Martes da Trigésima Semana do Tempo Ordinario

Imaxinade un pequeno gran de avea, tan diminuto que case cabe na punta dun dedo. Se o mirades na man, non parece gran cousa. É só unha semente seca, muda, perdida entre outras miles. Pero se a tirades á terra, se deixades que a humidade do chan a empape e o sol a busque, ocorre algo que a nosa lóxica apenas pode conter. Aquela pequenez absurda comeza a rachar. Abre o seu costado, estende un fío de raíz cara á escuridade e levanta un tallo verde cara á luz. En poucos meses, o que era invisible convértese nunha árbore tan grande que os paxaros do ceo veñen facer o seu niño nas súas ramas. Xesús non nos di que o Reino de Deus é un imperio de mármore ou unha torre que toca as nubes. Díxonos que é coma un gran de semente de mostaza, e coma un anaco de levadura que unha muller mestura con tres medidas de fariña ata que todo leveda.

Pensei moito en Benjamin, en Ben, mentres miraba esta imaxe do Evanxeo. Ben era un rapaz que entendía a lóxica das cousas pequenas que conteñen mundos enteiros. Lembremos a súa paixón pola tecnoloxía, por eses códigos invisibles que construían sistemas enteiros, ou como lle gustaba imaxinar e falar desa compañía aérea que quería fundar co nome de 'con chim airlines', pronunciándoo cun sorriso e cun riso limpo que contaxiaba a calquera que o escoitase. Ben non necesitaba facer ruiu para que a súa presenza fose inmensa. Na súa mente brillante e na súa alma sinxela había unha semente de eternidade. Era coma esa levadura silenciosa que fai medrar a masa sen que ninguén a vexa traballar. A súa bondade non facía estrépito; simplemente estaba alí, fermentando a alegría na súa casa, no medio do seu 'perfecto catro' xunto a papá, mamá e o seu irmán Ryan.

San Paulo, na primeira lectura que hoxe nos regala a carta aos Efesios, fálanos dun misterio fondo, dun amor que se entrega sen reservas, comparando a relación entre quen se aman coa entrega mesma de Cristo pola Igrexa. Paulo dille aos esposos que se amen coma o propio corpo, que se nutran e se coiden mutuamente. E un non pode deixar de pensar naqueles momentos de complicidade familiar, cando a vida se tece nos detalles máis cotiáns. Pensei naquela fotografía de Ben sentado no porche cunha camisa verde, celebrando a Pascua xunto ao seu irmán Ryan e aos seus primos pequenos, rodeados de flores de primavera e ovos de cores, cunha ledicia sinxela e luminosa. Nese instante non hai grandes discursos; hai só presenza, hai calor de fogar, hai un rapaz que sabe estar cos seus, que sabe mirar aos ollos sen présa.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia corta o aire coma un coitelo finísimo. Non imos cubrir a vosa dor con palabras bonitas que non toquen a realidade do que sentides. A vosa casa, o silencio da mañá, os obxectos que Ben deixou intocables, falan dunha perda que pesa nos ombros e no peito. A dor é real, é profunda, e habítavos no corpo. Non hai présa por marchar de aí. Cando o Evanxeo nos fala desa levadura que se mestura coa fariña, fálanos tamén dun proceso lento, dunha transformación que pasa polo fondo da masa, pola escuridade do recipiente. A vosa saudade é esa masa que foi fondamente tocada; non se pode borrar o que se ama con toda a alma.

Quero dicirvos algo moi quedo, especialmente a vós, pais, que cargades coa saudade máis pesada e que ás veces, no silencio da noite, deixades entrar esa voz sutil que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou. Deixade caer esa pedra agora mesmo. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Deus non envía a dor, e Deus non acusa aos que aman. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa vida non foi un erro, non foi un tempo perdido; foi unha colleita de amor que xa está gardada no celeiro do Ceo.

Lembro aquel soño que Alan compartiu, no que Ben, con pantalóns cortos verdes e cunha saúde perfecta, dicía con aquela inocencia inquebrantable: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?' —'Papá, pasei todas as probas. Podo respirar con normalidade... por que me pasou isto?'. E ti, Alan, abrazácheslle forte e dixeches: 'Desde agora, estarás no ceo para sempre'. E Ben, despois dun instante de dúbida, respondeu: 'Non importa, eu coidarei de papá e mamá'. Ben xa pasou todas as probas. O gran de semente xa medrou e converteuse na árbore onde os paxaros descansan. O seu nome medio, Đại Dương, 'Gran Océano', lembra que o seu amor non se encerrou nunha tumba, senón que se derramou sen límites. Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome, Benjamin, sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.