Gedenkdag van die Heilige Augustinus, Biskop en Kerkleraar

As jy vandag in die skemering van 'n ou, stil vertrek sou sit, sou jy dalk die flou reuk van olyfolie en verbrande katoen opmerk. Dit is die reuk van 'n lamp wat lank gebrand het. In die antieke wêreld was die lamp nie 'n luukse nie; dit was die verskil tussen lewe en dood in die nag. Sonder 'n lamp was die donkerte absoluut. 'n Mens kon nie 'n tree voor jou sien nie. Jy kon struikel oor 'n klip, of van 'n krans afval. Om 'n lamp te hê, was om die lewe te hê. Maar 'n lamp op sy eie is niks meer as 'n koue stuk klei nie. Dit het olie nodig. Olie wat stadig deur die pit opgesuig word, olie wat lig gee aan die donkerte.

Vandag vier ons die gedenkdag van die Heilige Augustinus, een van die grootste geeste wat die Kerk nog geken het. Sy hele lewe was 'n soeke na hierdie olie, 'n soeke na die lig in die donkerte van sy eie rustelose siel. Hy het eenkeer daardie woorde geskryf wat vandag nog deur die eeue eggo: „Ons hart is onrustig, o God, totdat dit rus vind in U.” Augustinus het jare lank probeer om sy lamp met die verkeerde dinge te vul—met menslike wysheid, met plesier, met roem. Maar sy lamp het bly rook en flikker, totdat hy uiteindelik ontdek het dat slegs die liefde van God die ware olie is wat die siel laat brand met 'n helder, rustige vlam.

Hierdie beeld van die lamp en die olie is die goue draad wat ons vandag deur die Skrif en deur ons eie lewens moet dra. Dit is 'n beeld van gereedheid, van diep innerlike rykdom, en van 'n lig wat nie deur die dood uitgeblus kan word nie.

Ons moet die waarheid praat voordat ons kan troos.

Die waarheid is dat dit vandag presies twee maande is sedert daardie stil Saterdag, die dertiende Junie, toe julle geliefde Benjamin Vo sy laaste asem op hierdie aarde uitgeblaas het. Twee maande. Sestig dae van 'n leemte wat nie met woorde gevul kan word nie. Vir die mense daar buite gaan die lewe aan. Die somer begin stadig draai na die herfs, die dae word korter, die besigheid van die wêreld eis sy aandag op. Maar vir julle—Alan, Thao en Ryan—is die waarheid dat die gemis nie minder geword het nie. Dit het dalk selfs swaarder geword, want die skok het plek gemaak voor die harde, daaglikse werklikheid van sy afwesigheid. Die leë stoel aan die tafel. Die stilte in die gang. Die drome wat nou net in die herinnering leef. Dit is die rauwe, eerlike pyn van rou. En as ons vandag hier saamkom, moet ons nie maak asof hierdie pyn nie bestaan nie. Ons moet dit in die lig van die Kruis plaas, want dit is die enigste plek waar ons pyn sin maak.

In die eerste lesing skryf die apostel Paulus aan die Korintiërs oor die boodskap van die Kruis. Hy sê iets wat vir die menslike verstand na dwaasheid klink: „Die boodskap van die kruis is wel dwaasheid vir die wat verlore gaan, maar vir ons wat gered word, is dit die krag van God.” Die wêreld soek na tekens van mag, na menslike wysheid, na sukses wat gemeet kan word aan rykdom, ouderdom of prestasie. Die wêreld sou sê dat 'n lewe van vyftien jaar wat so skielik afgesny is, 'n tragedie is sonder sin, 'n mislukking van die natuur, 'n leë lamp. Maar die wysheid van God werk anders. Die Kruis wys vir ons dat God se krag juis in swakheid geopenbaar word. Die Kruis wys dat die dood nie die einde is nie, maar die deurgang na die ewige lewe. Dit wat vir die wêreld na dwaasheid en swakheid lyk—'n jong lewe wat voltooi is—is in die oë van God 'n meesterstuk wat gereed is vir die ewige fees.

En dit bring ons by die Evangelie, by die gelykenis van die tien maagde. Hulle het almal hul lampe geneem en uitgegaan om die bruidegom te ontmoet. Maar vyf van hulle was dwaas en vyf was verstandig. Die dwaasheid van die vyf het nie daarin gelê dat hulle aan die slaap geraak het nie—want die teks sê dat hulle almal slaperig geword en aan die slaap geraak het omdat die bruidegom lank wegbly het. Hulle dwaasheid het daarin gelê dat hulle nie ekstra olie in hul kruikies saam met hul lampe geneem het nie.

Wat is hierdie olie in die kruikie? Dit is nie iets wat jy op die laaste oomblik by iemand anders kan leen nie. Jy kan nie jou geloof, jou liefde, jou persoonlike verhouding met God by 'n ander leen nie. Die olie is die innerlike lewe. Dit is die stil, ongesiene ure van liefde, van getrouheid, van deernis en van gebed wat ons in ons harte opgaar. Dit is die rykdom van die siel wat ons voorberei vir die oomblik wanneer die roepstem kom: „Kyk, die bruidegom! Gaan uit hom tegemoet!”

Wanneer ons na die vyftien jaar van Benjamin se lewe kyk, sien ons 'n seun wat sy kruikie gevul het met die mees kosbare olie van die hart. Ben was nie net 'n seun van 'n briljante verstand nie—hoewel sy intellek verstommend was, sy vermoë om DevOps en AI te verstaan op 'n ouderdom wanneer ander nog net speel. Maar sy ware rykdom was sy sagte siel, sy diep kapasiteit vir liefde en respek.

Ek dink aan 'n pragtige foto van Benjamin, geneem op 'n helder somersdag in Parys. Hy sit op 'n parkbankie, reg langs sy ma en sy broer Ryan. In die agtergrond troon die Eiffel-toring op teen die blou lug. Ben kyk na die kamera met 'n warm, rustige glimlag. Daar is geen haas in sy oë nie. Hy sit net daar, teenwoordig in die oomblik, besig om die skoonheid van die dag en die nabyheid van sy familie in te drink. Dit is die beeld van 'n siel wat weet hoe om te rus, wat weet hoe om die olie van die lewe te versamel. Hy het nie net deur die wêreld gejaag nie; hy het die wêreld met verwondering aanskou, of dit nou in die strate van Tokio was, by die grotto van Lourdes, of op daardie bankie in Parys.

Hierdie innerlike rykdom van Benjamin het hom 'n diep empatie gegee wat verby sy jare gegaan het. Dink aan daardie oomblik toe hy net twaalf jaar oud was, en hy by sy pa se veertigste verjaardag begin ween het uit 'n vroeë vrees om hom eendag te verloor. Watter twaalfjarige seun dra so 'n diep, deursigtige liefde in sy hart? Dit was nie 'n vrees wat hom verlam het nie; dit was die oorvloed van sy liefde, die besef van hoe kosbaar die band met sy vader was. Dit was olie in sy kruikie—die olie van 'n onbaatsugtige, diep verbonde hart.

En dit is waar die wendepunt van vandag se boodskap lê.

Die middernagtelike roepstem het vir Benjamin gekom op die dertiende Junie. Vir ons het dit te vroeg gelyk. Die bruidegom het gekom op 'n uur wat ons nie verwag het nie. Maar toe die roepstem klink, was Benjamin se lamp gereed. Sy kruikie was vol. Hy het nie nodig gehad om na die handelaars te hardloop om olie te gaan koop nie. Hy het sy hele lewe lank, in sy sagtheid, sy respek vir sy ouers, sy liefde vir sy broer Ryan, en sy diep geloof, die olie van gereedheid opgader. Hy het ingegaan na die bruilofsfees, en die deur is agter hom gesluit—nie om ons uit te sluit nie, maar om hom veilig te bewaar in die ewige lig van die Vader se huis.

Ek wil vandag direk met julle praat, Alan en Thao.

Daar is 'n swaar, donker skaduwee wat dikwels oor die harte van ouers val wat 'n kind aan die dood afgestaan het. Dit is die skaduwee van die „waarom” en die „wat as”. Julle vra dalk in die stilte van die nag: Het ons iets gemis? Kon ons meer gedoen het? Was daar 'n besluit wat ons anders moes neem? Dit is 'n koue, misplaaste skuldgevoel wat die hart wil verteer.

Luister vandag na die woorde van die waarheid, dieselfde waarheid wat Jesus verkondig het toe die mense Hom gevra het oor die lyding van die man wat blind gebore is: „Nóg hierdie man, nóg sy ouers het gesondig.”

Benjamin se siekte was nie 'n straf van God nie. Dit was nie die gevolg van enige menslike fout, enige tekortkoming in julle sorg, of enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. Dit was buite alle menslike beheer. Julle het vir hom die mooiste lewe gegee wat 'n seun voor kon vra. Julle het hom oor die wêreld geneem, julle het sy drome gekoester, julle het hom gehelp om sy briljante verstand te ontwikkel, en bo alles het julle hom omring met 'n onvoorwaardelike liefde wat sy siel gevorm het. Julle het niks gemis nie. Julle het hom perfek liefgehad. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry om te treur sonder die las van selfbeskuldiging. Julle liefde was sy veiligste hawe, en daardie liefde bly vir ewig bestaan.

En Ryan, my jong broer, ek praat met jou.

Jou boetie was jou beste vriend, jou metgesel op soveel reise, die een wat sy arms om jou sou vou op die groen grasperk met julle koel sonbrille op. Hy is nou by die ewige Banket van die Hemel, saam met die jong Sint Carlo Acutis. Hulle is twee geesgenote wat albei die digitale wêreld verstaan het, maar wat bowenal die taal van die liefde gepraat het. Ben is nie meer siek nie; hy haal nou die suiwer lug van die hemel in. En hy wil hê dat jy moet aanhou lewe. Hy wil hê jy moet sterk wees vir jou ma en jou pa, maar ook vir jouself. Elke keer as jy leer, elke keer as jy sport, elke keer as jy glimlag, dra jy sy lig in hierdie wêreld voort. Jy is nie alleen nie; sy liefde waak oor jou vanaf die altare van die hemel.

En vir almal wat vandag van ver af inskakel, veral vir die families wat 'n soortgelyke swaar kruis van siekte of verlies dra, en vir die kinders wat op hierdie oomblik ly...

Weet dat die Here julle trane sien. Die aarde is wel vol van die goedheid van die Here, soos die Psalm sê, maar soms word daardie goedheid versluier deur die wolke van ons hartseer. Tog bly die belofte staan: die plan van die Here staan vir ewig, die ontwerpe van sy hart van geslag tot geslag. Sy plan is nie een van vernietiging nie, maar van ewige lewe.

In Benjamin se naam vloei daar vandag nog lewe op hierdie aarde. Die skoonwaterput, die „Giếng Gioan Baotixita” in Cà Mau, Vietnam, is 'n lewende getuienis van sy liefde. Dit is water wat vloei vir diegene wat dors is, net soos sy sagte gees 'n bron van verfrissing vir julle almal was. Dit is 'n herinnering dat sy nagedagtenis nie in die graf opgesluit is nie, maar dat dit aanhou om vrugte van liefde en hoop in die wêreld te dra.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Wat is daardie een klein, konkrete ding wat ons in ons hande kan hou?

Dit is dít: **Laat ons elke dag sorg dat daar olie in ons kruikies is.**

Moenie wag vir die middernagtelike uur om jou lewe in orde te kry nie. Moenie jou lewe vul met die dwaasheid van uiterlike skyn of die rustelose soeke na dinge wat nie kan versadig nie. Vul jou hart vandag met die olie van die liefde. Doen een klein, onopvallende daad van deernis. Sê vir die mense rondom jou hoe lief jy hulle het. Moenie toelaat dat die son ondergaan oor 'n onversoende hart nie. Net soos Benjamin wat altyd gereed was met sy glimlag en sy respek, laat ons ons lampe gereed hou vir die koms van die Here.

Heilige Augustinus het geskryf: „Laat ons sing en aanhou stap.” Vandag, selfs met trane in ons oë, sing ons ons loflied aan die Here omdat Hy vir ons Benjamin gegee het, en ons hou aan stap op die pad van die geloof, met ons lampe brandend in die nag.

Benjamin Đại Dương Vo, jy het jou toetse geslaag. Jou lamp brand helder voor die troon van die Lam. Waak oor jou pa, jou ma en jou broer Ryan, totdat ons almal saam met jou mag aansit by die ewige bruilofsfees, waar die nag vir ewig verby is en die lig van God se aangesig ons almal sal verlig.

Mag die vrede van die Here, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus, ons Here.

Amen.