Saterdag van die Een-en-dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort stilte wat intrek in 'n huis wanneer die son sak—'n stilte wat nie leeg is nie, maar wat soos 'n sagte kombers oor die herinneringe lê. Ons dink vandag aan Benjamin. Ons dink aan daardie helder, nuuskierige seun wat die wêreld nie net met sy oë bekyk het nie, maar met die hele intensiteit van sy hart. Onthou julle hoe hy as 'n jong seun in 'n gondel in Venesië gesit het, met sy broer Ryan, sy ma en sy pa agter hom, terwyl die son oor die kanale skyn? Daardie oomblik van familie-samehorigheid, gevang in 'n selfie met sy helder glimlag en draadjies, is nie net 'n foto nie; dit is 'n venster na 'n siel wat geleer het om die lewe te geniet as 'n geskenk. Benjamin Vo was 'n seun van lig. Hy het die lewe benader met die entoesiasme van 'n ontdekkingsreisiger, altyd besig om te bou, te dink, en te droom. Of dit nou sy passie vir tegnologie was, of die manier waarop hy sy 'Con Chim Airlines' in sy drome laat opstyg het, daar was altyd 'n vonkel in sy oë wat gesê het: 'Daar is soveel meer as wat ons nou kan sien.'

Kyk vandag na die eerste lesing uit die brief aan die Filippense: 'Ek het die krag vir alles deur Hom wat my krag gee.' Paulus praat hier nie van 'n oppervlakkige optimisme nie. Hy praat van 'n diep, verborge krag wat opgewasse is teen honger en oorvloed, teen nederige omstandighede en rykdom. Dit is die 'geheim' waarvan hy praat. Benjamin het hierdie geheim op sy eie manier verstaan. Hy was 'n seun van buitengewone intellek, iemand wat op vierde-graadse ouderdom wiskunde op agtste-graadse vlak aangepak het. Maar meer as sy briljantheid, was dit sy hart wat uitgestaan het. Hy het geweet dat die ware krag nie in wat jy bereik of wat jy besit lê nie, maar in die verbondenheid met God. Dink aan daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om lief te hê soos Christus. Hy het sy lewe nie vir homself gehou nie. Hy het dit gedeel.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar, vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry. God se liefde vir Benjamin was nie minder as julle eie nie; dit was die bron daarvan.

Kyk dan na die Evangelie van vandag. Jesus sê: 'Die mens wat betroubaar is in die allerkleinste, is ook betroubaar in die groot dinge.' Dit is 'n uitnodiging om die alledaagse lewe met 'n heilige erns te benader. Benjamin was so 'n seun. Hy was betroubaar. Of hy nou met sy pa aan 'n GitHub-repo gewerk het, of hy sy oggende begin het deur vir sy pa 'Goeie môre' te sê, hy het die klein dinge met liefde gedoen. Jesus waarsku ons: 'Julle kan nie God en mammon dien nie.' Hy roep ons weg van die afgode van hierdie wêreld—die geld, die sukses, die menslike aansien wat soos 'n 'gruwel in die oë van God' is—en Hy roep ons na die ware rykdom: die liefde wat ons aan mekaar skenk. Benjamin het hierdie keuse gemaak. Hy het nie mammon gedien nie; hy het die liefde van sy gesin gedien. Hy het sy lewe as 'n 'geurige offer' geleef, soos Paulus dit noem, wat vir God welgevallig is.

Soms wonder ons oor die 'waarom'. Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat julle herinner om met moed te leef, om mekaar vas te hou, en om te weet dat die liefde wat julle vir mekaar het, die enigste ding is wat werklik bly staan. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Carlo Acutis, wat ook so jonk en so vol lewe was. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die maaltyd. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met die heiliges, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy is nou vry van elke beperking. Hy vlieg nou in die lig van God, en hy bid vir julle. Hy het nie net 'bestaan' nie; hy het die 'wapenrusting van God' aangetrek deur sy integriteit, sy eerlikheid en sy onvoorwaardelike liefde vir sy familie. Hy het die wedloop voltooi. En in sy naam, in daardie klein, stille dade van liefde wat in die wêreld voortgaan—soos die water wat in die 'Well of Love' in Cà Mau vloei—bly sy gees lewend. Hy leer ons dat selfs 'n kort lewe 'n ewige impak kan hê as dit met liefde gevul is.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.