Feria Quinta post Dominicam XXIV per annum

Fratres et sorores, audite hodie hanc imaginem quae cor nostrum tangit: pharisaeus in domo sua, et mulier peccatrix quae ad pedes Domini accidit cum alabastro unguenti. Non est hoc inanis sermo; est imago concreta, gravis, paene palpabilis. Videtis illam mulierem post Dominum stantem? Lacrimae eius decidunt super pedes Christi. Ipsa non habet multas voces, non habet magnas orationes; habet tantum fletum, capillos suos quibus pedes Domini tergit, et illud unguentum quod pretiosum est. In hoc silentio domus, inter oculos frigidos pharisaei Simonis, veritas humana nudatur. Simon videt peccatricem; Iesus videt amorem.

Cogitate de hoc aspectu. Simon putat se mundum esse, quia in sede sua sedet et legem custodit. Sed mulier illa, quae multum peccavit, multum amavit. Hic est ille cardo ubi evangelium intrat in vitam nostram. Saepe nos ipsi in hoc mundo ambulamus cum pondere nostro, rogantes nos quid Dominus de nobis sentiat, num nostri meminerit in tenebris. Et tamen, Paulus apostolus ad Corinthios scribit illam rem primam quam ipse accepit: 'Quod Christus mortuus est pro peccatis nostris secundum Scripturas, et quia sepultus est, et quia resurrexit tertia die.' Haec est fides nostra. Non in meritis nostris stamus, sed in gratia. Sicut Paulus de se ipse confitetur: 'Gratia autem Dei sum in id quod sum, et gratia eius in me vacua non fuit.'

Sed hic, in hac hora, necesse est nos veritatem fateri coram altari. Non est facile. Post tres menses, absentia Benjamin non est iam novus hospes; est quasi paries durus in domo. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus illius silentii. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo domus. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' Audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas in mari, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et fratres qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno.

Et si cogitamus de Benjamin, de indole eius tam pulchra, quis nostrum non recordatur illius mentis acutae et simul illius cordis tam teneri? Benjamin noster, qui in mundo digitali et in technologia tam libenter versabatur, qui de 'con chim airlines' giglientibus labiis loquebatur cum patre suo, non erat solum puer ingenii. Erat puer caritatis. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos; sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius.

In Evangelio, Iesus dicit Simoni parabolam de duobus debitoribus: alter debebat denarios quingentos, alter quinquaginta. Et cum non haberent quo redderent, utrique donavit. 'Quis ergo eum plus diliget?' Simon respondit: 'Puto quod is cui plus donavit.' Iesus autem dicit ad mulierem: 'Remissa sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum.' Benjamin, in vita sua brevi, cum matre et patre et fratre Ryan per totum orbem terrarum ambulans, a Londinio usque ad Romam, ab aviatione usque ad risum illum album in navicula flava, discipulus amoris fuit. Ipse non habuit multos annos in terra, sed habuit cor quod multum amavit. Nunc ipse stat in Banquet of Heaven, unum cum Sancto Carolo Acutis, intercedens pro nobis omnibus.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu, Ryan, in somnio vel in silentio cubiculi, sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.