Donderdag van die drie-en-twintigste week in die gewone tyd

Daar is ’n beeld wat ons vandag in die Skrif vind, so eenvoudig en tog so diep: die beeld van die 'maatstok'. Jesus praat in die Evangelie van 'n goeie maat, saamgepers, geskud en oorlopend, wat in ons skoot uitgegiet sal word. Dink vir ’n oomblik aan die manier waarop ons die lewe meet. Ons meet dit dikwels in tyd, in prestasies, of in die drome wat ons vir ons kinders koester. Ons meet dit in die jare wat ons gehoop het om saam deur te bring. Benjamin Vo was ’n seun wat sy lewe met ’n buitengewone maatstok gemeet het—nie deur wat hy kon kry nie, maar deur wat hy kon verstaan en wat hy kon gee. Hy was ’n seun van skerp logika, iemand wat AWS-omgewings en komplekse kodering soos ’n tweede taal gepraat het, maar sy hart was altyd groter as enige algoritme. Hy het die wêreld nie net gesien as ’n reeks data-punte nie; hy het dit gesien as ’n plek om lief te hê.

Paulus herinner ons in die eerste lesing vandag aan iets wat ons moet hoor: 'Kennis blaas op, maar liefde bou op.' Dit is so maklik om te dink dat ons alles moet weet, dat ons die 'waarom' agter elke gebeurtenis in die lewe moet kan uitredeneer. Ons wil die lewe se verloop beheer, die uitkomste voorspel, en die pyn ontleed. Maar Paulus sê vir ons dat as iemand dink hy weet iets, hy nog nie weet soos hy behoort te weet nie. Die ware kennis is nie intellektueel nie; dit is verhoudingsgewys. Dit is om deur God geken te word. Benjamin het dit geweet. Hy het dit geweet in die manier waarop hy sy pa se 40ste verjaarsdag met soveel empatie beleef het dat hy trane in sy oë gehad het. Hy het dit geweet in die manier waarop hy, sonder enige aansporing, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help. Hy het nie sy spaarvarkie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die maatstok van die Hemel: nie wat ons werklik doen nie, maar wat ons bereid is om te offer.

Dit is nou twee maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het. Alan, Thao, Ryan—ek weet dat die stilte in julle huis vandag dalk harder praat as enige woorde. Ek weet dat die leemte aan die tafel, die leë kamer, die skoene wat by die deur staan, nie net herinneringe is nie; dit is fisiese wonde. Daar is aande wanneer die hartseer soos ’n vloedgolf kom, wanneer julle in die donker wonder: 'Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het? Was daar ’n teken wat ek nie raakgesien het nie?' Luister vandag na my, asseblief: Julle het niks gemis nie. Julle het julle seun met ’n volmaakte, onvoorwaardelike liefde omring. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle is nie te blameer nie. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

Kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie pyn. Jesus sê: 'Wees barmhartig soos julle Vader barmhartig is.' En dan sê Hy: 'Hou op om te oordeel, en julle sal nie geoordeel word nie.' As Jesus dit vir die dissipels sê, sê Hy dit vandag vir julle. Hou op om julleself te oordeel. Hou op om julle eie harte te veroordeel vir die dinge wat buite julle beheer was. God meet nie julle lewens aan die lengte van Ben se tyd hier op aarde nie; Hy meet dit aan die liefde wat julle vir mekaar het. En daardie liefde is ’n 'goeie maat, saamgepers, geskud en oorlopend'.

Benjamin was ’n seun wat altyd opwaarts gekyk het. Hy het van vliegtuie gedroom, van sy 'con chim airlines', van die moontlikheid om die lugruim te verken. Hy het die wêreld met ’n oop, nuuskierige hart ingeneem. Hy het geweet dat die lewe nie net gaan oor wat ons hier bereik nie, maar oor wie ons liefhet. Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy jou bes doen op skool, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie in die verlede vasgevang nie. Dit is ’n lewende krag wat julle verbind met die ewigheid.

Benjamin is nou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is vry van alle pyn. Hy is saam met die heiliges, en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van die sluier. Wanneer julle aan hom dink, wanneer julle sy naam sê, is julle in gemeenskap met hom. Dink aan die droom wat Alan gehad het, waar julle saam in die ry gestaan het vir roomys en Ben betaal het. Dit is nie net ’n droom nie; dit is ’n herinnering aan die verbondenheid wat nooit verbreek kan word nie. Ben is steeds julle seun, en julle is steeds sy ouers. Daardie band is ewig.

Die 'Well of Love' wat in sy naam in Vietnam geboor is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is ’n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. En net soos ’n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig. Dit is die manier waarop Ben steeds vir die wêreld sê: 'Ek is hier. Ek het julle lief.'

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte: 'Die maat waarmee julle meet, sal vir julle gemeet word.' Laat God se maatstok van genade die enigste een wees wat julle gebruik. Wees sag met julleself. Wees geduldig met die tyd. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as ’n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.