Gedenkdag van die Heilige Beskermengele

Daar is ’n beeld wat in my gedagtes vassteek wanneer ek dink aan die manier waarop God vir ons sorg. Dit is nie ’n beeld van ’n verre, onbeweeglike God nie, maar van iemand wat soos ’n vader by die lughawe staan en saam met sy seun na die vliegtuie kyk. Dink aan Ben. Dink aan Benjamin Vo, daar by die venster, sy oë wyd oop, besig om die Boeing 737’s te identifiseer terwyl hulle opstyg. Hy het nie net na masjiene gekyk nie; hy het die wonder van die lug bekyk. Vir Ben was die lug nie net ’n leë ruimte nie; dit was ’n terrein van moontlikheid, van drome, van 'Con Chim Airlines'. Hy het die wêreld met daardie selfde nuuskierigheid bekyk—met die presiesheid van ’n ingenieur wat AWS-infrastruktuur verstaan, maar met die sagte hart van ’n seun wat geweet het dat elke menslike lewe ’n geskenk is.

In die eerste lesing van Job hoor ons God wat uit die storm praat. Hy vra vir Job: 'Het jy al in jou lewe die môre beveel en die dagbreek sy plek aangewys?' Dit is ’n oorweldigende vraag. Dit herinner ons daaraan dat die wêreld, met al sy pyn en al sy skoonheid, in God se hande rus. Ons probeer dikwels om die grense van die lig en die duisternis self te beheer. Ons probeer om die 'waarom' van ons lyding te ontsyfer, asof ons die bronne van die see kan deurgrond. Job se antwoord is die antwoord van ons eie harte: 'Kyk, ek is van min waarde; wat kan ek U antwoord? Ek lê my hand op my mond.' Dit is nie ’n teken van nederlaag nie, maar van diepe, heilige eerbied. Dit is die erkenning dat ons nie die Skepper is nie, maar die geskape wesens wat deur Hom gekoester word.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Die stilte in julle huis is soms so swaar dat dit voel of die storm van Job se lewe in julle sitkamer ingewaai het. Ek weet dat daar oomblikke is waar die vrae julle oorweldig. 'Waarom het dit so gebeur? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, in die lig van die Heilige Beskermengele, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben.

Jesus sê in die Evangelie: 'Sien toe dat julle nie een van hierdie kleintjies verag nie, want Ek sê vir julle: hulle engele in die hemel aanskou altyd die aangesig van my hemelse Vader.' Dit is die Hinge van ons geloof. Dit is die lig wat in die donker kamer van ons rou inbreek. Die engele is nie net karakters in ’n storieboek nie; hulle is die konstante teenwoordigheid van God se sorg. Benjamin word nou deur daardie engele omring. Hy is by die 'Banquet of Heaven', en hy kyk nie meer na die vliegtuie van hierdie wêreld nie; hy kyk na die Aangesig van die Vader. Hy is by Sint Carlo Acutis, en hulle twee, met hul briljante geeste en hul kinderlike harte, bid nou vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou hoop, en aanhou liefhê.

Dink aan die dag toe Ben sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart was die offer volkome. Dit is die soort liefde wat God behaag. Dit is die soort liefde wat die hemel oopmaak. Dit is ’n liefde wat nie vra vir erkenning nie, maar net wil gee. Dit is die nalatenskap van ’n seun wat geleer het dat die ware rykdom nie in die goed wat ons besit lê nie, maar in die manier waarop ons onsself aan ander gee. Sy 'Con Chim Airlines' was dalk ’n droom, maar die liefde wat hy gedeel het, was werklik. Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in sy naam geboor is, is ’n fisiese teken van daardie liefde. Dit bring skoon water aan mense wat hy nooit ontmoet het nie. Ben se liefde vloei steeds, soos lewende water, na almal wat dors is.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.