Feria Quinta Hebdomadae XXX per Annum

Stetis in limine. Cogitate de illis militibus antiquis, vel de quovis homine qui in crepusculo arma induit, non ex audacia vana, sed quia scit noctem non esse vacuam. Lorica ferrea stringitur; balteus veritatis circum lumbos nectitur; calcei ad pacis evangelium parantur. Est sonus durus, sonus ferri et corii, sonus illius qui stat in acie. Paulus Apostolus non scribit de otio mollis vitae, sed de proelio. 'Induite armaturam Dei,' inquit. Non contra carnem et sanguinem est lucta nostra, sed contra tenebras huius saeculi. Hoc est quod audimus hodie. Et tamen, antequam ad bellum veniamus, videamus aliquid simplicius. Videamus parium oculos, aut illum puerum qui in fenestra sedet, machinas caeli contemplans. Benjamin noster, Ben, habebat mentem tam acutam, tam mirabiliter ordinatam. Puer ille, qui aetate quindecim annorum iam in altioribus disciplinis, in codicibus GitHub et in structuris cloud, viam suam quaerebat cum eadem tranquillitate qua pater suus Alanambulabat, non erat bellator saeculi huius. Erat architectus ordinis. Erat puer qui omnia intelligere volebat, qui mundum non ut chaos, sed ut librum legere studebat.

Meministisne illius affectionis tam profundae, illius amoris qui sine strepitu crescebat? Ben erat puer ille qui primus mane descendebat dicere 'Good morning, Dad,' cum risu qui totam domum illuminabat. Ille non solum verba dabat; ille dabat cor suum. Cogitate de illis fabulis quas pater ei narrare solebat—fabulis fictis, iocosis, quas Ben audiebat ac si essent historiae verissimae. In illo silentio attentionis, in illa dulci concordia inter patrem et filium, erat lorica vera. Non ferrea, sed amoris. Sed post quattuor menses, hoc silentium habet alium sonum. Cum videtis cathedram vacuam, cum cogitatis de illis diebus quibus Benjamin de 'Con Chim Airlines' gigglen et ridens loquebatur—de illa societate aërea quam ipse in animo suo fingebat, cum alis minoribus et alis mentis in caelum elevatis—sentitis pondus. Sentitis hanc noctem quae non vult transire. Dolor non est phantasma; dolor est realitas quae ossa perurit. Cum videtis res eius, cum recordamini illius itineris ultimi, sentitis vosmetipsos in acie, ubi sagittae ignitae maligniveniunt sine mora. Estne in vobis culpa? Estne aliquid quod potuistis praevidere? Audite me, Thao, Alan. Sicut Dominus in Evangelio de caeco nato locutus est, dicens neque hunc peccasse neque parentes eius, ita hodie tollitur omnis illa gravis et falsa accusatio de cordibus vestris. Non est in vobis defectus. Non est in vobis culpa. Mors non venit ex errore vestro, nec ex cura minus tenta. Sicut illi parentes qui omnem passum iuxta filium suum ambulaverunt cum lacrimis et fide, vos dedistis omnia. Deus non accusat vos. Vos debetis desinere vos ipsos accusare. Relaxate humeros. Recipite hanc veritatem: amor vester purus est, et in conspectu Dei nunquam interit.

Sed audite Evangelium hodie. Pharisæi veniunt ad Iesum et dicunt: 'Exi et vade huc, quia Herodes vult te occidere.' Et quid respondet Iesus? Non fugit timore trepido, sed dicit: 'Ite et dicite vulpi illi: Ecce ejicio dæmonia, et sanitates perficio hodie et cras, et tertia die consummor.' Ipse novit viam suam. Ipse novit Hierosolymam, urbem illam quae prophetas lapidat. Et tunc, subito, mutatur vox. Mutatur tonus ab severitate ad lamentum matris: 'Hierusalem, Hierusalem... quoties volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina nidum suum sub alas, et noluistis!' Haec est imago quae hodie tenenda est. Non solum lorica Pauli, sed alae gallinae. Alae illae non sunt ad bellum; alae illae sunt ad calorem, ad tutelam, ad sinum ubi nullus timor habet locum. Ben, qui tam diligenter aëroplana et Boeing 737 observabat, qui in omni civitate cum patre suo aëroportus visitabat et alas machinarum in caelum tolli videbat, nunc ipse sub alis illis æternis quiescit. Ipse non est in tenebris. Ipse est in sinu Patris, ubi non sunt dolores, non sunt lacrimae, sed lux perpetua.

Ad te, Ryan, frater carissime, qui cum Benjamin ambulaveras in omnibus viis, qui cum eo in roller coaster et in itineribus mundi fuisti. Frater tuus non est longe. Sicut in illis somniis quae pater et tu habuistis—ubi Ben stat fortis, sanus, vultu sereno—Ben vobis dicit: 'Non est opus timere; con enim omnia transeo, con liber sum.' Perge studere, perge ridere, perge vivere fortis, quia in tuo risu Benjamin pergit in terra operari. Tu es pars illius historiae pulcherrimae. Memoria vestra non est carcer, sed fenestra aperta ad caelum. Sicut ille puteus in Cà Mau, 'Giếng Gioan Baotixita', qui aquam vivam sitientibus dat in nomine Ben, ita amor vester pergit fluere in mundo, tacite, sine ostentatione, sicut guttae pluviae quae terram fovent.

Si hodie quaeritis quid vobiscum portaetis extra hanc portam, capite hanc unam rem: certitudinem quod non estis derelicti. Cum redieritis ad domum vestram, et videritis illas res, aut codices illos in GitHub, aut si forte recordamini illius ioci de 'Con Chim Airlines', nolite flere solum ex dolore. Subridete cum Ben. Dicite in silentio cordis vestri: 'Pater, in manus tuas commendo spiritum eius et nostrum.' Benjamin est in pace, in convivio caeli, ubi alas suas iam non ad terram, sed ad laudem Dei movet. Ipse vos amat. Ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in domo Patris. Amen.