ γύρω του η οικογένεια μοιράζεται μια στιγμή δροσιάς και ηρεμίας σε έναν πολυσύχναστο δρόμο. Ο Ben είχε αυτή την ικανότητα να βρίσκει τη χαρά στις μικρές λεπτομέρειες, να μετατρέπει μια απλή στιγμή σε μια γιορτή αγάπης. Ήταν ένα αγόρι που, ακόμη και όταν η ζωή του έγινε δύσκολη, δεν έχασε ποτέ την ικανότητα να προσφέρει το χαμόγελό του.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από όμορφα λόγια. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η σιωπή που μερικές φορές μοιάζει να ουρλιάζει στο σπίτι, είναι εκείνη η αίσθηση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει από τον Ιούνιο. Ο πόνος σας είναι βαρύς επειδή η αγάπη σας ήταν και παραμένει τεράστια. Ο Χριστός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι δεν πονάτε. Στέκεται δίπλα σας, γνωρίζοντας κάθε δάκρυ, κάθε αναστεναγμό, κάθε στιγμή που η απουσία του Ben σας κάνει να νιώθετε ότι η γη υποχωρεί κάτω από τα πόδια σας. Η θλίψη σας είναι ο καθρέφτης της αγάπης σας· μην ντρέπεστε γι' αυτήν.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες της αϋπνίας σας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω από τα χέρια σας. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά με μια αγάπη άπειρη και σπλαχνική.

Στο Ευαγγέλιο, ο κηπουρός παρεμβαίνει. «Κύριε, άφησέ το και για αυτόν τον χρόνο, μέχρι να σκάψω γύρω του και να βάλω λίπασμα». Αυτός ο κηπουρός είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εκείνος δεν βλέπει την αδυναμία μας ως αιτία για απόρριψη, αλλά ως ευκαιρία για φροντίδα. Εκείνος σκάβει γύρω από τις πληγές μας, βάζει το λίπασμα της χάρης Του, περιμένοντας υπομονετικά να δούμε τον καρπό της ανάστασης. Ο Ben, ο γιος σας, ο αδελφός του Ryan, είναι τώρα ο καρπός που ανθίζει για πάντα στην αγκαλιά του Πατέρα. Δεν είναι πια κουρασμένος, δεν πονάει, είναι ο Ben που ξέρατε—γελαστός, περίεργος, γεμάτος ζωή—αλλά τώρα μέσα στην πλήρη δόξα του ουρανού.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος μας υπενθυμίζει ότι ο Χριστός έδωσε χαρίσματα σε όλους μας, για να οικοδομήσουμε το Σώμα Του. Ο Ben ήταν ένα τέτοιο δώρο. Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν δεκαπέντε ετών, και είπε στους γονείς του ότι ήταν έτοιμος να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η προσφορά έμεινε ακέραιη, αλλά η πρόθεση της καρδιάς του ήταν ολοκληρωτική. Ένα αγόρι που, χωρίς καμία υστεροβουλία, ήταν έτοιμο να δώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο ενός δικού του ανθρώπου. Αυτή η αρχοντιά της ψυχής είναι ο αληθινός θησαυρός που δεν χάνεται ποτέ. Αυτός ο θησαυρός είναι τώρα μέρος της αιώνιας κληρονομιάς του.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα παιχνίδια, τα γέλια και τις πιο βαθιές στιγμές με τον Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις μπροστά. Ο αδελφός σου ζει στην αγκαλιά του Θεού. Κάθε φορά που θυμάσαι τη μορφή του, κάθε φορά που συνεχίζεις να ζεις με θάρρος και καλοσύνη, ο Ben είναι εκεί μαζί σου. Είσαι ο συνεχιστής της καρδιάς του σε αυτόν τον κόσμο. Μην αφήνεις τη θλίψη να σε κάνει να ξεχάσεις τη χαρά που μοιραστήκατε. Η αγάπη σας είναι ένας δεσμός που ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να σπάσει.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να αποδίδει καρπούς στη γη. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, δροσερό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους εκείνης της κοινότητας. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι μια πηγή ζωής που δεν στερεύει. Η καλοσύνη του συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν ποτέ προσωπικά. Αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, αιώνιας προσφοράς. Ο Ben δεν χάθηκε· είναι ασφαλής στο σπίτι του Πατέρα, περιμένοντάς μας όλους στην αιώνια χαρά.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό του ελέους. Μην φοβάστε τη θλίψη σας, γιατί ο Θεός την κρατά στα χέρια του. Φεύγοντας σήμερα, κρατήστε στην καρδιά σας μια μικρή πράξη αγάπης στη μνήμη του, ένα χαμόγελο για κάποιον που το έχει ανάγκη. Ο Θεός να σας ευλογεί, να σας δίνει δύναμη, και να σας κρατά ενωμένους στην αγάπη Του. Όπως είπε στον πατέρα του στο όνειρο: «Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ»—«Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι η ελπίδα που κρατάμε σήμερα. Αμήν.