Μνήμη του Αγίου Ιωσαφάτ, Επισκόπου και Μάρτυρος

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός γράμματος που φτάνει στα χέρια σας, ένα γράμμα που δεν μεταφέρει απλώς ειδήσεις, αλλά μια ολόκληρη αλλαγή στην καρδιά. Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος γράφει στον Φιλήμονα για τον Ονήσιμο. Δεν του δίνει διαταγές, αν και θα μπορούσε. Τον παρακαλεί. Του λέει: «Τον έστειλα πίσω σε σένα, αυτόν που είναι η ίδια μου η καρδιά». Υπάρχει κάτι τόσο βαθιά ανθρώπινο, τόσο σπαρακτικά ειλικρινές σε αυτή την κίνηση. Ο Παύλος, ένας γέροντας φυλακισμένος, δεν μιλά για νόμους, αλλά για μια σχέση που έχει αλλάξει για πάντα. Ο Ονήσιμος, κάποτε «άχρηστος» στα μάτια του κόσμου, επιστρέφει τώρα ως αδελφός. Η απόσταση γεφυρώνεται όχι με επιχειρήματα, αλλά με την αγάπη που τολμά να πει: «Αν σου χρωστάει κάτι, χρέωσέ το σε μένα. Εγώ, ο Παύλος, θα το πληρώσω».

Αυτή η προσφορά, αυτή η διάθεση να σηκώσεις το βάρος του άλλου, μας θυμίζει τον δικό μας Benjamin. Ben, εσύ που ήσουν πάντα έτοιμος να προσφέρεις τον εαυτό σου. Θυμάμαι, Alan και Thao, εκείνη την ιστορία που μου εμπιστευτήκατε—όχι για να την αναδείξουμε, αλλά για να την κρατήσουμε ως ιερό φυλαχτό—εκείνη τη στιγμή που ο Ben, στα δεκαπέντε του, θέλησε να προσφέρει όλο του τον κουμπαρά για να βοηθήσει τον θείο του William. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν χρειάστηκε να γίνει η πράξη, γιατί η ανάγκη καλύφθηκε αλλιώς. Αλλά η καρδιά του; Η καρδιά του είχε ήδη μετακινηθεί. Είχε ήδη δώσει τα πάντα. Αυτό είναι το πνεύμα του Χριστού. Είναι η ικανότητα να βλέπεις τον πόνο του άλλου και να λες, χωρίς δισταγμό: «Θέλω να βοηθήσω. Θέλω να μοιραστώ το βάρος σου».

Πρέπει, όμως, να πούμε την αλήθεια πριν μπορέσουμε να ακουμπήσουμε την παρηγοριά. Η απουσία του Ben στο σπίτι σας, τέσσερις μήνες μετά, δεν είναι μια ιδέα. Είναι η καθημερινότητα. Είναι η σιωπή που μερικές φορές μοιάζει να έχει βάρος. Είναι η ανάμνηση του χαμόγελού του, εκείνου του χαμόγελου που φώτιζε κάθε δωμάτιο, που τώρα σας λείπει τόσο πολύ. Μην προσπαθήσετε να πνίξετε αυτόν τον πόνο. Μην προσπαθήσετε να τον ντύσετε με λόγια που δεν τον χωρούν. Είναι σωστό να θρηνείτε, γιατί είναι σωστό να αγαπάτε. Όταν ο Παύλος λέει «αναζωογόνησε την καρδιά μου εν Χριστώ», μας δείχνει ότι η καρδιά μας, ακόμη και όταν είναι ραγισμένη, μπορεί να βρει ανάπαυση. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε πέτρινοι. Σας ζητά να είστε άνθρωποι, να αισθάνεστε, να πονάτε, και μέσα σε αυτόν τον πόνο να επιτρέπετε στον Χριστό να σας κρατά.

Και εδώ, ας σταματήσουμε για λίγο. Υπάρχει μια πέτρα που πολλοί γονείς κουβαλούν κρυφά, μια πέτρα που ονομάζεται «μήπως έπρεπε να είχα κάνει κάτι άλλο;». Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ποτέ ότι ίσως κάτι διαφύγατε, ότι ίσως αν είχατε προσέξει περισσότερο, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, θέλω να σας πω το εξής: Αυτή η σκέψη δεν έρχεται από τον Θεό. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια—αυτά δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ευθύνη σας. Ο Θεός δεν κατηγορεί τους γονείς που αγάπησαν το παιδί τους με όλη τους την ψυχή. Σας παρακαλώ, αφήστε κάτω αυτή την πέτρα. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Σας βλέπει, σας γνωρίζει και σας αγκαλιάζει με μια τρυφερότητα που δεν έχει όρια.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, οι Φαρισαίοι ρωτούν πότε θα έρθει η Βασιλεία του Θεού. Και ο Ιησούς τους απαντά με κάτι που ανατρέπει τα πάντα: «Η Βασιλεία του Θεού είναι ανάμεσά σας». Δεν είναι κάπου μακριά, σε ένα μέλλον που περιμένουμε. Είναι εδώ, στις πράξεις αγάπης, στα δάκρυα που μοιραζόμαστε, στη μνήμη του Ben που ζει ανάμεσά μας. Ο Ben, με την εξυπνάδα του, με την αγάπη του για τα αεροπλάνα—σκεφτείτε τον, Alan, να σχεδιάζει την «Con Chim Airlines», να ονειρεύεται να πετάξει—ήταν ήδη ένας πολίτης αυτής της Βασιλείας. Η περιέργειά του, η ικανότητά του να βλέπει πέρα από τα φαινόμενα, ήταν δώρα του Πνεύματος. Όταν ο Ιησούς λέει ότι η Βασιλεία είναι ανάμεσά μας, μας λέει ότι ο Ben δεν είναι «χαμένος». Είναι στην αγκαλιά του Πατέρα, και η αγάπη που σας ένωσε δεν έχει διακοπεί. Είναι μια αγάπη που τώρα έχει γίνει προσευχή.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσες στιγμές με τον Ben, μην φοβάσαι να ζήσεις. Μην φοβάσαι να χαμογελάσεις. Ο αδελφός σου δεν θα ήθελε να σε δει να κλείνεσαι στον εαυτό σου. Θα ήθελε να σε δει να κυνηγάς τα όνειρά σου, να εξερευνάς τον κόσμο, να είσαι ο άνθρωπος που ο Ben αγαπούσε. Η αγάπη σας είναι ένας δεσμός που ο θάνατος δεν μπορεί να αγγίξει. Κάθε φορά που κοιτάζεις τον ουρανό και βλέπεις ένα αεροπλάνο, σκέψου τον Ben. Είναι εκεί, στο φως, και σε περιμένει να συνεχίσεις να ζεις με θάρρος.

Alan και Thao, ο πόνος σας είναι ο δικός μας πόνος. Αλλά η ελπίδα σας είναι η δική μας ελπίδα. Ο Ben ήταν ένα δώρο, ένα δώρο που σας δόθηκε για να σας δείξει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους. Η ζωή του, αν και σύντομη, ήταν γεμάτη φως. Μην μετράτε τα χρόνια, μετρήστε την αγάπη. Και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ο Θεός, που είναι ο δημιουργός κάθε ζωής, κρατά τον Ben. Και σε αυτό το «Well of Love» που ανοίξατε στο όνομά του, σε κάθε πράξη καλοσύνης που γίνεται για εκείνον, ο Ben συνεχίζει να δίνει ζωή. Αυτό είναι το μυστικό της Βασιλείας: η αγάπη που δίνουμε δεν χάνεται ποτέ, αλλά πολλαπλασιάζεται.

Σήμερα, καθώς επιστρέφετε στην καθημερινότητά σας, πάρτε μαζί σας αυτή την υπόσχεση: Ο Ben είναι καλά. Είναι στην αγκαλιά του Θεού, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε δάκρυα, ούτε αναμονή. Είναι ελεύθερος. Και εσείς, μην βαδίζετε μόνοι. Ο Κύριος είναι μαζί σας, σε κάθε βήμα, σε κάθε στιγμή που η καρδιά σας νιώθει βαριά. Μην ξεχνάτε ότι ο Θεός σας αγαπά, και ότι ο Ben, από την αιωνιότητα, σας περιμένει. Ας ζήσουμε λοιπόν με αυτή την ελπίδα, ας αγαπήσουμε όπως αγάπησε ο Ben, και ας εμπιστευτούμε τον Πατέρα που μας κρατά όλους, ζωντανούς και κεκοιμημένους, στην ίδια Του την καρδιά. Αμήν.