Setu, Pekan Biasa XXIX

Cobi kita mbayangaken satunggaling kebon ingkang jembar, ingkang dipun-rawat kanthi teliti dening tukang kebon ingkang sabar. Ing pojok kebon punika, wonten wit ara ingkang sampun tigang taun mboten ngetokaken woh. Tiyang ingkang kagungan kebon punika sampun bosen, sampun kuciwa, lan piyambakipun ngendika, 'Cutelaken wit iki! Kenging menapa namung ngrusak siti?' Nanging, tukang kebon punika, kanthi manah ingkang kebak pangajeng-ajeng, mangsuli, 'Gusti, sumangga dipun-lilani setunggal taun malih. Kula badhe nggaru siti ing sakubengipun lan maringi rabuk. Mbok bilih ing tembe wingking wit punika saged ngetokaken woh.'

Ing dinten punika, kita dipun-ajak mirsani gambar wit ara punika. Kita asring ngrasa kados wit ingkang garing kasebat, utawi kados tiyang ingkang nunggu woh ingkang mboten nate wonten. Kita nggadhahi kekarepan, kita nggadhahi impen, nanging asring kahanan ing donya punika krasa kados siti ingkang atos lan garing. Kita nunggu, kita ngarep-arep, nanging woh ingkang kita padosi mboten wonten.

Ben, Benjamin Vo, nggadhahi gesang ingkang kados wit ara ingkang nembé mekar. Piyambakipun lare ingkang nggadhahi pikiran ingkang cemerlang, lare ingkang saged mbayangaken 'con chim airlines' kanthi esem ingkang manis lan gilig. Nanging, Ben ugi lare ingkang nggadhahi manah ingkang alus. Elinga nalika Ben, ing umur 15 taun, matur dhumateng bapa ibunipun bilih piyambakipun kersa masrahaken sedaya isi celenganipun kagem mbantu Paklik William ingkang nembé nandhang sakit stroke. Ben mboten nate mecah celengan punika, mboten nate ngrusak, amarga dhuwit kasebat mboten perlu—Paklik William sampun nggadhahi asuransi. Nanging, tawarane punika, siji penawaran sing ucul saking lare 15 tahun sing pengen menehi kabeh duweke kanggo wong sing ditresnani, punika nuduhake sapa sejatine Ben: lare sing manahipun sampun siyaga kagem nresnani kanthi wutuh. Ben nggadhahi woh ingkang sejati: woh katresnan.

Patang wulan sampun lumampah wiwit Ben mantuk ing tanggal 13 Juni 2026. Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan... kula ngertos bilih wengi-wengi ing griya punika asring krasa abot banget. Wonten wekdal nalika panjenengan nyawang sapatu Ben ing ngarep lawang, utawi nalika Ryan mbukak dolanan sing biyen dipun-enggo bareng, rasa kangen punika kados nuthuk dodo kanthi banter lan tanpa wangsulan. Kasusahan punika nyata. Panjenengan sedhih amarga panjenengan wis nresnani anak panjenengan kanthi kabeh daya lan upaya. Aja ana sing ngomong bilih panjenengan kurang iman, amarga luh sing mili ing pipi panjenengan saiki mung dadi bukti sing paling suci babagan katresnan sing sejati.

Ing waosan kapisan, Rasul Paulus ngendika bilih Gusti sampun maringi sih-rahmat dhumateng kita saben-saben 'miturut ukuran peparingipun Kristus.' Paulus ngajak kita supados 'urip pantes, padha tetep asor budi lan lembah manah, padha sabar, lan padha eling-elingan ing katresnan.' Ben wis nindakake kasebat. Gesang Ben sing singkat dadi patuladan babagan carane urip kanthi andhap asor lan nresnani kulawarga tanpa ngetung. Ben mboten nate nuntut, nanging piyambakipun tansah maringi.

Nanging, bapak ibu lan sederek kabeh, kula ngertos bilih ing wengi sing sepi, asring ana siji watu abot sing terus nggepuk manah panjenengan. Wonten wekdal nalika panjenengan takon ing njero ati: 'Punapa kula kirang waspada? Punapa wonten prekara sing luput nalika kula ngrumat Ben nganti penyakite teka?' Sumangga, ing dinten punika, ing ngarsanipun Gusti, panjenengan nilaraken kabeh rasa salah kasebat. Penyakit sing nggawa Ben dudu asil saking kaluputan panjenengan, dudu saking kirangipun katresnan utawi kurangipun panyaruwe. Gusti Allah mboten nate nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Panjenengan sampun dados bapa lan ibu sing paling sae, sing ngeteraken Ben kanthi katresnan tanpa wates ngantos dumugi gerbang swarga. Watu abot sing ana ing dada panjenengan dipun-angkat dinten punika dening Gusti piyambak. Penyakit punika teka tanpa dipun-mangertosi, tanpa wonten ingkang saged nyegah, lan mboten wonten gegayutanipun kaliyan punapa kemawon ingkang dipun-tindakaken dening panjenengan. Gusti Allah mboten ngirim penyakit; Panjenenganipun nampa Ben kanthi tangan kabuka lan kebak katresnan.

Gusti Yesus ing Injil dinten punika ngendika bilih kita kedah mratobat, supados kita mboten 'sirna.' Nanging, punika sanes ancaman. Punika undangan. Gusti Yesus punika tukang kebon ingkang sabar. Panjenenganipun nggaru siti ing manah kita, Panjenenganipun maringi rabuk berupa rahmat, supados kita saged ngetokaken woh katresnan sanadyan ing wekdal ingkang paling angel. Ben sampun ngetokaken woh punika. Ben sampun dados 'woh' ingkang manis ing kulawarga panjenengan, lan woh kasebat mboten bakal ical. Woh kasebat tetep urip ing kenangan, ing tumindak kasih, lan ing katresnan sing terus mili ing antarane panjenengan sedaya.

Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kangge Ben... Kowe saiki sing dadi pepadhang lan panglipur ing omah iki. Ben tresna banget marang kowe, lan katresnan kasebat ora bakal ical saking uripmu. Terusna uripmu, terusna ngguyu, lan tetep gawanen impen-impen endah sing biyen mbokrembug bareng Ben, amarga Ben mesthi bangga banget ndeleng kowe saka swarga. Ben saiki wis ana ing 'Banquet of Heaven', istirahat kanthi tentrem ing pangkone Sang Rama.

Ben mboten ical. Ben namung sampun dumugi ing tujuan ingkang kita sedaya tuju. Ben, lare sing tresna marang manuk lan pesawat, saiki wis mabur luwih dhuwur tinimbang Boeing 737 apa wae, ing papan sing ora ana maneh wengi, ora ana maneh lara, mung ana katresnan sing langgeng. Gusti Allah mboten nate lali marang Ben, lan Panjenenganipun mboten bakal lali marang panjenengan.

Dinten iki, gawaa siji prekara sing cilik nalika panjenengan medal saking papan punika: saben-saben panjenengan ningali manuk ingkang mabur ing langit, mandhega sedhela, narik nafas sing landhep, lan elinga bilih Ben wonten ing papan ingkang langkung damai, nunggu panjenengan kabeh kanthi esemipun sing manis. Gusti Allah mboten nate lali marang Ben, lan Panjenenganipun mboten bakal lali marang panjenengan. Mugi katresnan Dalem Gusti tansah ngraketaken kita sedaya. Amin.