Gedenkdag van Ons Dame van Smarte

Daar is ’n beeld in die Evangelie van vandag wat so stil is, so indringend, dat dit amper die asem uit jou longe wegneem: Maria, die Moeder van Jesus, wat by die voet van die Kruis staan. Sy staan nie weg nie. Sy vlug nie. Sy staan in die hart van die storm, in die middelpunt van die ondenkbare. Ons noem haar vandag Ons Dame van Smarte. Ons dink aan die swaard wat Simeon voorspel het, daardie swaard wat deur haar siel sou sny. Dit is ’n beeld wat praat van die pyn wat ons almal ken—die pyn van ’n liefde wat so diep is dat dit die hart breek wanneer die geliefde ly.

Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat hierdie beelde van die Kruis nie net teologie vir julle is nie. Dit is die landskap van julle eie lewe. Dit is nou drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het. Ek weet daar is dae wanneer die stilte in die huis so swaar is dat dit voel asof die mure self huil. Julle dink aan Ben—aan sy briljante verstand, sy nuuskierigheid, sy passie vir vliegtuie, daardie droom van 'con chim airlines' wat hom altyd laat giggel het. Julle onthou sy glimlag, daardie sagte, deurdringende glimlag wat selfs in die moeilikste tye soos ’n ligstraal deurgebreek het. En in die stilte kom die vraag, die onvermydelike, pynlike vraag: 'Waarom?'

Ek wil vandag vir julle die waarheid sê, nie as ’n teoloog nie, maar as ’n priester wat julle pyn sien en eerbiedig. Daar is mense wat soms sê dat siekte ’n toets is, of dat God dit toelaat vir ’n rede wat ons nie kan verstaan nie. Maar kyk na Maria by die Kruis. Het God die dood van sy Seun 'gestuur'? Nee. Die Kruis was die gevolg van die wêreld se duisternis, van die sonde wat die mensdom in sy greep hou. En tog, in daardie duisternis, was God nie afwesig nie. Hy was daar, in die pyn, in die trane, in die moed van die Moeder wat nie weggegaan het nie. God stuur nie siekte nie. God stuur nie die dood nie. God is die Een wat langs julle staan en huil wanneer julle huil. Hy is die Een wat Benjamin in sy arms hou, veilig en vry van alle pyn.

Julle wonder dalk, in die klein ure van die nag, of julle iets gemis het. Was daar ’n teken wat julle moes gesien het? Was daar iets wat julle anders kon gedoen het? Luister vandag na my: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle is nie te blameer nie. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Hierdie las is nie vir julle om te dra nie; dit is vir Christus om te dra.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'As ’n liggaam een is al het dit baie dele, en al die dele van die liggaam, hoewel baie, een liggaam is, so ook Christus.' Ons is almal deel van hierdie liggaam. Wanneer julle aan Benjamin dink, wanneer julle sy naam noem, is julle in gemeenskap met hom. Hy is nie weg nie; hy is net aan die ander kant van die sluier. Dink aan daardie droom wat julle pa gehad het, waar Benjamin vir hom gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết'—'Pa, ek het al die toetse geslaag.' Dit is die waarheid van die ewigheid. Ben is veilig. Hy is tuis. Hy is by die 'Banquet of Heaven', en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nou volmaak is. Hy is vry van die siekte, vry van die pyn, vry van die toetse.

Benjamin was ’n seun van buitengewone helderheid. Hy het die wêreld met ’n logika benader wat sy pa se eie skerp verstand weerspieël het. Maar dit was sy hart wat die grootste skat was. Onthou julle daardie oomblik toe hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die tipe liefde wat God in ons plant—’n liefde wat bereid is om alles te gee. Ben het dit verstaan. Hy het die lewe nie gemeet in jare nie, maar in die diepte van sy empatie. Hy het die wêreld gesien as ’n plek om te verken, van die strate van Beijing tot die grottoes van Lourdes. Hy het die skoonheid van die lewe raakgesien, selfs in die klein dingetjies.

Ryan, my broer, jy wat so baie van Ben hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Die 'Well of Love' wat in sy naam in Vietnam geboor is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is ’n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig. Dit is die manier waarop Ben steeds vir die wêreld sê: 'Ek is hier. Ek het julle lief.'

Maria by die Kruis het nie verstaan waarom haar Seun moes ly nie, maar sy het geweet dat die liefde van God groter is as die dood. Sy het haar Seun in die arms van die Vader toevertrou. Vandag vra die Here vir julle om dieselfde te doen. Vertrou Benjamin toe aan die Vader. Hy is in goeie hande. Hy is by die Een wat hom meer liefhet as wat julle hom ooit kon liefhê—en julle het hom onmeetlik liefgehad. Wanneer julle vanaand in die stilte van julle huis sit, kyk na die Kruis. Nie as ’n teken van pyn nie, maar as ’n teken van die liefde wat alles oorwin. Die swaard wat deur Maria se siel gegaan het, het haar hart nie vernietig nie; dit het dit oopgemaak vir die hele wêreld. Julle pyn, so groot soos dit is, is ook ’n plek waar God se genade kan inkom.

Wees sag met julleself. Die pad van rou is nie ’n reguit lyn nie; dit is ’n reis van klein treetjies. Moenie julleself dwing om vinnig te 'genees' nie. Laat die trane vloei, want elke traan is ’n gebed. Laat die herinneringe kom, want elke herinnering is ’n besoek van Benjamin. Hy is by julle in die oggend wanneer julle wakker word, en hy is by julle in die aand wanneer julle gaan slaap. Hy is die glimlag in julle harte.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte van die Evangelie: 'Vrou, kyk, jou seun.' Jesus gee vir ons sy eie Moeder om ons te troos. Sy weet wat dit beteken om te verloor. Sy weet wat dit beteken om by die Kruis te staan. Sy is julle Moeder nou. Sy hou julle vas in haar gebede. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as ’n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Amen.