Sábado da vixésima novena semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe, tan humilde que case pasa desapercibida, que hoxe se nos ofrece no Evanxeo: a imaxe dunha figueira plantada nun horto. Unha árbore que está alí, na terra, estendendo as súas raíces, buscando o alimento, agardando o tempo de dar froito. Pensei moito en Benjamin, en Ben. Non podo evitar ver nel esa mesma vitalidade silenciosa. Ben non era unha árbore que buscaba ser vista, senón unha que buscaba crecer, que buscaba entender, que buscaba conectar. Lembrade a súa paixón polas aves e polos avións, esa idea tan súa de crear 'Con Chim Airlines'. Cando falaba diso, Ben non estaba a facer un plan de negocios frío; estaba a expresar o desexo dunha alma que quería voar, que quería que o seu horizonte fose tan vasto como o ceo. Era unha risa limpa, un sorriso que iluminaba a estancia, unha curiosidade que o levaba a mergullarse na lóxica da infraestrutura da nube ou a aprender matemáticas de niveis superiores con esa facilidade que só os nenos que miran o mundo con asombro posúen.

San Paulo, na primeira lectura, dille aos Efesios algo que resoa profundamente coa vida de Ben: 'A graza foi dada a cada un de nós segundo a medida do don de Cristo'. E engade que estamos chamados a medrar, a non ser xa 'nenos, zarandeados polas ondas e levados de aquí para alá por todo vento de doutrina'. Ben, coa súa mente brillante, xa non era un neno zarandeado. El tiña un centro. Tiña unha fondura que moitos adultos tardan toda a vida en alcanzar. Era esa capacidade de ver o mundo e querer melloralo, non con grandes discursos, senón con xestos. Lembrade aquela oferta tan pura, tan desinteresada, cando con quince anos, ao saber do sufrimento do seu tío William, propuxo entregar o seu porquiño de aforros. Non fixo falta romper o porquiño, pero o xesto xa estaba gravado no corazón de Deus. Foi a oferta dun neno que, sen dramatizar, sen buscar aplausos, estaba disposto a dar todo o que tiña porque amaba. Ese era o Ben que coñecedes. Ese era o Ben que segue vivo no amor que vós lle dechedes.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia se sente como un peso que non se pode medir. Non imos cubrir a vosa dor con palabras bonitas que non toquen a realidade do que sentides. A vosa casa, o silencio da mañá, os obxectos que Ben deixou intocables, falan dunha perda que corta coma o vento do norte. A dor é real, é profunda, e habítavos no corpo. Non hai présa por marchar de aí. Cando o Evanxeo nos fala da figueira que non dá froito, o dono quere cortala, pero o xardineiro intervén: 'Señor, déixaa tamén este ano; eu cavarei arredor dela e botareille esterco'. Hai unha paciencia infinita no corazón de Deus. O Señor non é un xuíz que agarda o fallo para cortar; é un xardineiro que se inclina sobre a terra, que coida, que fertiliza, que agarda con esperanza.

Quero dicirvos algo moi quedo, especialmente a vós, pais, que cargades coa saudade máis pesada e que ás veces, no silencio da noite, deixades entrar esa voz sutil que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou. Deixade caer esa pedra agora mesmo. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Deus non envía a dor, e Deus non acusa aos que aman. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa vida non foi un erro, non foi un tempo perdido; foi unha colleita de amor que xa está gardada no celeiro do Ceo.

Ben xa non ten que preocuparse dos códigos, nin das distancias, nin de se a figueira dará froito. O seu nome medio, Đại Dương, 'Gran Océano', fai honra á inmensidade do amor que segue a fluír dela, coma aquela auga limpa do pozo 'Giếng Gioan Baotixita' en Cà Mau que dá vida aos sedentos no seu nome. Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.