E shtunë e javës së tridhjetë e një të kohës së zakonshme

Ka diçka jashtëzakonisht të qetë te mënyra se aftsësia e një fëmije për të vëzhguar botën shfaqet në detajet më të vogla. Në një nga ato kujtimet e paharrueshme që familja mban në zemër, Benjamin Vo, aty tetë vjeç, qëndronte me duart në ije pikërisht poshtë një feneri të madh letre të kuqe gjatë një udhëtimi veror, i veshur me bluzën e tij me mbishkrimin 'COOL', duke parë drejt aparatit me një buzëqeshje të ëmbël e krenare. Ishte thjesht një çast i zakonshëm, një ditë e mbushur me kureshtje dhe energji, nga ato momente që duken aq të lehta kur i jeton dhe aq të çmueshme kur kthehesh pas në kohë. Beni kishte këtë aftësi të mrekullueshme për t'i dhënë shkëlqim çdo vendi ku ndodhej, qoftë duke eksploruar qytete të largëta me katërshen e tij të dashur, qoftë duke parë me pasion avionët tregtarë të ngrinin fluturimin drejt horizonteve të reja. Ai nuk ishte thjesht një djalë me një mendje të mprehtë logjike; ai ishte një shpirt që e dinte se si të mahnisej përpara bukurisë së botës që Zoti kishte krijuar.

Dhe pikërisht kjo mahnitje, kjo thjeshtësi e pastër e zemrës, na çon drejt fjalëve që Shën Pali i drejton sot Filipianëve në leximin e parë. Pali thotë: 'Unë kam mësuar, në çfarëdo rrethane që të ndodhem, të jem i mjaftuar me kaq sa kam. E di si të jetoj në skamje, di edhe të jetoj në bollëk… Unë mund t'i bëj të gjitha me anë të atij që më jep forcë'. Këto nuk janë fjalët e një njeriu që ka dominuar gjithçka me forcën e tij; janë fjalët e dikujt që ka kuptuar sekretin e vërtetë të jetës: të mbështetesh plotësisht te Zoti. Beni e njihte këtë forcë, jo përmes fjalëve të mëdha, por përmes mënyrës se si jetonte, si jepte gjithçka në fushën e badmintonit, si punonte me kodet dhe aplikacionet e tij, apo si qeshte me ëmbëlsi kur fliste për ëndrrën e tij të veçantë për të krijuar një kompani fluturimesh, atë 'Con Chim Airlines' që sillte gjithmonë një gaz në fytyrën e prindërve të tij. Për të, çdo ditë ishte një mundësi për të dhënë më të mirën, për të provuar, për të qenë pranë të tjerëve.

Por le të jemi të sinqertë me veten, sot, ndërsa jemi mbledhur këtu. Kur kalojnë katër muaj që nga ajo ditë e 13 qershorit, kur karrigia e Benjamin Vo mbetet bosh në tryezë, kur mëngjeset vijnë pa atë 'Mirëmëngjes, ba' që ishte bërë rituali i shenjtë i shtëpisë, heshtja bëhet e rëndë. Ka çaste kur kjo mungesë të pushton papritur, kur pyetja 'Pse?' ngrihet në shpirt dhe asnjë fjalë njerëzore nuk duket e mjaftueshme për ta shuar. Është e dhimbshme, është një boshllëk që asnjë arritje teknologjike dhe asnjë hartë udhëtimi nuk mund ta mbushë. Kjo është e vërteta e zemrës sonë. Dhe Ungjilli i sotëm nga Shën Luka vjen të na prekë pikërisht në këtë plagë të hapur, kur Jezusi na flet për besueshmërinë në gjërat e vogla dhe për atë që ka vlerë të vërtetë përpara Zotit. 'Kush është i besueshëm në gjërat shumë të vogla, është i besueshëm edhe në të mëdhatë,' na thotë Zoti.

Në këtë pikë, le të ndalemi dhe të dëgjojmë atë që Shën Pali dhe vetë jeta e Benit na tregojnë. Beni ishte një djalë që e kuptoi këtë besueshmëri deri në thellësi të shpirtit të tij. Kujtoni atë moment kur, në moshën vetëm pesëmbëdhjetëvjeçare, ai i tha mamasë dhe babait të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij nga arka e tij e vogël për të ndihmuar xhaxhain e tij William, i cili po vuante nga pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk bëri bujë, nuk kërkoi lavdi; ai thjesht ofroi gjithçka që kishte. Ishte gjesti i një fëmije që nuk jetonte për vete, por për dashurinë e familjes së tij. Kjo është ajo besueshmëri për të cilën flet Jezusi në Ungjill: një zemër që është gati të japë gjithçka, pa llogari, pa frikë, e mbushur vetëm me dritën e dashurisë së pastër.

Dhe për ju, Alan dhe Thao, prindër të mrekullueshëm që po mbani një kryq kaq të rëndë, e di se në këto muaj të gjatë, shpesh ju ka ndodhur që në errësirën e natës t'ju trokasë ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit që prindërit e mirë mbajnë pa të drejtë mbi supe: 'A mos harrova diçka? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, në këtë çast lutjeje, dhe t'ju them me gjithë butësinë e zemrës së Krishtit: hiqeni atë gur të rëndë nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte kurrë pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë; Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të kulluar dashurie. Sëmundja vjen nganjëherë si një stuhi e verbër, e huaj për çdo dëshirë njerëzore, përtej çdo vigjilence dhe çdo kontrolli. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një djalë mund të ëndërronte: streha e tij, shoku i tij, jeta e tij. Ai u thirr nga Ati qiellor jo sepse dashuria juaj u ndal, por sepse shpirti i tij i bukur ishte gati për banesat e përjetshme. Jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë dhe lejoni që paqja e Zotit t'ju mbështjellë.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me Benin çdo lojë, çdo ëndërr për aeroplanët, çdo moment të bukur të jetës suaj së bashku, ti e di se lidhja juaj nuk është thyer. Kur sheh ëndrra, kur kujton kohën tuaj së bashku, dijeni se Beni është gjallë në dritën e Zotit. Ai të buzëqesh nga lart, duke të dhënë forcë të vazhdosh të jetosh me kuriozitet, me guxim, me atë gëzim që ai e donte aq shumë. Ti nuk je vetëm; vëllai tjetër i shpirtit të ri është gjithmonë pranë jush, duke ju ruajtur si një engjëll në Banquet e Qiellit.

Le të dalim nga kjo lutje sot duke mbajtur në zemër një gjest të vogël mirësie, të bërë në heshtje, në emër të Benit. Një fjalë e mirë për dikë që vuan, një ndihmë e dhënë fshehurazi, një buzëqeshje për një fëmijë. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj në zemrat tona, dhe dashuria e Benit do të mbetet një burim i gjallë, ashtu si ai pus në Cà Mau që kullon ujë të pastër për ata që kanë etje. Zoti është me ju në çdo hap, në çdo lot, në çdo frymëmarrje. Mos kini frikë. Paqja e Krishtit qoftë me ju tani e përgjithmonë. Amen.