Saterdag van die Twee-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n beeld in die lewe wat ons almal ken, alhoewel ons dit selde hardop noem. Dit is die beeld van die ‘hande wat werk’. Dink aan die vroeë oggend, die kombuis wat nog stil is, die koffie wat deurloop, en die hande van ’n pa of ma wat gereed maak vir die dag. Of dink aan die hande van ’n seun wat met konsentrasie ’n stukkie tegnologie aanmekaarsit, sy vingers behendig oor ’n sleutelbord, sy hart vol drome van vliegtuie en die lugruim. In ons Evangelie vandag sien ons die dissipels in die koringland. Hulle is honger. Hulle pluk die are, vryf dit tussen hulle hande uit, en eet. Hulle hande is besig met die basiese noodsaaklikheid van lewe. Maar die Fariseërs kyk nie na die honger nie; hulle kyk na die reëls. Hulle vra: ‘Waarom doen julle wat onwettig is op die sabbat?’

Dit is die hart van die menslike stryd, is dit nie? Ons is so dikwels soos daardie Fariseërs. Ons kyk na die lewe deur die lens van wat ‘mag’ en ‘behoort’, terwyl God na die lewe kyk deur die lens van liefde. Jesus antwoord hulle met die verhaal van Dawid wat die offerbrood geëet het. Hy sê: ‘Die Seun van die Mens is heer van die sabbat.’ Hy herinner ons daaraan dat die wet gemaak is vir die mens, nie die mens vir die wet nie. Die sabbat is nie ’n tronk nie; dit is ’n uitnodiging tot rus in God.

Benjamin Vo was ’n seun wat geweet het hoe om sy hande te gebruik, nie net om te werk nie, maar om lief te hê. Hy was ’n seun van uiterste briljantheid, ja—iemand wat wiskunde en komplekse IT-stelsels met dieselfde gemak gehanteer het as wat ander kinders speelgoed hanteer. Maar as ons vandag aan Ben dink, sien ons nie net die briljante verstand nie; ons sien die sagte siel. Ons sien die seun wat, toe hy nog baie jonk was, sy eie spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was. Hy het dit nooit gebreek nie, en dit was nie nodig nie, maar die gebaar… daardie gebaar sê alles. Dit was die hart van ’n seun wat verstaan het dat alles wat ons besit, eintlik geskenke is wat ons moet deel. Soos Paulus vandag in die eerste lesing vra: ‘Wat het jy wat jy nie ontvang het nie?’ Ben het dit geweet. Hy het sy talente, sy lewe, sy liefde ontvang, en hy het dit vrygewig teruggegee.

Dit is nou twee maande sedert Ben se heengaan. Ek weet hoe die stilte voel. Ek weet hoe dit is om in ’n huis te loop waar die eggo van sy lag nog in die mure sit, maar waar die kamer leeg is. Alan en Thao, ek weet die gewig van die afgelope maande is onbeskryflik. Julle vra dalk, soos die dissipels in die koringland, waarom die lewe soms so onregverdig voel, waarom die sabbat van ons lewens so skielik deur ’n storm onderbreek is. Julle wonder dalk of julle iets anders kon doen, of daar ’n teken was wat julle gemis het. Laat my vandag baie duidelik wees: Julle het niks gemis nie. God is nie ’n rekenmeester wat punte aftrek vir die hartseer wat julle dra nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. Dit was ’n tragedie wat buite menslike beheer lê. Moenie julleself beskuldig nie. God beskuldig julle nie. Hy huil saam met julle.

Kyk na Jesus in die koringland. Hy is daar by sy dissipels. Hy verdedig hulle. Hy sê vir hulle dat hulle veilig is in sy sorg, selfs wanneer hulle honger is, selfs wanneer hulle deur die wêreld misverstaan word. Benjamin is nou by daardie selfde Jesus. Hy is nie meer honger nie. Hy is nie meer moeg nie. Hy is by die Banket van die Hemel. Hy is deel van die ‘groot wolk van getuies’ wat vir julle bid. En Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy glimlag, wanneer jy jou bes doen op skool of op die sportveld, leef Ben deur jou voort. Moenie bang wees om te lewe nie. Ben sou wou hê dat jy elke dag met dieselfde nuuskierigheid en vreugde aanpak as wat hy gedoen het.

Daar is ’n pragtige gedagte in die eerste lesing: ‘Ons het die wêreld se vullis geword, die skuim van almal, tot op hierdie oomblik.’ Paulus praat van die nederigheid van die apostels. Benjamin het ook daardie nederigheid gehad. Hy was nie hoogmoedig oor sy briljantheid nie; hy was net… Ben. Hy was die seun wat sy pa se stories geluister het asof dit die belangrikste dinge in die wêreld was. Hy was die seun wat sy drome van ‘con chim airlines’ met ’n giggel gedeel het. Hy het die wysheid gehad om te weet dat die belangrikste dinge in die lewe nie die dinge is wat ons kan meet of tel nie, maar die dinge wat ons kan voel.

As jy vandag voel dat jou nette leeg is, dat jy niks meer het om te gee nie, onthou dat die Here naby is aan almal wat Hom aanroep in waarheid. Jy hoef nie perfek te wees nie. Jy hoef nie die antwoorde op al die vrae te hê nie. Jy hoef net na Hom toe te kom, soos jy is, met jou trane en jou vrae. Hy is die heer van die sabbat, die heer van jou rus, die heer van jou hartseer.

Laat ons vandag iets kleins saam met ons huis toe neem. Benjamin se lewe was ’n uitnodiging tot vrygewigheid. Laat ons vandag, in sy naam, iets doen wat ongesiens bly. ’n Gebed vir iemand anders, ’n daad van vriendelikheid, ’n oomblik van opregte aandag vir iemand wat alleen is. Laat sy liefde deur ons hande aanhou werk. En wanneer die aand kom en die stilte weer swaar word, onthou dat Ben nie weg is nie. Hy is in die lig van God, en hy wag vir ons. Hy is by die Vader, en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nooit sal verdwyn nie. Wees sterk, wees lief, en weet dat julle nooit alleen is nie.