Gedenkdag van Sint Gregorius die Grote, Pous en Kerkleraar

Daar is ’n oomblik in die lewe van ’n visserman wanneer die nag sy tol eis. Die horison is nog donker, die hande is moeg en koud van die trek van die nette, en die boot is leeg. Dit is ’n stilte wat swaar weeg, die soort stilte wat sê: 'Ons het alles gedoen wat ons kon, maar dit was nie genoeg nie.' In die Evangelie van vandag sien ons Simon Petrus op daardie presiese plek. Hy het die hele nag gewerk. Hy is ’n kenner van die meer; hy ken elke stroompie, elke skaduwee in die water. Maar hy het niks gevang nie. En dan kom Jesus, en Hy vra iets wat heeltemal onlogies lyk: 'Vaar uit na die diep water en gooi julle nette uit vir ’n vangs.'

Dit is hier waar ons vandag wil stilstaan. Want in die lewe, wanneer ons die mees kosbare dinge verloor, voel ons dikwels soos Petrus. Ons het ons bes gedoen. Ons het ons harte oopgemaak, ons het beplan, ons het liefgehad, en nou is die nette leeg. Ons kyk na die leë stoel, na die stilte in die gang, en ons vra: 'Waarom?'

Benjamin Vo was ’n seun wat die wêreld met ’n ongelooflike nuuskierigheid beskou het. Hy was nie net ’n seun van sy tyd nie; hy was ’n seun van die toekoms. Of hy nou besig was met die komplekse argitektuur van wolkinfrastruktuur of drome gebou het oor 'con chim airlines', hy het die lewe met ’n vlymskerpe verstand en ’n hart van goud benader. Hy het geweet dat die lewe nie net gaan oor wat ons besit nie, maar oor wie ons is. Benjamin het die waarheid van Paulus in ons eerste lesing verstaan: 'Laat niemand homself mislei nie. As iemand onder julle dink dat hy wys is in hierdie wêreld, laat hom dwaas word sodat hy wys kan word.'

Benjamin was wys. Nie net omdat hy wiskunde kon doen wat ver bo sy ouderdom was nie, maar omdat hy die wysheid van die hart gehad het. Hy het geweet wanneer om sy pa se verdigte stories met die erns van ’n ware vriend te luister. Hy het geweet dat die grootste rykdom nie in sy spaarvarkie was nie, maar in die bereidwilligheid om dit aan te bied vir iemand wat swaarkry. Dit is die wysheid van die Evangelie. Dit is die wysheid wat nie in die boeke van die wêreld staan nie, maar in die liefde van God.

Alan en Thao, julle het Benjamin met soveel liefde omring. Julle het hom die wêreld gewys, julle het sy drome gevoed, en julle het hom geleer wat dit beteken om ’n seun van God te wees. Julle het hom nie net grootgemaak nie, julle het hom liefgehad met ’n liefde wat geen perke geken het nie. En Ryan, jy was sy beste maat. Die foto’s van julle twee—saam voor die Kersboom, saam met julle speelgoedkitare—is nie net herinneringe nie; dit is getuienis van ’n band wat die ewigheid oorskry. Benjamin kyk nou na julle met dieselfde liefde as wat hy altyd gehad het, net nou is hy by die Bron van alle liefde.

Soms, in die stilte van die aand, wanneer die gemis die swaarste druk, kan die menslike hart wonder of God ons vergeet het. Ons voel soos Petrus in die boot: 'Meester, ons het die hele nag gewerk en niks gevang nie.' Maar hoor Jesus se antwoord: 'Vaar uit na die diep water.' God nooi ons uit om nie in die vlaktes van ons hartseer te bly nie, maar om dieper te gaan—na die diepte van Sy genade. Dit beteken nie dat die pyn verdwyn nie. Dit beteken dat ons pyn in die lig van Sy liefde geplaas word.

Benjamin se lewe was soos ’n vlug wat te gou geëindig het, maar in God se oë is dit ’n vlug wat sy bestemming bereik het. Hy het nou die hoogtes bereik waarvan hy altyd gedroom het. Hy vlieg nou in die lig van die Vader. En hy wil hê dat julle, sy gesin, moet aanhou lewe. Hy wil hê julle moet aanhou lag, aanhou droom, en aanhou liefhê. Sy nalatenskap is nie net in die herinneringe nie; dit is in die lewe wat julle nou lei. Wanneer julle mekaar vashou, wanneer julle vir mekaar sê 'Goeiemôre', wanneer julle die eenvoudige dinge van die lewe waardeer—dáár leef Benjamin voort.

Ons word vandag herinner dat alles aan ons behoort: 'die wêreld of die lewe of die dood, of die teenswoordige of die toekomstige: alles behoort aan julle, en julle aan Christus, en Christus aan God.' Dit is die anker van ons hoop. Niks kan ons skei van die liefde van God nie. Nie die dood nie, nie die gemis nie, nie die vrae wat ons nog het nie. Ons behoort aan Christus. En Benjamin behoort ook aan Christus.

Alan, Thao, Ryan—julle is nie alleen in hierdie boot nie. Jesus is daar. Hy sit by julle. Hy ken julle moegheid, Hy ken julle trane, en Hy ken die diepte van julle liefde vir Benjamin. Laat Hom toe om die nette te vul met Sy vrede, selfs wanneer dit vir julle voel of die boot leeg is. Hy sal julle krag gee vir die dag van môre, en die dag daarna.

Benjamin Đại Dương Vo, jy was ’n seun wat die wêreld verlig het met jou glimlag en jou briljante gees. Jou 'con chim airlines' het opgestyg na die hemelse tuiste. Rus nou in die vrede van die Here, en waak oor jou familie. Help hulle om die diep water van hoop te vind wanneer hulle weer moeg voel. Mag hulle weet dat hulle nie alleen is nie, want jy is by hulle in elke gebed, in elke glimlag, en in elke hartklop.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nie op ons eie krag hoef te vaar nie. Ons neem die uitnodiging van Jesus aan: 'Vaar uit na die diep water.' Dit beteken: vertrou God met jou pyn. Vertrou Hom met jou toekoms. Vertrou Hom met jou hart. Doen vandag een klein dingetjie in Benjamin se naam—’n glimlag vir ’n vreemdeling, ’n daad van vriendelikheid, ’n oomblik van gebed—en weet dat die liefde wat jy gee, die lewe is wat Benjamin vir die wêreld agtergelaat het.

Mag die Here julle seën en bewaar. Mag Hy sy aangesig oor julle laat skyn en julle vrede gee. Benjamin, rus in vrede, en bid vir ons almal.