Saterdag van die Nege-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is iets baie besonders aan die manier waarop 'n tuinier na 'n boom kyk. Dit is nie 'n blik van oordeel nie, maar 'n blik van verwagting. In die Evangelie van vandag hoor ons die gelykenis van die vyeboom wat geen vrugte dra nie. Die eienaar is ongeduldig; hy wil die boom uitkap, want dit put die grond uit. Maar die tuinier—die een wat die grond ken, die een wat weet hoe die wortels onder die oppervlak werk—pleit vir nog 'n kans. 'Laat hom nog hierdie jaar staan,' sê hy. Hy wil die grond bewerk, dit bemes, hy wil alles doen wat hy kan om die lewe in die boom te laat blom.

Ek dink aan Benjamin. Ek dink aan sy lewe, wat soos 'n jong boompie was wat met soveel sorg en liefde deur sy ouers, Alan en Thao, geplant en versorg is. Benjamin was 'n seun van skerp logika en briljante nuuskierigheid. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit ontleed. Of hy nou besig was om kode te skryf vir 'n nuwe speletjie, of hy saam met sy pa na vliegtuie gekyk het, of hy gedroom het van 'Con Chim Airlines', daar was altyd 'n lewenskragtigheid in hom. Hy was 'n seun wat sy pa se stories gedrink het soos iemand wat weet dat die kosbaarste dinge in die lewe nie in boeke staan nie, maar in die oë van diegene wat ons liefhet.

Soms voel die lewe vir ons soos die vyeboom in die gelykenis. Ons vra ons af: 'Waarom word die een boom gesnoei en die ander nie? Waarom word die een lewe so vroeg uit die tuin van die aarde geneem?' Dit is 'n vraag wat soos 'n skerp pyn in die hart kan sit. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Julle kyk na sy lessenaar, na sy dinge, en die stilte is soms oorverdowend.

Laat ons vandag baie eerlik wees. Daar is 'n swaar las wat baie ouers in stilte dra: die wonder of hulle iets gemis het, of hulle iets anders kon doen, of daar 'n fout was in die sorg wat hulle gegee het. Ek wil vandag hierdie klip van skuld van julle harte afrol. Luister na my: Siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Benjamin was omring deur julle liefde, en daardie liefde was die beste bemesting wat enige seun kon kry. God is geen aanklaer nie; Hy is die Tuinier wat Benjamin nou in 'n tuin versorg waar daar geen siekte, geen pyn en geen trane is nie. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'Die hele liggaam, deur die ondersteunende gewrigte saamgevoeg, laat die liggaam groei.' Benjamin was deel van julle liggaam, deel van julle gesin se eenheid. En al lyk dit asof die dood daardie band gebreek het, leer Christus ons dat ons in Hom almal een is. Benjamin is nie uit die liggaam van Christus verwyder nie; hy is net na 'n ander plek verskuif waar hy nou, saam met heiliges soos Carlo Acutis, in die volle lig van God leef. Hy is by die 'Banquet of Heaven'.

Ryan, my broer, ek weet dat jy die stilte in die huis voel. Maar onthou, jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Hy is nie weg nie; hy is 'n stille teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om jou eie drome na te jaag. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur. Moenie bang wees om te lewe nie. Jou lewe is 'n voortsetting van die liefde wat julle saam gedeel het.

Benjamin het geleef met 'n hart wat wou gee. Onthou julle hoe hy op sy vyftiende, sonder dat iemand hom gevra het, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nie stukkend geslaan nie; hy het net aangebied. Dit was die offer van 'n seun met 'n siel van goud. Daardie vrygewigheid is nie verlore nie. Dit is deel van sy nalatenskap. En vandag, in sy naam, gaan daardie liefde voort. In 'n klein dorpie in Vietnam, bring 'n skoonwaterbron – sy 'Well of Love' – lewe aan mense wat dit nodig het. Dit is die vrugte van Benjamin se lewe wat aanhou groei, selfs nou dat hy by God is.

Jesus sê in die Evangelie: 'Dit mag wees dat hy in die toekoms vrugte dra.' Benjamin het vrugte gedra. Hy het vrugte gedra in die manier waarop hy julle liefgehad het, in die manier waarop hy julle harte oopgemaak het vir 'n dieper soort deernis. Sy lewe was nie 'n mislukking nie; dit was 'n voltooide meesterstuk in die oë van God. Hy was soos 'n jong boom wat die son gesoek het, en nou staan hy in die ewige sonlig van die Vader.

Laat ons vandag uit hierdie plek uitgaan met hierdie wete: God is die Tuinier van julle harte. Wanneer die hartseer kom – en dit sal kom – bring dit na Hom toe. Hy verstaan. Hy ken die pyn van 'n ouer wat 'n kind verloor het, want Hy het sy eie Seun aan die kruis gegee. Hy is met julle in elke traan, in elke herinnering, in elke oomblik van stilte. Benjamin is veilig. Hy is by die Vader. En julle is nooit alleen nie. Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en julle gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Vo, rus in vrede, en vlieg vry in die ewige hemel. Amen.