Vrydag van die drie-en-twintigste week in gewone tyd

Daar is 'n beeld wat vandag uit die Skrif na vore kom, 'n beeld van 'n atleet in 'n stadion. Paulus skryf aan die Korintiërs: 'Hardloop so dat julle die prys kan wen.' Hy praat nie hier van 'n wedloop teen ander nie, maar van die dissipline van die hart, die manier waarop ons ons lewens inrig te midde van die pyn en die vreugde wat ons pad kruis. Dink vir 'n oomblik aan Benjamin Vo. Dink aan hom op die badmintonbaan, of aan daardie oomblikke wanneer hy met sy pa, Alan, langs die aanloopbaan gestaan het, sy oë gefokus op die vliegtuie, sy hart vol van die droom van 'con chim airlines'. Hy was 'n seun wat geweet het wat dit beteken om te probeer, om sy bes te gee, om nie bang te wees vir die uitdaging nie. Hy het die lewe nie 'aimlessly' geleef nie; hy het dit met 'n doel aangepak.

Maar vandag moet ons die waarheid in die oë kyk. Die stadion van die lewe voel nou leeg. Dit is twee maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het, en vir julle, Alan, Thao en Ryan, voel die wedloop dalk asof dit tot stilstand gekom het. Daar is die oggende wanneer die stilte in die huis so swaar is dat dit voel asof die lug self stilstaan. Daar is die oomblikke wanneer die herinnering aan sy glimlag, sy braces, sy entoesiasme vir tegnologie, soos 'n skerp pyn in die hart steek. Julle wonder dalk in die donker ure van die nag: 'Waarom het die wedloop so skielik geëindig? Kon ons iets anders gedoen het? Was daar 'n draai wat ons gemis het?' Luister vandag na my: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie 'n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie 'n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle het julle seun met 'n volmaakte, onvoorwaardelike liefde omring. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

Kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie pyn. Jesus vra: 'Waarom kyk jy na die splinter in die oog van jou broer, maar jy merk nie die balk in jou eie oog op nie?' Hy waarsku ons teen die oordeel, teen die manier waarop ons onsself en mekaar met soveel strengheid beoordeel. Hoe dikwels veroordeel ons onsself vir die dinge wat buite ons beheer was? Hoe dikwels kyk ons na ons eie lewens met 'n vergrootglas van skuld? Jesus sê: 'Verwyder eers die balk uit jou eie oog.' Die balk is die leuen dat ons die dood kon keer, die leuen dat ons verantwoordelik is vir die onverklaarbare. Verwyder daardie leuen. Laat dit los. Sien julleself deur God se oë—nie as mislukkings nie, maar as ouers wat alles gegee het, as 'n broer wat sy eie hart se liefde in sy telefoonkas dra in die vorm van 'n vliegtuigkaartjie.

Benjamin was 'n seun van buitengewone briljantheid, maar sy ware grootheid was sy sagte hart. Onthou julle hoe hy sy spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die tipe atleet wat Paulus beskryf: iemand wat 'n onverganklike kroon soek. Ben het die lewe nie gemeet in jare nie, maar in liefde. Hy het die wêreld gesien as 'n plek om te verken, van die strate van Beijing tot die grottoes van Lourdes. Hy het die skoonheid van die lewe raakgesien, selfs in die klein dingetjies, soos 'n kamera-filter in 'n stukkie sushi of 'n glimlag tydens 'n kabelkarrit.

Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy is nou die een wat die wedloop voortsit. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Die 'Well of Love' wat in sy naam in Vietnam geboor is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is 'n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig. Dit is die manier waarop Ben steeds vir die wêreld sê: 'Ek is hier. Ek het julle lief.'

Benjamin is nou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is vry van alle pyn. Hy is saam met die heiliges, en hy kyk na julle met 'n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van die sluier. Wanneer julle aan hom dink, wanneer julle sy naam sê, is julle in gemeenskap met hom. Dink aan die droom wat julle pa gehad het, waar Ben vir hom gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết'—'Pa, ek het al die toetse geslaag.' Dit is die waarheid van die ewigheid. Ben is veilig. Hy is tuis.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte: 'Hardloop so dat julle die prys kan wen.' Die prys is nie 'n prestasie nie; die prys is die teenwoordigheid van God. Wees sag met julleself. Wees geduldig met die tyd. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as 'n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.