Вторник од триесеттата седмица во секојдневното време

Кога човек ќе застане во некоја мирна градина рано наутро, пред да се разбуди целиот свет, земјата сè уште изгледа обична, рамна и немртва. Но доволно е да се загледаме во една ситна парче земја каде што некој со трпение закопал нешто сосема мало – едно зрнце синап, или малку квасец измешан во брашното. Ништо гласно не се случува на површината. Нема труби, нема светла што блескаат, нема брзина. Само тишина и трпение. И сепак, токму таму, во таа тишина, се крие целата моќ на Божјето царство.

За Бен, за нашиот драг Бен, животот никогаш не беше мерен со бучава. Тој беше момче кое живееше со неверојатна внатрешна длабочина, со ум кој со леснотија ги разбираше сложените логички системи на светот, но со срце кое секогаш остануваше нежно, тивко и чисто. Размислете за неговите денови, за онаа негова страст кон авијацијата, за неговите соништа кои летаа високо како оние со неговата замислена „con chim airlines“, за онаа негова топла насмевка која можеше да го стопи секое срце. Тој беше како она зрно синап – мало во очите на овој голем свет, но носејќи во себе сила што ги надминува сите човечки граници.

И токму тука, во срцето на нашето секојдневие, се појавува онаа тешка, непријатна вистина од која не можеме да побегнеме. Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на тешка, тишина што ги пара градите. Знам дека во тие моменти кога сенките паѓаат врз домот, кога ќе се сетите на неговиот глас, на онаа негова љубопитност, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што ви шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“

Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања, прегратки и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Зашто, како што ни вели свети Павле во Посланието до Ефесјаните, Христос ја засака Црквата и се предаде себеси за неа. Тоа предавање не беше израз на моќ што гази, туку на љубов што се жртвува до крај. Бен ја имаше таа иста љубов во себе, чиста и незасегната од егоизам. Се сеќавате ли кога тој, на своите петнаесет години, им кажа на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на чичко му кој страдаше? Тој не ја скрши таа касичка, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое богатство за некој што има потреба, е слика на вистинската евангелска великодушност. Тоа е она што останува. Тоа е зрното квасец што го растопува секое тврдо срце.

Исус ни вели дека царството небесно е како квасецот што жената го стави во брашното додека сè не се измеша. Божјата благодат работи таму каде што ние најмалку очекуваме. Таа работи во тишината на нашите солзи, во спомените што ни се враќаат кога ќе слушнеме мотор на авион што прелетува, во секоја прегратка што сè уште ја делиме. Бен повеќе не е врзан за болеста; тој сега е во онаа совршена слобода на Банкетот на Небесата, таму каде што секој негов здив е лесен, каде што неговите соништа се исполнети, и оттаму тој гледа на вас со неизмерна нежност и гордост.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со љубов од вечноста. Не плаши се да се насмевнеш, да одиш напред, да сонуваш, знаејќи дека љубовта што ја делевте останува засекогаш врежана во твоето срце. Ти не си сам; секој чекор што го правиш е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: останете во љубовта, простувајте си еден на друг како што Бог ни прости нам во Христа, и носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка и чија чистота сè уште светат како ѕвезда на нашиот пат. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде длабок, непоколеблив мир. Амин.