Μνήμη του Αγίου Πέτρου Κλάβερ, Ιερέα

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός πλοίου που απομακρύνεται από το λιμάνι. Από την ακτή, το βλέπουμε να μικραίνει, μέχρι που στο τέλος χάνεται στον ορίζοντα. Εκείνοι που στέκονται στην ακτή αναφωνούν: «Έφυγε!». Αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή, στην άλλη πλευρά, σε έναν άλλον ορίζοντα που εμείς δεν μπορούμε ακόμη να δούμε, υπάρχουν άλλοι που κοιτάζουν και αναφωνούν: «Να το! Έρχεται!». Αυτή είναι η αλήθεια του κόσμου μας, η αλήθεια που ο Απόστολος Παύλος μας υπενθυμίζει σήμερα: «Ο κόσμος με τη μορφή που έχει τώρα, περνάει».

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, η απουσία του Benjamin από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει κάθε στιγμή εδώ και δύο μήνες. Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: ο πόνος σας δεν είναι μια θεωρία. Είναι η αίσθηση του κενού όταν μπαίνετε στο σπίτι, είναι η ανάμνηση του τρόπου με τον οποίο ο Ben, με εκείνη την αστείρευτη περιέργεια ενός αγοριού που ονειρευόταν αεροπλάνα και τεχνολογίες, σας κοίταζε. Είναι το βάρος εκείνης της σιωπής που ακολουθεί τον ήχο της φωνής του. Η θλίψη σας είναι βαθιά και απόλυτα σεβαστή, γιατί η αγάπη που τρέφατε για εκείνον ήταν, και παραμένει, αληθινή και ακέραιη. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε». Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς κοιτάζει τους μαθητές του και λέει: «Μακάριοι όσοι κλαίνε τώρα, γιατί θα γελάσουν». Αυτή η υπόσχεση δεν είναι μια παρηγοριά για το μέλλον που αγνοεί το παρόν. Είναι μια αναγνώριση ότι το κλάμα σας, η δική σας θλίψη σήμερα, είναι ο σπόρος ενός γέλιου που θα είναι αιώνιο. Ο Ben, ο αγαπημένος μας Benjamin Vo, ήταν ένα παιδί που ήξερε να χαμογελά ακόμα και όταν η ζωή του έφερνε δυσκολίες. Θυμάμαι εκείνη την ιστορία που μοιράστηκε ο πατέρας του, από το ταξίδι στην Μπανγκόκ, όπου ο Ben δοκίμασε ένα πικάντικο φαγητό, δάκρυσε από την κάψα, και την ίδια στιγμή γελούσε και χαμογελούσε, βρίσκοντας το όλο θέμα αστείο. Αυτή η ικανότητα να βλέπει το φως μέσα στη δυσκολία, να είναι «ένας αθλητής της ζωής» που πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει», ήταν το δικό του δώρο σε εσάς.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας.

Ο Παύλος λέει σήμερα: «Ας συμπεριφέρονται εκείνοι που αγοράζουν σαν να μην κατέχουν τίποτα». Αυτό δεν σημαίνει να μην αγαπάμε, αλλά να αναγνωρίζουμε ότι όλα είναι δανεικά από τον Θεό. Ο Ben ήταν ένα δώρο που σας δανείστηκε για δεκαπέντε χρόνια, και μέσα σε αυτά τα χρόνια, άφησε ίχνη που δεν σβήνουν. Άφησε ίχνη αγάπης, όπως εκείνη η φορά που, μόλις δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήθελε να προσφέρει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του τον William. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που η καρδιά του ήταν ήδη στραμμένη προς τον ουρανό. Αυτή η γενναιοδωρία συνεχίζει να ζει. Όταν βλέπουμε πράξεις αγάπης να γίνονται στο όνομά του, όταν βλέπουμε μια βρύση με καθαρό νερό να τρέχει σε ένα χωριό στο Βιετνάμ, βλέπουμε την αγάπη του Ben να συνεχίζει να κυλάει.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα, τα παιχνίδια, και εκείνη την ιδιαίτερη σχέση που μόνο δύο αδέλφια μπορούν να καταλάβουν: ο Ben σε κοιτάζει από το «Συμπόσιο του Ουρανού». Ο αδελφός σου δεν είναι μακριά. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε στο να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα είναι και δικό του βήμα. Μην αφήνεις τη θλίψη να σου κλέψει τη χαρά της δημιουργίας.

Ο Άγιος Πέτρος Κλάβερ, τον οποίο τιμούμε σήμερα, πέρασε τη ζωή του υπηρετώντας εκείνους που ήταν αποκλεισμένοι και υποφέροντες. Ο Ben, με τον δικό του τρόπο, ήταν ένας μικρός ιεραπόστολος της αγάπης. Μας έμαθε τι σημαίνει να είσαι «φωτοτυπία» της καλοσύνης του πατέρα σου, να είσαι ένας «αθλητής της καρδιάς». Τώρα, ο Ben στέκεται μαζί με τον Άγιο Κάρλο Ακούτις, προσευχόμενος για όλους εμάς, και ειδικά για εσάς, τους γονείς του, που κουβαλάτε αυτόν τον βαρύ σταυρό.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.