E enjtja e javës së tridhjetë gjatë vitit

Shpesh, kur mendojmë për fëmijët tanë, ne mendojmë për mbrojtjen. Ne mendojmë për muret që ndërtojmë rreth tyre, për sigurinë që përpiqemi t'u ofrojmë, për ato ëndrra që shpresojmë t'i shohim të realizuara në një të ardhme të largët. Ne mendojmë për rrugën që ata do të bëjnë, për hapat që do të hedhin. Por sot, në leximin e parë, Shën Pali na flet për një lloj tjetër mbrojtjeje. Ai nuk na flet për mure prej tullash, por për një 'armaturë'. Ai na thotë: 'Vishni armaturën e Hyjit, që të mund t'u bëni ballë dredhive të djallit'. Kjo armaturë nuk është një mburojë për të sulmuar, por për të qëndruar në këmbë. Për të 'qëndruar' kur gjithçka tjetër duket se po lëkundet.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë forcë të brendshme në mënyrën e tij të heshtur dhe të ndritshme. Beni nuk ishte një djalë që kërkonte konflikte; ai ishte një djalë që ndërtonte. Mendoni për atë kuriozitetin e tij të pashtershëm, për mënyrën se si ai zhytej në botën e teknologjisë, në kodet e ndërlikuara të AWS, me një përkushtim që do ta kishte zili çdo inxhinier. Ai e shihte botën si një sistem që mund të kuptohej, si një strukturë që mund të përmirësohej. Ai kishte atë ëndrrën e bukur, atë 'Con Chim Airlines', një emër që e thoshte me një buzëqeshje që ndriçonte gjithë dhomën. Për Benin, çdo gjë kishte një vend, çdo pjesë kishte një qëllim. Ai ishte një djalë që e dinte se për të fluturuar, duhet të jesh i lidhur fort me realitetin, me të vërtetën.

Por sot, katër muaj pas asaj dite të vështirë të qershorit, ndoshta ju, Alan dhe Thao, ndjeheni sikur armatura juaj është e rëndë. Ndoshta ndjeheni sikur po përpiqeni të qëndroni në këmbë, por pesha e mungesës së Benit është bërë aq e madhe saqë çdo hap duket një betejë. Dhe në atë betejë të heshtur, shpesh vjen ajo hije e rëndë që shumë prindër e mbajnë në fshehtësi: guri i fajit të rremë. Ju pyesni veten në ato net pa gjumë: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë? A ishte diçka në kujdesin tim që duhej të ishte ndryshe?'. Dua t'ju shikoj në sy sot dhe t'ju them me gjithë autoritetin e Ungjillit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar. Sëmundja e Benit nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja, ndonjëherë, vjen si një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të ëndërronte: streha e tij, sytë e tij, krahët e tij. Ai nuk u largua sepse dashuria juaj u ndal; ai shkoi në shtëpi sepse atje e prisnin. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë.

Në Ungjillin e sotëm, Jezusi përballet me një kërcënim. Herodit i pëlqen të flasë, i pëlqen të kërcënojë, por Jezusi nuk ndalet. Ai thotë: 'Unë duhet të vazhdoj udhën time sot, nesër dhe pasnesër'. Ai e di se misioni i tij nuk përcaktohet nga frika, por nga vullneti i Atit. Dhe pastaj, në një moment të rrallë dhe tronditës, Ai thotë: 'Jeruzalem, Jeruzalem... sa herë desha t'i mbledh bijtë e tu, siç mbledh klloçka zogjtë e saj nën krahë, por ju nuk deshët!'. Ky imazh i 'klloçkës' është kaq i butë, kaq i ndryshëm nga armatura e Shën Palit. Por ato nuk janë në kundërshtim. Armatura e Hyjit është krahët e Tij. Mbrojtja më e madhe që kemi është të jemi nën krahët e Jezusit. Beni është tani atje, nën ato krahë, në një siguri që asnjë stuhi nuk mund ta prekë.

Beni ishte një djalë që e kuptonte këtë nevojë për t'u mbledhur, për të qenë bashkë. Mendoni për atë moment kur ai, në moshën 15-vjeçare, i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Kjo është rrënja e thellë e një shpirti që nuk jeton për vete, por për të tjerët. Ai nuk e shkatërroi kursimin e tij, por e shenjtëroi atë me ofertën e tij. Kjo është dashuria që Jezusi na kërkon: jo një ndjenjë, por një akt i gatishmërisë për të dhënë gjithçka. Beni, me atë gjest, tregoi se armatura e tij ishte dashuria.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të lojërat, ëndrrat për aeroplanët, udhëtimet nëpër botë, ti je pjesë e këtij misteri. Ti e di se Beni është tani në dritën e Zotit, duke të buzëqeshur ashtu siç bënte gjithmonë. Vazhdo të jetosh, të ëndërrosh, të jesh i fortë për veten dhe për ata që të duan. Dashuria juaj është një lidhje që as vdekja nuk mund ta shuajë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ai të shikon me një dashuri që nuk ka më kufij. Ai është gjallë në atë 'Banket të Qiellit', së bashku me shpirtra të tjerë të bukur, duke u lutur për ju, duke u lutur për çdo fëmijë që vuan, dhe për çdo familje që mban një kryq të rëndë. Dhe dashuria e tij vazhdon të jetë gjallë këtu mbi tokë – në ato gjeste të vogla e të fshehura mirësie që bëhen në emër të tij, duke sjellë jetë atje ku ka etje.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike përse jeta ndonjëherë është kaq e shkurtër. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një buzëqeshje, një ndihmë, një copë bukë e dhënë fshehurazi. Bëjeni në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Mos kini frikë. Zoti është me ju, në çdo hap, në çdo frymëmarrje, në çdo lot që derdhni. Ai nuk ju lë kurrë vetëm. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.