பொதுக் காலம் முப்பதாம் வார செவ்வாய்

உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதியான மாலையில், சமையலறையின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த ஒரு சிறிய ஜாடி... அதை நீங்கள் எப்போதாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? அது பெரியதல்ல, தங்கத்தினாலும் அல்ல. அது ஒரு சாதாரண கண்ணாடி ஜாடி; அதன் மேல் பெஞ்சமின் தன் சொந்தக் கையால் வரைந்த அந்த விமானத்தின் படம் ஒட்டப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவன், தன் தந்தையிடம் விமானங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது தன் கண்கள் விரியச் சிரிப்பானே... அந்தப் புன்னகை அந்த ஜாடியின் அருகில் நிற்பது போல இருக்கும். ஒரு சிறுவன் தன் உலகத்தை எப்படிப் பார்க்கிறான்? அவன் தன் கனவுகளை எப்படி அந்தச் சிறிய பொருட்களுக்குள் ஒ납ித்து வைக்கிறான்? அந்த ஜாடி இன்றைக்கு நம் முன்னால் ஒரு மௌனமான சாட்சியாக நிற்கிறது. நாம் எதையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால் அந்தச் சிறுவன் எதையோ ஆழமாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறான்; அது அவனுடைய அப்பாவுடனான அந்தப் பிணைப்பு, அவனுடைய தாயின் அரவணைப்பு, அவனுடைய தம்பி ரியானுடன் அவன் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த எளிய சிரிப்பு.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'கணவன்மார்களே, கிறிஸ்து திருச்சபை மீது அன்பு கொண்டு, தம்மையே அதற்காக ஒப்புக்கொடுத்தது போல, உங்கள் மனைவியர் மீது அன்பு செலுத்துங்கள்.' அந்த அன்பின் ஆழம் எங்கே இருக்கிறது? அது எவ்வித நிபந்தனையும் அற்ற ஒரு தியாகத்தில் இருக்கிறது. பெஞ்சமின், உன்னை இறைவன் உன்னுடைய தனித்துவமான அந்த மென்மையான இதயத்தோடும், எவரும் வியக்கும் அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும் ஒரு கலைப்படைப்பாகப் படைத்தார். நீ இந்த உலகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தாலும், உனது வாழ்வு ஒரு முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தது. நீ வாழ்ந்த அந்த ஒவ்வொரு நொடியும், நீ காட்டிய அந்த அன்பும், இறைவனின் திட்டத்தில் முன்னரே குறிக்கப்பட்டவை. இந்த இறைவார்த்தை, பெஞ்சமின் இன்று இறைவனின் முன்னிலையில், அந்தப் பூரண வலிமையோடு, அன்பின் முழுமையில் இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகத் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், தன் அன்புத் தந்தையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட அந்தப் பண்போடு வாழ்ந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நித்திய ஒளியில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் அமைதியோடு கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைکிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், லூக்கா எழுதிய நற்செய்தியில் இயேசு ஒரு மிக அழகான, எளிமையான உவமையைச் சொல்கிறார்: 'இறைவனின் அரசாங்கம் எதற்கு ஒப்பாகும்? எதை அதோடு ஒப்பிடுவது? அது ஒரு கடுகு விதைக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு மனிதன் அதை எடுத்துத் தன் தோட்டத்தில் போட்டான்; அது வளர்ந்து பெரிய மரமானது; வானத்துப் பறவைகள் அதன் கிளைகளில் வந்து தங்கின.' ஆம், ஒரு சிறு விதை... பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறியது, யாருடைய கண்களிலும் படாதது. ஆனால் அந்த விதைக்குள் ஒரு பெரிய மரம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின், உன்னுடைய வாழ்க்கை அந்த கடுகு விதையைப் போன்றதுதான். நீ வாழ்ந்த அந்தப் பதினைந்து ஆண்டுகள் குறுகിയதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் நீ விதைத்த அந்த அன்பின் விதை, இன்று இவ்வளவு பெரிய மரமாக வளர்ந்து, பலருடைய இதயங்களில் நிழல் தருகிறது. நீ உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் உண்டியலைத் திறந்து, நீ சேர்த்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தாயே... நீ அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய இரக்கம். நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தாய். இயேசு சொல்வது போல, அந்தச் சிறிய கடுகு விதை தன் முழு ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்துவது போல, பெஞ்சமின் தன் வாழ்க்கையின் மூலம் இந்த உலகத்திற்குத் தேவையான அந்தப் பேரன்பை அள்ளி வழங்கினான்.

நாம் பெரும்பாலும் பெரிய காரியங்களை எதிர்பார்க்கிறோம். பெரிய சாதனைகள், நீண்ட ஆயுள், பெரும் புகழாரம். ஆனால் கடவுளின் கணக்கோ வேறுவிதமானது. அவர் அளப்பது ஆண்டுகளாலல்ல, அன்பின் ஆழத்தால்தான். பெஞ்சமின், நீ உன்னுடைய அந்த 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) கனவைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் உன் முகத்தில் அந்தப் புன்னகை மலருமே... நீ இந்த உலகத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி, விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில் ஒரு விமானியைப் போலப் பறக்க ஆசைப்பட்டாய். இன்று நீ அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறாய். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... நீங்கள் அழுது சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தச் சிறிய ஜாடியைப் பாருங்கள்; பெஞ்சமின் தன் தந்தையோடு அமர்ந்து கதைகளைக் கேட்ட அந்தத் கணங்களை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக, உங்களோடு தொடர்ந்து வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அந்தச் சிறிய கடுகு விதை இன்று ஒரு பெரிய மரமாக வளர்ந்து நிற்பது போல, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பு உங்கள் குடும்பத்தில் தலைத்தோங்கும்.

நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.