Πέμπτη της Εικοστής Τέταρτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αλαβάστρινου φιαλιδίου, γεμάτου με πολύτιμο μύρο. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά που ακούσαμε, αυτή η γυναίκα δεν κρατά απλώς ένα αντικείμενο· κρατά ό,τι πιο πολύτιμο έχει, όλη την ουσία της ύπαρξής της, και την αδειάζει στα πόδια του Ιησού. Δεν την ενδιαφέρει η κρίση των Φαρισαίων που κάθονται στο τραπέζι. Δεν την ενδιαφέρει η κοινωνική της θέση. Το μόνο που βλέπει είναι Εκείνον που μπορεί να διαβάσει την καρδιά της και να της χαρίσει την ειρήνη. Αυτή η στιγμή, όπου η αγάπη ξεπερνά κάθε λογική και κάθε φόβο, είναι η στιγμή που η αληθινή ζωή αρχίζει.

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, η ζωή του Benjamin Vo ήταν σαν εκείνο το μύρο, μια ευωδία αγάπης που απλώθηκε στη ζωή σας για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Τρεις μήνες έχουν περάσει από τότε που ο Ben επέστρεψε στον Πατέρα, και ξέρω ότι η σιωπή στο σπίτι σας, η απουσία εκείνου του ευφυούς αγοριού που μπορούσε να μιλά για την cloud infrastructure με την ίδια άνεση που μιλούσε για την «Con Chim Airlines», είναι ένα βάρος που δεν περιγράφεται με λέξεις. Πρέπει να πούμε την αλήθεια: ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια ιδέα. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος συνεχίζει να κινείται ενώ η δική σας καρδιά μοιάζει να έχει σταματήσει σε εκείνη την ημέρα του Ιουνίου. Μην προσπαθήσετε να νικήσετε αυτόν τον πόνο με λογικά επιχειρήματα. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε. Σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Παύλος μας υπενθυμίζει: «Κατά δε την χάριν του Θεού ειμί ό ειμι». Αυτή η χάρη, αγαπητοί μου, είναι το μόνο που μας κρατά όρθιους. Ο Ben ήταν ένα αγόρι με εξαιρετικό μυαλό, ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη λογική και τη δομή, αλλά στην καρδιά του κουβαλούσε μια απλότητα παιδιού. Θυμάμαι εκείνη την ιστορία που μου είπατε, για το πώς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Κάποια πράγματα στη ζωή, όπως εκείνη η πικάντικη γεύση του Pad Thai στην Μπανγκόκ που ο Ben ήθελε να δοκιμάσει παρά τις προειδοποιήσεις σας, απλώς συμβαίνουν. Εκείνος γελούσε, εσείς τον κοιτούσατε με αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι η πραγματικότητα, όχι η ασθένεια.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της «Con Chim Airlines»: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Σκεφτείτε τον Ben στη φωτογραφία με το κίτρινο σκάφος, με το σταυρό του στο λαιμό, να κοιτάζει μπροστά με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο. Αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα της αιώνιας ελπίδας.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρό σας, Alan, που σας έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.