Woensdag van die Twintigste Week deur die Jaar

Kyk vir 'n oomblik na die stof wat op die dorpsplein lê om vyfuur die middag.

Die lang, warm dag is amper verby. Die son begin al reeds laer sak agter die muur van die wingerd. Die meeste werkers is lankal op hul poste; hulle het sedert vyfuur die oggend die hitte gedra, hul rugge gebuig onder die swaar vragte, hul hande vuil gemaak in die grond. Maar daar, in die hoek van die markplein, staan 'n paar man nog steeds. Hulle hande is leeg. Hulle voete is moeg van die gewag. Hulle gesigte is gemerk deur die stil skaamte van iemand wat wonder: *Is ek nie nodig nie? Het niemand my gesien nie?*

En dan kom die eienaar van die wingerd weer uit.

Hy kom nie net een keer aan die begin van die dag om die sterkste, mees ervare werkers uit te kies nie. Hy stap uit om nege-uur. Hy stap uit om twaalfuur. Hy stap uit om drie-uur. En wanneer die skaduwees reeds lank word om vyfuur die middag—wanneer enigiemand anders sou dink die werkdag is verby en dit nie meer die moeite werd is nie—stap hy wéróór uit.

Hy kyk na daardie manne wat nog daar staan en vra nie vir hulle 'n lys van hul prestasies nie. Hy vra nie waarom hulle nie vroeër begin het nie. Hy sê eenvoudig: “Gaan julle ook na my wingerd.”

Daardie beeld van die wingerdeienaar wat nie moed opgee met die dag nie, wat selfs in die laaste uur uitstap om diegene te roep wat stil staan, vorm die kloppende hart van vanneure se Skriflesings. Dit verweef naatloos met die stem van die profeet Esegiël, waar die Here verklaar: “Kyk, Ek self sal na my skape omsien en hulle versorg.” God laat nie die versorging van Sy mense aan die toeval oor nie. Hy wag nie dat ons na Hom toe hardloop wanneer ons uitgeput is nie; Hy stap self die markplein op. Hy stap self die berge in wanneer die skape verstrooi is.

Vandag, op hierdie Woensdag, staan ons stil by 'n datum wat swaar in die hart weeg. Dit is presies nege weke sedert Benjamin Vo—ons geliefde Ben—na die Huis van die Vader geroep is op daardie dertiende Junie. Nege weke. Vir die wêreld daarbuite tik die horlosie aan. Die dae verloop, die daaglikse lewe beweeg voort, maar vir Alan, vir Thao, en vir Ryan het die tyd 'n ander ritme aangeneem. Die huis het 'n stilte gekry wat mens soms onverhoeds betrap. 'n Stoel wat leeg bly. 'n Kamer waar die lig saans anders val.

Wanneer 'n mens stilhou by 'n lewe van vyftien jaar, roep ons menslike logika baie vinnig uit. Ons kyk na die klok. Ons kyk na die aantal jare. Ons bereken lewens volgens die ure wat gewerk is, die dekades wat opgebou is, die grys hare wat verwag is. En ons hart wil protes aanteken. Ons wil vir die Landeienaar sê: *Waarom net vyftien jaar? Waarom het hy nie die volle dag tot op die saansmerker gekry nie? Dis nie hoe ons die rekenkunde van die lewe sou skryf nie.*

Dis so natuurlik om so te voel. Om daardie knoop in die bors te voel en te wonder waarom 'n lewe wat so helder gebrand het, so vroeg al die laaste uur bereik het. Maar Jesus bring in vanneure se Evangelie 'n heeltemal ander logika na vore. Hy wys vir ons dat God se genade nie gemeet word met 'n stophorlosie nie. Die hemel is nie 'n uurloon wat mens opbou deur dekades se swoeg nie; dit is 'n volle, onverdiende, oneindige gawe van God se eie Hart.

Die man wat om vyfuur die middag die wingerd binnegestap het, het nie 'n breukdeel van die loon ontvang nie. Hy het die volle loon ontvang. Hy het dieselfde lewensonderhoud, dieselfde vreugde, dieselfde volheid ontvang as die een wat die hele dag daar was. Want die Landeienaar gee nie uit berekening nie; Hy gee uit Wie Hy is. God se liefde vir 'n mens is nooit half nie. 'n Lewe wat vyftien jaar duur en in Christus voltooi word, is nie 'n halfvoltooide lewe nie. Dit is 'n volle lewe, omhels deur die volle loon van God se ewige heerlikheid.

Maar voor ons by daardie groot troos kan stilstaan, moet ons eerlik wees oor die menslike pyn wat agterbly. Ons kan nie verby die wond haas om te gou by die hoop uit te kom nie. Troos wat die hartseer miskyk, bereik nooit die siel nie.

In die stilte van hierdie nege weke is daar miskien oomblikke waar stil vrae in die nag opkom. Oomblikke wat baie ouers en geliefdes in die geheim dra—'n swaar, ongesproke gewig wat soms soos 'n skaduwee oor die hart hang. Die vraag: *Het ek iets gemis? Het ons genoeg gedoen? Waarom het dit gebeur? Is daar iets wat ons anders moes doen?*

Dit is 'n menslike neiging om skuld te soek wanneer 'n storm ons lewe tref. Ons wil 'n rede hê, want 'n rede gee ons die illusie dat ons beheer gehad het. Maar hoor vandag die stem van die Waarheid. Onthou wat Jesus gesê het toe Sy dissipels vir Hom vra oor die man wat blind gebore is—'Wie het gesondig, hy of sy ouers?' Jesus se antwoord was onmiddellik, duidelik en sonder twyfel: *Nóg hy, nóg sy ouers.*

Siekte en die verlies van 'n kind is nooit 'n straf van God nie. Dit is nooit die skuld van ouers wat met hul hele hart liefgehad het, gewaak het en elke moontlike sorg gegee het nie. God stuur nie siekte nie. Soms kom die gebrokenheid van hierdie wêreld bloot oor ons pad sonder dat enigiemand dit kon keer of voorsien—buite alle menslike beheer. Alan en Thao, julle het niks gemis nie. Julle het niks verkeerd gedoen nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat die hemel weerspieël het. Haal daardie swaar steen van julle harte af. God beskuldig julle nie, en julle mag julself nie beskuldig nie. Julle is vry om te treur sonder die vrees van skuld.

En hier kom die wendepunt van vanneure se Woord. Kyk hoe die Evangelie op daardie stukkende plek inbreek. Nie soos 'n harde argument nie, maar soos lig wat stil-stil deur 'n oop venster in 'n donker kamer inkom.

In Esegiël sê die Here: “Ek self sal my skape soek … Ek sal die gewondes verbind en die siekes versterk.”

God het nie vir Ben alleen gelos op die berg nie. Hy het nie vanaf 'n afstand gekyk toe die kragte min geword het nie. Die Goeie Herder het self uitgestap. Hy het Ben by die hand geneem en hom in Sy arms gedra. Wanneer die Evangelie sê dat die laastes die eerste sal wees, herinner dit ons daaraan dat in God se oë die kleines, die jonges, diegene wie se aardse tyd kort gelyk het, die allereerste plek aan Sy tafel inneem.

Wanneer ons dink aan die manier waarop God ons ontmoet, dink 'n mens aan 'n hele klein, kosbare eienskap van Ben se lewe op aarde. Benjamin was 'n seun van 'n besonderse, skerp verstand—iemand wat met wiskunde en rekenaars kon omgaan met 'n gemak wat mens laat verstom het. Maar weet julle wat het hom dikwels die grootste, stilste vreugde gegee? Dit was nie die ingewikkelde kodes of die groot idees nie. Dit weerspieël in daardie eenvoudige, teer oomblikke wanneer hy net stilgesit het en geluister het hoe sy pappa vir hom stories vertel.

Ben het daarvan gehou om na sy vader se stem te luister. Hy kon net sit, luister, en die woorde in hom opneem met daardie rustige, liefdevolle oë van hom. Daar was 'n diep band van vertroue tussen 'n vader en sy seun—'n luisterende hart wat geweet het: *Wanneer my pappa praat, is ek veilig. Wanneer my pappa vertel, is alles reg.*

Is dit nie presies hoe Ben nou by die Hemelse Vader sit nie?

Die aardse verhale wat Alan vir hom vertel het, het plek gemaak vir die ewige verhaal van God se liefde. Ben sit nou aan die voete van die Vader—die uiteindelike Storieverteller van die heelal—en luister na die stem wat die sterre gevorm het. Hy luister nie meer na die geluide van dokters of hospitaalmasjiene nie; hy luister na die stem van die Herder wat sê: “Jy is myne. Niks sal jou ooit weer pla nie.”

In die droom wat sy vader kort ná sy heengaan gehad het, toe Ben stil-stil gesê het dat hy nie meer sukkel om asem te haal nie en dat hy oor sy ouers sal waak … het ons 'n klein venstertjie gekry op daardie hemelse werklikheid. Ben is nie verlore nie. Hy is gesond. Hy is vry. Hy dra nie meer die swaar vrag van die aardse liggaam nie.

Hy rus nou by die Hemelse Banket—daardie groot feesmaal van die Here waarvan die Psalms en die Evangelies praat. En hy is nie alleen daar nie. Hy is daar saam met die jong heilige Carlo Acutis, nog 'n vyftienjarige seun wat die tegnologie van hierdie wêreld geken het, maar wie se hart heeltemal aan Jesus behoort het. Twee jong siele, twee helder ligte, wat nou saam staan voor die troon van God, omring deur die liefde van Onse Liewe Vrou Maria en die Vader self.

Ek wil vandag direk met julle praat.

Alan en Thao … die pad wat julle stap is swaar, en niemand verwag van julle om vandag te glimlag asof die hartstee nie bestaan nie. Dit is reg om te huil. Dit is reg om hom te mis. Maar wanneer die stilte in die huis saans swaar weeg, onthou dat die Liefde wat julle vir Ben gegee het, nie verdwyn het nie. Dit is in die hemel bewaar. Ben se lewe was nie 'n gestaakte reis nie; dit was 'n voltooide meesterstuk in God se oë. Hy het die volle loon van die ewige lewe ontvang, nie omdat hy oud geword het nie, maar omdat God so onstuitbaar vrygewig is.

En vir jou, Ryan … jou boetie se liefde vir jou het nie opgehou die oomblik toe hy sy oë gesluit het nie. Hy het jou liefgehad met sy hele hart. Wanneer jy skool toe stap, wanneer jy speel, wanneer jy stil sit in jou kamer—weet dat Ben steeds jou boetie is. Hy bid nou vir jou op 'n plek waar geen siekte hom ooit weer kan raak nie. Leef jou lewe met moed, Ryan. Leef dit ook vir die vreugde wat julle saam gedeel het.

En vir almal wat van ver af inskakel—vir die familielede, die ooms en tantes, die vriende wat elke week saambid … en veral vir die gesinne wat op hierdie oomblik by die bed van 'n siek kind sit …

Mkien sit u vanaand in 'n donker kamer met 'n hart wat skree van die onsekerheid. Mkien voel u soos die skape in Esegiël wat verstrooi is op die berge, met niemand om u te help nie. Hoor die belofte van God vandag: “Ek self sal my skape soek.” U is nie vergeet nie. God sien elke traan wat in die stilte van die nag oor u wang rol. Hy tel elke hartklop. U hoef nie sterk te wees vanaand nie; u hoef net toe te laat dat die Goeie Herder u optel en dra.

In die stilte van Ben se nagedagtenis sien ons hoe liefde voortleef. Wanneer mense in sy naam skoon water bring vir 'n dorpie wat niks gehad het nie, of kos gee vir iemand wat honger is, is dit nie om te spog nie. Dit is bloot die rimpelstroom van 'n vyftienjarige seun se gulle hart wat steeds in die wêreld uitreik. Dit is die bewys dat die dood nie die laaste woord het oor die goedheid wat God in 'n mens plant nie.

Wat kan ons vandag saam met ons deur die deur uitdra?

Wat is die een klein, praktiese ding wat ons in ons sakke kan steek wanneer ons hier weggaan?

Dit is dít: **Ophou om die lewe met menslike rekenkunde te meet.**

Wanneer u vandag huis toe gaan, ophou om jouself te kwel met 'wat as' of 'as ons maar net'. Kyk eerder na die mense rondom u met die oë van die Landeienaar—met 'n hart wat nie vra hoeveel ure iemand gewerk het nie, maar wat vrygewig liefhet sonder om te tel.

As u vanaand by die tafel sit, luister na mekaar. Sit vir 'n oomblik stil, soos Ben gedoen het toe hy na sy pappa se stories geluister het. Luister na die stemme van diegene wat u liefhet. Wees teenwoordig. Want in daardie eenvoudige, teer oomblikke van luister en omgee, raak ons reeds aan die rand van die Hemelse Banket.

Die Here is ons Herder. Niks sal ons ontbreek nie. Nie in die groen weivelde van ons vreugde nie, en ook nie in die diepste dal van doodskaduwee nie.

Ben is tuis.

En die Goeie Herder wat hom veilig gehou het, hou julle vanaand nog net so styf vas.

Amen.