Fees van die Heilige Bartolomeus, Apostel

Kyk vir 'n oomblik na die grond onder jou voete.

Gewoonlik dink ons nie aan die fondament van 'n gebou nie. Ons sien die mure, die vensters, die dak wat ons teen die reën beskerm. Maar diep onder die oppervlak lê daar klippe. Swaar, onwrikbare klippe wat die hele gewig van die struktuur dra. As daardie klippe sou skuif, sou die hele huis wankel.

Vandag, op hierdie feesdag van die Heilige Bartolomeus, neem die Skrif ons na 'n visioen van die uiteindelike fondament. In die Openbaring van Johannes sien ons nie sommer enige stad nie; ons sien die Heilige Stad, Jerusalem, wat uit die hemel neerdaal. En die teks sê iets merkwaardigs: die muur van die stad het twaalf fondamentstene gehad, en op hulle was die name van die twaalf apostels van die Lam gegraveer.

Bartolomeus—wat ons ook ken as Natanael in die Evangelie—is een van daardie fondamentstene. Sy naam is in die ewigheid in klip gekap. Nie omdat hy perfek was nie, maar omdat hy 'n man was van wie Jesus gesê het: “Kyk, hier is 'n ware Israeliet in wie daar geen bedrog is nie.”

Geen bedrog nie. Geen dubbelhartigheid nie. Net 'n deursigtige, eerlike siel.

Vandag is dit presies twee maande en elf dae sedert daardie dertiende Junie toe die wêreld vir julle, Alan, Thao en Ryan, onherroeplik verander het. Twee maande. In die tydlyn van die ewigheid is dit 'n oogwink, maar in die tydlyn van 'n ouer wat 'n kind mis, is dit sestien-en-sestig dae van diep, rauwe leegheid.

Ons moet die waarheid praat voordat ons kan troos. Die waarheid is dat twee maande na 'n verlies dikwels die moeilikste tyd is. Die skok begin wyk, en die harde realiteit van die toekoms sonder Benjamin se fisiese teenwoordigheid begin soos 'n swaar juk op die skouers druk. Die wêreld gaan aan, maar in julle harte is daar 'n stilte wat soms oorweldigend voel.

Maar kyk weer na die beeld van die Nuwe Jerusalem. Dit glinster soos 'n kosbare edelsteen, soos kristalhelder jaspis. Alles is deursigtig. Alles is lig.

Benjamin Vo was 'n seun wat op 'n baie besondere manier verstaan het hoe dinge gebou word. Hy was 'n seun van 'n briljante intellek, 'n “fotokopie” van sy pa, nie net in sy gelaatstrekke nie, maar in sy passie vir die argitektuur van die moderne wêreld. Terwyl ander kinders dalk net speletjies gespeel het, was Ben besig om die fondament van die digitale wêreld te verken. Hy het homself verdiep in DevOps, in wolk-infrastruktuur, in die einste AWS-omgewings wat sy pa bemeester het.

Hy het verstaan dat as jy 'n digitale koninkryk wil bou, die “cloud infrastructure” korrek moet wees. Jy het fondamente nodig wat nie gesien word nie, maar wat alles moontlik maak.

Is dit nie presies wat 'n apostel is nie? Is dit nie wat 'n geliefde seun in 'n familie is nie?

Ben was 'n fondament van vreugde in julle huis. Sy glimlag, sy sagtheid, sy nuuskierigheid—dit was die klippe waarop julle daaglikse geluk gebou was. En nou voel dit asof daardie fondament weggekalwer is. Maar die Skrif sê vandag vir ons dat daardie fondamente nie verlore gaan nie; hulle word in die hemel oorgeplant. Hulle word deel van die stad wat glinster soos kristal.

In die Evangelie vind Filip vir Natanael (Bartolomeus) en sê vir hom: “Ons het Hom gevind van wie Moses geskryf het.” Natanael is skepties. “Kan daar uit Nasaret iets goeds kom?” vra hy. Hy is eerlik. Hy steek nie sy twyfel weg nie.

Jesus sien hom onder die vyeboom staan.

Wat het Natanael onder daardie vyeboom gedoen? Die tradisie sê dat die vyeboom die plek was waar mense gegaan het om die Skrif te bestudeer en te bid. Dit was 'n plek van privaatheid, van diep nadenke, van eerlike worsteling met God.

Alan, Thao... Jesus sien julle ook onder julle “vyeboom” van rou. Hy sien julle in daardie oomblikke wanneer niemand anders kyk nie. Hy sien die trane in die middel van die nag. Hy sien die vrae wat julle nie altyd hardop durf uitspreek nie. Hy sien die oomblikke wanneer julle na Ben se GitHub-repo kyk en die kodes sien wat hy geskryf het—die spore van 'n verstand wat so vinnig beweeg het.

Jesus sê vir julle dieselfde as wat Hy vir Natanael gesê het: “Ek het jou gesien voordat jy geroep is.”

Hy het Benjamin gesien lank voordat hy in julle lewens gekom het. Hy het hom geken in die moederskoot. Hy het elke greep van sy briljante verstand gevorm. Hy het geweet van die dag toe Ben sou ween oor die vrees om sy pa te verloor—'n bewys van 'n hart wat so diep verbind was aan die fondament van liefde dat die gedagte aan 'n kraak daarin hom tot trane gebring het.

Soms, in die donkerte van so 'n groot verlies, kom daar 'n fluistering van skuldgevoel. Miskien wonder julle of daar iets was wat julle gemis het. Miskien vra julle julself af of daar 'n ander dokter, 'n ander behandeling, 'n ander tydsberekening kon gewees het.

Luister vandag baie mooi na my woorde: Julle is nie te blameer nie.

Toe Jesus gevra is oor die lyding van 'n kind, het Hy gesê dit is nie as gevolg van die sonde van die ouers of die kind nie. Siekte is nie 'n straf nie. Dit is nie 'n oordeel nie. Dit is 'n deel van die gebrokenheid van hierdie wêreld wat ons nie altyd kan verduidelik nie. Maar God se lig skyn juis in daardie gebrokenheid. Alan, julle het vir Ben alles gegee. Julle was sy held, sy leermeester, sy medereisiger op daardie tien-stad Europese toer. Julle het vir hom 'n fondament van onvoorwaardelike liefde gegee wat hom die vryheid gegee het om te glimlag tot aan die einde. Moenie toelaat dat die vyand van julle siel julle vrede steel met “wat as” nie. Julle het niks verkeerd gedoen nie. Julle het hom perfek liefgehad.

Jesus sê vir Natanael: “Glo jy omdat Ek gesê het Ek het jou onder die vyeboom gesien? Jy sal groter dinge as dit sien.”

En dan gee Hy die groot belofte: “Julle sal die hemel geopen sien en die engele van God wat opstyg en neerdaal op die Seun van die mens.”

Dit is die beeld van 'n leer tussen die aarde en die hemel. Dit is die verbinding wat nooit verbreek word nie.

Benjamin was 'n seun wat gefassineer was deur lugvaart. Hy het gehou van die Boeing 737, die manier waarop 'n massiewe masjien die swaartekrag kan oorwin en in die blou lug kan verdwyn. Hy het gedroom van sy eie lugredery, “con chim airlines.” Hy het gegiggel oor die naam, maar die droom was eg: hy wou opstyg. Hy wou die horisonne verbreed.

In sy vyftien jaar het Ben meer van die wêreld gesien as wat die meeste mense in tagtig jaar sien. Van die grotto's van Lourdes tot die prag van die Vatikaan. Hy was 'n pelgrim. En nou het hy sy finale vlug geneem. Hy het deur daardie “geopende hemel” gegaan waarvan Jesus gepraat het.

Hy is nou in daardie stad wat Johannes beskryf het—die stad met die fondamentstene van edelgesteentes.

En weet julle wat die mooiste eienskap van daardie stad is? Johannes sê die stad het geen tempel nodig nie, want die Here God en die Lam is sy tempel. En die stad het nie die son of die maan nodig nie, want die heerlikheid van God verlig hom.

Ben, met sy skerp wiskundige verstand en sy liefde vir logika, sien nou die bron van alle waarheid. Hy sien die Algoritme van die Liefde self. Hy verstaan nou die “cloud infrastructure” van die heelal op 'n manier wat geen AWS-sertifisering ooit kan bied nie. Hy is by die Bron.

En hy is nie alleen nie. Hy is by die engele wat opstyg en neerdaal. Hy is by Sint Carlo Acutis. Twee seuns wat albei die digitale wêreld as 'n taal gebruik het om die skoonheid van die skepping te verken.

Maar Ben laat vir ons iets agter. Hy laat vir ons 'n “GitHub van die siel” agter—'n nalatenskap van hoe om te lewe.

Hy het ons geleer dat “probeer al is wat saak maak.” Of dit op die pluimbalbaan was of in die klaskamer, hy het alles gegee. Hy het ons geleer van generositeit. Onthou julle daardie oomblik toe hy sy spaarvarkie aangebied het vir sy oom William? Hy het dit nie oopgebreek nie, want dit was nie nodig nie, maar die *wil* was daar. Die hart was reeds oopgebreek vir die nood van 'n ander.

Dit is 'n edelsteen in die fondament van sy lewe.

En vandag, in sy naam, vloei daar water. Die “Giếng Gioan Baotixita” in Cà Mau is nie net 'n put nie; dit is 'n lewende herinnering aan Ben se naam, Đại Dương—die Groot Oseaan. Sy liefde, wat begin het as 'n klein stroompie in julle huis, het nou 'n oseaan geword wat dors les in 'n verlate dorpie. Dit is hoe die hemel op aarde neerdaal. Dit is hoe die engele opstyg en neerdaal.

Ryan, ek praat vandag spesiaal met jou.

Jou boetie was jou beste vriend. Julle het selfies geneem met peace-tekens, julle het saam burgers geëet onder strooidakke, julle het die wêreld saam verken. Daardie band is nie weg nie. Ben is nou jou fondament in die hemel. Wanneer jy sukkel, wanneer jy hom mis, onthou dat hy vir sy pa gesê het: “Dit is okay, ek sal oor julle waak.” Hy is nie dood nie; hy is net aan die ander kant van die geopende hemel. Hy sien jou, net soos Jesus vir Natanael gesien het. Leef jou lewe met die nuuskierigheid en die dapperheid wat Ben gehad het. Maak hom trots deur elke dag voluit te lewe.

Vir die tantes, ooms, grootouers en vriende—en vir elke familie wat vandag luister en self 'n swaar kruis dra, miskien selfs die verlies van 'n kind of 'n stryd met siekte...

Weet dat julle nie alleen onder die vyeboom sit nie. Die Here is naby diegene wat Hom aanroep in waarheid. Die Koninkryk van God is nie 'n verre droom nie; dit is 'n werklikheid wat reeds hier begin wanneer ons mekaar liefhet en mekaar se laste dra.

Wat kan ons vandag saam met ons dra by die deur uit?

Kyk na die beeld van die fondamentstene. Elke apostel was 'n fondamentsteen omdat hulle getuies was van die opstanding.

Word vandag 'n fondamentsteen vir iemand anders.

Wees die een wat, soos Filip, vir 'n ander sê: “Kom en sien.” Kom en sien dat die dood nie die laaste woord het nie. Kom en sien dat 'n lewe van vyftien jaar 'n ewige impak kan hê. Kom en sien dat liefde sterker is as die graf.

Vandag, wanneer julle 'n glas water drink, dink aan die put in Vietnam. Dink aan Ben se vrygewige hart. En doen een klein daad van onselfsugtige liefde vir iemand anders—sonder om iets terug te verwag, net soos Ben sy spaarvarkie aangebied het.

Benjamin Vo, jy was 'n seun van lig, 'n argitek van vreugde, en 'n fondament van liefde. Rus nou in die stad wat glinster soos jaspis. Ons sal aanhou kyk na die hemel, na die vliegtuie wat verbyvlieg, en ons sal onthou dat jy reeds daar is, waar die hemel vir altyd oop is.

Mag die vrede van die Here, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus.

Amen.