Wspomnienie św. Jozafata, biskupa i męczennika

Wyobraźcie sobie na chwilę, że stoicie na lotnisku. Dookoła was panuje ten charakterystyczny zgiełk: szum silników, komunikaty wzywające do wejścia na pokład, ludzie w ciągłym pośpiechu, przemieszczający się z punktu A do punktu B. W tym całym chaosie, jeśli naprawdę się wsłuchacie, usłyszycie coś innego – cichy, jednostajny dźwięk, który przypomina o tym, że wszystko tutaj jest w ruchu, że wszystko prowadzi do celu. Dla Benjamina, dla naszego drogiego Bena, lotnisko nie było tylko miejscem tranzytowym. Było miejscem zachwytu, marzeń o „Con Chim Airlines”, przestrzenią, w której jego błyskotliwy umysł spotykał się z nieskończonością nieba. Pamiętacie ten jego sposób patrzenia w górę, gdy samolot przecinał chmury? To nie była tylko ciekawość inżynierska. To była dusza, która już wtedy przeczuwała, że horyzont jest znacznie dalej, niż się nam wydaje.

Dzisiaj, w cztery miesiące po tym, jak Ben przeszedł przez ten ostateczny próg, spotykamy się w Słowie Bożym, które mówi nam o relacjach – o byciu braćmi, o byciu dla siebie nawzajem „sercem”. Święty Paweł w liście do Filemona pisze o Onezymie, człowieku, który był niegdyś bezużyteczny, a stał się bratem. Paweł mówi: „Przyjmij go jak mnie samego”. To jest niesamowite wyzwanie. Przyjąć kogoś, kto był daleko, przyjąć kogoś, kto jest inny, przyjąć kogoś, kto niesie ze sobą historię, której nie do końca rozumiemy. Paweł wstawia się za nim, oferując własne serce: „Odsyłam go, to jest moje własne serce”.

Alanie, Thao, Ryanie… to „serce”, o którym pisze Paweł, jest tym, co czujecie każdego dnia. Wiem, że wchodząc do pokoju Bena, wciąż widzicie tam te ślady jego pracy – te kody, te projekty, tę pasję, która czyniła go tak wyjątkowym. Wiem, że w ciszy, która czasem wypełnia wasz dom, szukacie tego dźwięku jego śmiechu, tej radości, z jaką opowiadał o swoich planach, o tych wszystkich marzeniach, które miał. Pytacie, dlaczego ta droga, tak pełna światła i obietnic, została tak nagle przerwana. Dlaczego musieliście zmierzyć się z tym, co wydaje się nie do udźwignięcia?

Chciałbym, abyśmy dzisiaj zatrzymali się przy obrazie, który daje nam Pan Jezus w Ewangelii. Faryzeusze pytają Go, kiedy przyjdzie Królestwo Boże. Chcą znaku, chcą daty, chcą obserwacji, chcą wiedzieć „kiedy” i „gdzie”. A Jezus odpowiada im w sposób, który wywraca nasze ludzkie oczekiwania: „Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób zauważalny… bo oto Królestwo Boże pośród was jest”.

Zatrzymajmy się przy tym zdaniu: „Pośród was jest”. Nie w dalekiej przyszłości, nie w jakiejś nieosiągalnej sferze, ale tutaj, w tym bólu, w tej tęsknocie, w tym wspomnieniu o Benie, który tak chętnie chciał oddać całą swoją skarbonkę, by wspomóc wujka Williama. Ta gotowość do ofiary, ta czystość intencji, to pragnienie dobra – to wszystko jest Królestwem Bożym, które już się dokonało. To było w Benie. To jest w waszej miłości, która nie wygasła wraz z jego odejściem. Każdy akt dobroci, który podejmujecie w jego imieniu, każda modlitwa, którą zanosicie, każda kropla wody, która dzięki studni w Wietnamie gasi pragnienie kogoś, kto nigdy go nie spotkał – to wszystko jest „pośród was”. Królestwo Boże nie jest czymś, na co czekamy, aż śmierć nas do niego zabierze. Ono jest rzeczywistością, w której Ben już żyje, a w której wy, przez miłość, wciąż macie w nim udział.

Chciałbym teraz zwrócić się do was, rodzice, w sposób najbardziej szczery, na jaki pozwala mi kapłańskie serce. Wiem, że w tych długich godzinach, gdy noc staje się zbyt długa, a wspomnienia stają się zbyt ostre, w waszych sercach pojawia się to ciche, dręczące oskarżenie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy jakiegoś znaku? Czy to moja wina?”. Widzę to w waszych oczach, gdy wspominacie te wszystkie chwile walki, te wszystkie wizyty w szpitalach, te wszystkie momenty, gdy staraliście się być silni. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą powagą Ewangelii: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie było w tym nic, co moglibyście przewidzieć, nic, co moglibyście zmienić. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar. Bóg nie szuka winy; On szuka waszego serca, by je utulić. Jesteście kochani takimi, jakimi jesteście – w waszej słabości i w waszym bólu.

Ben jest teraz w tym „Banquet of Heaven”, o którym tak często myślimy. On nie jest „nieużyteczny”. On jest synem, który w pełni wszedł w radość swojego Pana. Kiedy myślicie o tej czystej wodzie, która dzięki studni w dalekim Wietnamie płynie teraz dla ludzi spragnionych, albo o tych wszystkich cichych, ukrytych dobrych uczynkach spełnianych w jego imieniu, widzicie, że ziarno wrzucone w ziemię przynosi owoc. Ben wciąż „działa” w tym świecie. Jest jak ten cichy, ale stały sygnał, który prowadzi was do domu, nawet gdy mgła jest gęsta.

A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz. Ale pamiętaj, że więź, która łączy braci, jest silniejsza niż śmierć. Twój brat patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym uśmiechem i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, odkrywając świat z taką samą pasją i ciekawością, jaką on w sobie nosił. Nie bój się być szczęśliwym. Twój brat by tego chciał. On nie chce, żebyś żył w cieniu jego odejścia, ale w świetle tego, kim był i jak bardzo was kochał. Jesteście dla siebie nawzajem darem, który trwa.

Dzisiaj, kiedy wrócicie do domu, zróbcie jedną małą rzecz. Nie pozwólcie, by cisza was przygniosła. Opowiedzcie sobie jedną, choćby najprostszą historię o Benie. Może o tym, jak śmiał się, gdy mówił o swoich samolotach, albo o tym, jak czule potrafił być obecny w waszym życiu. Niech to wspomnienie nie będzie powodem do rozpaczy, ale dowodem na to, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Bóg nie zostawił was samych. On jest tą skałą i tym pasterzem, który prowadzi was przez tę dolinę. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój ogarnął wasze serca dzisiaj i przez wszystkie dni, które przed wami. Niech to będzie wasze małe „tak” wobec Boga, który obiecuje, że pewnego dnia, kiedy przyjdzie czas, wszyscy zasiądziemy do tego samego stołu w niebie. Tam nie będzie już żadnych rozstań, żadnych łez, żadnych pytań bez odpowiedzi. Będzie tylko radość, której nikt wam nie odbierze. Bóg jest z wami. On was trzyma. Nie jesteście sami.