Спомен на свети Јосафат, епископ и маченик

Застанете со мене за момент во тишината на една соба, онаму каде што се наоѓаат оние мали, секојдневни предмети што го прават еден живот препознатлив: еден отворен GitHub репозиториум, некој план за авион што чека да биде склопен, или можеби само празниот простор на масата каде што некогаш седеше Бен. За семејството на нашиот драг Benjamin Vo – за Алан, Тао и Рајан – тие предмети не се само материја; тие се траги на една душа која секогаш гледаше напред, која секогаш сакаше да разбере како функционира светот, како се гради иднината, како се лета. Бен беше момче кое не само што ги разбираше сложените облачни инфраструктури, туку ја разбираше самата суштина на тоа да се биде присутен, да се биде буден за она што е важно.

Денес, во првото читање, свети Павле ни зборува за нешто што го менува начинот на кој гледаме на оние кои ги сакаме, а кои веќе не се со нас. Тој му пишува на Филимон за Онисим: „Можеби токму затоа се оддалечи од тебе за кратко време, за да го добиеш назад засекогаш, не веќе како роб, туку повеќе од роб, како сакан брат“. Овие зборови на Павле се како клуч што отвора врата во ѕидот на нашата тага. Кога Бен замина пред четири месеци, се чинеше дека вратата се затвори. Но, во Христа, таа врата е само премин. Бен не е изгубен. Тој е добиен назад – не повеќе во кревкото тело што страдаше, туку како сакан брат во вечноста, кој сега нè чека со онаа иста, топла насмевка што ја паметиме од нашите патувања низ светот.

Погледнете го Евангелието што ни го нуди Лука денес. Фарисеите прашуваат кога ќе дојде Божјото царство, очекувајќи некој спектакл, некое надворешно докажување. А Исус им одговара со онаа тивка, но потресна вистина: „Божјото царство не доаѓа така што ќе се забележи... зашто, ете, Божјото царство е меѓу вас“. Ова е местото каде што мораме да застанеме и да ја почувствуваме светлината како влегува во собата. Царството не е некое далечно место каде Бен отишол; тоа е присуство што ги поврзува небото и земјата. Кога се молите, кога го споменувате неговото име, кога се сеќавате на неговиот глас, вие сте во тоа Царство. Бен е дел од таа реалност, исто како што е дел од секој ваш здив.

Знам, Алан и Тао, дека овие четири месеци беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив?“ Слушнете ме добро сега. Симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со љубов, патувања од Рим до Сеул, раце што го држеа кога беше најтешко. Некои работи во овој паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, и никој, колку и да беше буден или грижлив, не можеше да ги спречи. Бог не ве обвинува. Бог го прими Бен со отворени раце, а вас ве повикува да живеете ослободени од секаква лажна вина. Не обвинувајте се себеси; вие направивте сè што една човечка љубов може да направи.

Бен беше момче со златно срце. Се сеќавате ли на онаа неверојатна великодушност кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари? Без никој да го тера, петнаесетгодишниот Бен им рече на родителите дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, имаше други средства – но самата понуда, фактот што едно дете сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е она вистинското „фала“ упатено до животот и до Бога. Тоа е срце што не брои што има, туку гледа кој е во неволја. Таа љубов не исчезна. Таа сега тече низ „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, носејќи живот на оние кои жедуваат, исто како што Бен носеше живот на сите околу него.

Рајан, ти си овде. Ти го продолжуваш ова патување со своето семејство. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура. Живеј за него, живеј со него во срцето, и знај дека секој твој чекор е чекор кон оној ден кога повторно ќе бидете сите заедно.

Исус ни вели во Евангелието: „Но прво треба тој многу да пострада и да биде отфрлен од овој род“. Исус ја знаеше болката. Тој ја знаеше осаменоста. Тој не ве остава сами во оваа болка. Тој е со вас во секоја солза, во секој поглед кон неговата слика, во секоја ноќ кога срцето ви се чини претешко. Свети Јосафат, кој го славиме денес, беше човек кој се бореше за единство, за поврзување на она што е разделено. Тој знаеше дека љубовта е посилна од смртта. Нека тој се моли за вас, за да најдете мир во она што е неразбирливо.

Земете го ова со себе кога ќе излезете низ оваа врата: животот на Бен не е гасен; тој продолжува да тече, исто како што чистата вода од бунарот отворен во негово име носе живот на оние кои жедуваат. Неговото име значи големо море, и неговата љубов сега се шири подалеку отколку што нашите очи можат да дофатат. Потпрете се на Христа, побарајте ја прегратката на Мајката Марија во секој тежок час, и знајте дека секој чекор напред ве води поблиску до денот кога повторно ќе го видите неговото насмевано лице во вечниот дом. Нека споменот на Бен биде светлина што ви го осветлува патот секој ден, сè додека повторно не се сретнеме сите во домот каде што нема разделување, каде што секој празен стол е повторно пополнет со радоста на вечното заедништво. Амин.