یادبود قدیس یوزافات، اسقف و شهید — کلام روزانه

آغاز

به نام پدر، و پسر، و روح‌القدس. فیض و آرامشِ خداوندِ ما عیسی مسیح با همه‌ی شما باشد.

توبه

خداوندا، بر ما رحم کن. مسیحا، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version B)” — A song for Ben

کلام خدا

رساله اول · Philemon 7-20

ای برادر، از محبت تو شادی و تسلی بسیار یافتم، زیرا قلب‌های مقدسین به وسیله تو تازه شده است. بنابراین، اگرچه در مسیح آزادی کامل دارم که به تو امر کنم آنچه را که شایسته است انجام دهی، اما ترجیح می‌دهم از روی محبت تو را ترغیب کنم، من که پولس هستم، پیرمردی که اکنون زندانیِ عیسی مسیح است. برای فرزندم اونیسیموس تو را ترغیب می‌کنم، که در دوران زندانم پدرِ او شده‌ام؛ کسی که زمانی برای تو بی‌فایده بود، اما اکنون هم برای تو و هم برای من مفید است. او را که قلبِ من است، نزد تو می‌فرستم. دلم می‌خواست او را نزد خود نگه دارم تا به جای تو در این زندان که برای انجیل در آن هستم به من خدمت کند، اما نخواستم بدون رضایت تو کاری کنم تا کارِ نیک تو نه از روی اجبار، بلکه از روی اختیار باشد. شاید به همین دلیل بود که او مدتی از تو دور شد تا او را برای همیشه باز یابی، نه دیگر به عنوان برده، بلکه برتر از برده، به عنوان برادری عزیز؛ به ویژه برای من، اما برای تو بسیار بیشتر، هم به عنوان یک انسان و هم در خداوند. پس اگر مرا شریک خود می‌دانی، او را چنان بپذیر که مرا می‌پذیری. و اگر به تو ستمی کرده یا چیزی مدیون است، آن را به حساب من بگذار. من، پولس، با دست خود می‌نویسم: من پرداخت خواهم کرد. نمی‌خواهم به تو بگویم که تو خودت را نیز مدیونِ من هستی. آری برادر، بگذار از تو در خداوند بهره‌مند شوم. قلبم را در مسیح تازه کن.

مزمور · Psalm 146:7, 8-9a, 9bc-10

خداوند برای مظلومان دادخواهی می‌کند و به گرسنگان خوراک می‌دهد. خداوند اسیران را آزاد می‌سازد. خداوند چشمانِ نابینایان را باز می‌کند. خداوند خمیدگان را برمی‌افرازد؛ خداوند عادلان را دوست دارد. خداوند از غریبان حمایت می‌کند. خداوند یتیمان و بیوه‌زنان را سرپا نگه می‌دارد، اما راه شریران را منحرف می‌سازد. خداوند تا ابد پادشاهی خواهد کرد؛ خدای تو، ای صهیون، برای تمام نسل‌ها. هللویا.

انجیل · Luke 17:20-25

فریسیان از عیسی پرسیدند که پادشاهی خدا کِی خواهد آمد؟ او در پاسخ گفت: «آمدن پادشاهی خدا قابل مشاهده نیست و کسی نخواهد گفت: «ببین، اینجا!» یا «آنجا!» زیرا بدانید که پادشاهی خدا در میان شماست.» سپس به شاگردانش گفت: «روزهایی خواهد آمد که آرزو خواهید کرد یکی از روزهای پسر انسان را ببینید، اما نخواهید دید. به شما خواهند گفت: «ببین، آنجا!» یا «ببین، اینجا!» نروید و به دنبالشان ندوید. زیرا همان‌طور که برق می‌جهد و آسمان را از یک سو تا سوی دیگر روشن می‌کند، پسر انسان نیز در روز خود چنین خواهد بود. اما پیش از آن، او باید رنج بسیار بکشد و توسط این نسل رد شود.»

خوشا به حال کسی که خدای یعقوب مددکار اوست.

موعظه

گاهی در سکوتِ خانه‌ای که دیگر مثل سابق نیست، چشمِ انسان به اشیایی می‌افتد که گویی زمان را در خود منجمد کرده‌اند. یک ماکتِ کوچک از هواپیما، یک دفترچه‌ی یادداشت که با کدهای دقیق و مهندسی‌شده پر شده، یا حتی یک جفت کفش که هنوز در جای همیشگی‌اش قرار دارد. برای شما، آلان و تائوی عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، این اشیا فقط وسایلِ یک نوجوان نیستند؛ آن‌ها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و قلبِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ عزیز، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که در دنیایِ اعداد و سیستم‌های ابری، همپایِ پدرش قدم برمی‌داشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن می‌گفت و وقتی از هواپیماها حرف می‌زد، چشمانش از درخششِ پرواز برق می‌زد، در حقیقت داشت به ما یاد می‌داد که چطور باید به افق‌های دورتر نگاه کرد.

امروز در انجیلِ لوقا، عیسی با پرسشی روبه‌رو می‌شود که شاید همه‌ی ما در لحظاتِ تنهایی‌مان از او پرسیده‌ایم: «پادشاهیِ خدا کِی می‌آید؟» فریسیان به دنبالِ نشانه‌هایی در آسمان بودند، به دنبالِ چیزی که بتوانند با انگشت نشان دهند: «ببین، اینجا!» یا «ببین، آنجا!» اما پاسخِ عیسی، تمامِ محاسباتِ زمینیِ ما را به هم می‌ریزد: «پادشاهیِ خدا در میانِ شماست.»

بنجامینِ ما، آن ذهنِ درخشان که در پانزده‌سالگی‌اش چنان پخته و مهربان بود که در برابرِ رنجِ عمویش، بی‌آنکه کسی بخواهد، پیشنهادِ بخشیدنِ تمامِ پس‌اندازش را داد، مصداقِ همین پادشاهیِ پنهان در میانِ ما بود. او قلکش را نشکست، پول را هم نداد، چون نیازی نبود و بیمه هزینه‌ها را پوشش داده بود؛ اما آن «پیشنهاد»، آن تمایلِ خالصانه برایِ دست‌خالی نماندن در برابرِ رنجِ یک عزیز، همان «پادشاهیِ خدا» بود که در قلبِ او جاری بود. او در آن لحظه، بی‌آنکه بداند، گنجی در آسمان اندوخته بود که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برباید. او به ما یاد داد که برایِ دیدنِ خدا، لازم نیست به دنبالِ نشانه‌های عجیب در آسمان باشیم؛ کافی است به قلبی نگاه کنیم که در اوجِ جوانی، یاد گرفته است که چگونه «دیگری» را بر «خود» مقدم بدارد.

می‌دانم... می‌دانم که چهار ماه از سیزدهمِ ژوئن گذشته است و این خانه‌ی خالی، گاهی چنان سنگین می‌شود که گویی نفس کشیدن سخت است. می‌دانم وقتی شب‌ها به یادِ آن خنده‌ها و آن اشتیاقِ بی‌پایان می‌افتید، وسوسه‌ای تلخ به سراغتان می‌آید؛ همان گناهِ خیالیِ خزنده‌ای که می‌پرسد: «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟ آیا در مراقبت از او کوتاهی کردم؟» بگذارید امروز، پیشِ رویِ این کلامِ مقدس، این سنگِ گران را از رویِ سینه‌ی شما با صراحتِ تمام بردارم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمی‌خیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمی‌توانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آن‌چنان بزرگ و ناگهانی‌اند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش کشیده است. او می‌دانست که شما با تمامِ وجود، با تمامِ عقل، و با تمامِ جانِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امن‌ترین جایِ جهان است.

پولسِ قدیس در رساله‌ی امروز به فلیمون می‌نویسد: «او را به تو باز می‌گردانم، نه دیگر به عنوان یک برده، بلکه به عنوانِ یک برادرِ عزیز.» پولس در اینجا از قلبی سخن می‌گوید که از رنجِ زندان، به درکی عمیق‌تر از محبت رسیده است. او از ما می‌خواهد که عزیزانمان را در خداوند ببینیم. بنجامینِ ما، اکنون در آن «ضیافتِ آسمانی» است که قدیسان از آن سخن می‌گویند. او که در سفرهایش از پکن و سئول گرفته تا واتیکان، زیباییِ جهانِ خدا را لمس کرده بود، اکنون در واقعی‌ترین سفرِ خود، به خانه‌ی پدری رسیده است. او دیگر در بندِ هیچ بیماری یا رنجی نیست؛ او در آزادیِ کاملِ فرزندانِ خداست.

رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خنده‌ها و بازی‌های مشترکت با برادرت را در گوشه‌گوشه‌ی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت اکنون در مکانی است که هیچ‌گاه تاریک نمی‌شود. او از تو می‌خواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشته‌ی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه می‌کند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد.

این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانه‌ی شما جاری است. این عشق، با آن چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جریان دارد. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوه‌اش هرگز پژمرده نمی‌شوند. وقتی امشب از این آیین بیرون می‌روید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستاره‌ای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه لبخند بزنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانه‌ی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version A - Reverent)” — A song for Ben

دعاها

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“نیا ترانگ، ۳۱/۱۰/۲۰۲۶، anh Minh خیلی به فکر Ben است. دلم برایت تنگ شده و خیلی دوستت دارم!!!”