Festum Sancti Matthaei, Apostoli et Evangelistae

Considerate hodie hanc imaginem valde concretam: hominem sedentem ad teloneum. Matthaeus ibi sedet, inter tabulas et numeros, inter pecuniam et calculos. Non est in templo, non est in oratione; est in loco ubi mundus negotia sua gerit, in loco ubi homines saepe se sentiunt alienos a sanctitate. Sed Iesus transit. Iesus non transit praeter eum, sed 'vidit' eum. Et dixit illi: 'Sequere me.'

Cogitate de hoc momento. Non est longus sermo, non est disputatio theologica. Est tantum visio et vocatio. Iesus vidit Matthaeum, non sicut publicanum, non sicut peccatorem, sed sicut filium vocatum ad vitam novam. Et Matthaeus, ille homo qui fortasse putabat se extra gratiam stare, surgit et sequitur. Relinquit sedem suam, relinquit securitatem suam, et vadit in ignotum cum Magistro.

Haec est veritas quam hodie in corde nostro ferre debemus. Saepe nos, in dolore nostro et in absentia eorum quos amamus, putamus nos sedere ad teloneum, separati a gaudio, separati a luce. Alan, Thao, Ryan—vos qui hanc absentiam Benjamin tam graviter fertis—forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est, ubi dolor videtur esse sola res quae remanet. Sed audite hodie hanc vocem: Christus transit. Ille non est procul a vobis. Ille videt dolorem vestrum, videt vacuum illud in mensa, videt noctes illas quibus somnus non venit. Ipse non vult ut vos in illo loco sedere pergatis. Ipse dicit: 'Sequere me.'

Et quid significat sequi? Non significat oblivisci. Non significat dolorem celare. Significat ambulare cum Iesu per dolorem, scientes eum esse nobiscum. Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in technologia et in logicis versabatur, scivit quid sit sequi. Non in verbis inanibus, sed in motibus cordis. Meministisne illius curiositatis suae, illius amoris ad aëroplana, ad illud 'Con Chim Airlines' quod cum patre suo creavit? Ille non solum de machinis cogitabat; ille cogitabat de itinere. Ille semper sursum spectabat. In sua innocentia et in sua puritate, Benjamin erat sicut Matthaeus: paratus surgere et sequi, ubicumque Magister eum duceret.

Saepe, cum de morte pueri cogitamus, subit illa tentatio gravis: 'Quid si? Quid si aliter fecissemus? Quid si magis vigilassemus?' Audite me bene: haec cogitatio non est a Deo. Christus, cum vidit Matthaeum, non quaesivit de praeterito. Ipse non dixit: 'Cur huc venisti?' Ipse dixit: 'Sequere me.' Deus non est accusator. Deus non mittit morbum. Deus non punit parentes per absentiam filii. Illud pondus suspicionis, illa vox nocturna quae dicit vos aliquid omisisse, est mendacium. Vos fuistis parentes qui omnem passum iuxta eum ambulastis. Alan, Thao, vos fuistis mundus totus pro eo, et ille scivit se amari. Ipse non est in dolore, sed in luce. Ipse, sicut Matthaeus, nunc sedet ad mensam Domini, in convivio caeli, ubi non est infirmitas, sed solum pax.

In Evangelio, pharisaei murmurant: 'Quare cum publicanis et peccatoribus manducat?' Iesus respondet: 'Non egent medici sani, sed male habentes.' Et addit: 'Misericordiam volo, et non sacrificium.' Hic est cardo totius nostrae spei. Deus non vult sacrificia nostra, non vult dolores nostros sicut pretium. Ille vult misereri. Ille vult nos sanare. Benjamin, in vita sua brevi, fuit instrumentum huius misericordiae. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.