Μνήμη τῆς Ἁγίας Μόνικας

Φανταστεῖτε ἕνα παιδὶ νὰ στέκεται στὴν ἄκρη ἑνὸς ἀεροδρομίου, μὲ τὰ μάτια καρφωμένα στὸν ὁρίζοντα.

Δὲν κοιτάζει ἁπλῶς τὸν οὐρανό· περιμένει. Περιμένει ἐκείνη τὴ μικρὴ κουκκίδα ποὺ θὰ ἐμφανιστεῖ ἀνάμεσα στὰ σύννεφα, τὸ Boeing 737 ποὺ θὰ τροχοδρομήσει μὲ μεγαλοπρέπεια. Γιὰ τὸν Benjamin Vo, αὐτὴ ἡ ἀναμονή, τὸ «airport spotting», δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνα χόμπι. Ἦταν μιὰ ἄσκηση προσμονῆς, μιὰ σπουδὴ στὸν ὁρίζοντα. Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ βλέμμα συναντᾶ τὸ ἄπειρο καὶ ἡ καρδιὰ χτυπᾶ στὸν ρυθμὸ τῆς ἐπιστροφῆς.

Αὐτὴ ἡ εἰκόνα τοῦ Ben νὰ κοιτάζει τὸν ὁρίζοντα εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο. «Γρηγορεῖτε», μᾶς λέει ὁ Ἰησοῦς. «Μείνετε ἄγρυπνοι».

Σήμερα, καθὼς τιμοῦμε τὴ μνήμη τῆς Ἁγίας Μόνικας, τῆς μητέρας ποὺ ἔμεινε ἄγρυπνη στὴν προσευχὴ γιὰ δεκαετίες περιμένοντας τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ γιοῦ της στὸν Θεό, στεκόμαστε δίπλα σας, Alan, Thao καὶ Ryan. Συμπληρώθηκαν δύο μῆνες ἀπὸ τὶς 13 Ἰουνίου. Ἑξήντα ἡμέρες ποὺ ὁ ὁρίζοντας τοῦ σπιτιοῦ σας ἄλλαξε γιὰ πάντα.

Πρέπει νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια πρὶν φτάσουμε στὴν παρηγορία. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτοὶ οἱ δύο μῆνες εἶναι οἱ πιὸ δύσκολοι. Ἡ πρώτη ταραχὴ πέρασε, οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι ἐπέστρεψαν στὶς δουλειές τους, ἀλλὰ γιὰ ἐσᾶς, ἡ σιωπὴ στὸ δωμάτιο τοῦ Benjamin ἔχει γίνει πιὸ βαριά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ «Stay awake» τοῦ Εὐαγγελίου, μερικές φορές, μοιάζει μὲ κατάρα ὅταν δὲν μπορεῖς νὰ κοιμηθεῖς ἀπὸ τὸν πόνο. Ὅταν ἡ νύχτα εἶναι μεγάλη καὶ οἱ ἀναμνήσεις σὲ κυκλώνουν.

Ὁ Ἰησοῦς μιλάει γιὰ τὸν «οἰκοδεσπότη» ποὺ ἂν ἤξερε τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἐρχόταν ὁ κλέπτης, θὰ ἀγρυπνοῦσε.

Εἶναι εὔκολο, ἀκούγοντας αὐτὰ τὰ λόγια, νὰ πέσει κανείς στὴν παγίδα τῆς ἐνοχῆς. «Μήπως δὲν ἀγρυπνήσαμε ἀρκετά; Μήπως ἂν εἴχαμε προσέξει ἐκείνη τὴ λεπτομέρεια; Μήπως ἂν εἴχαμε κάνει κάτι διαφορετικό;».

Alan καὶ Thao, θέλω νὰ σᾶς κοιτάξω στὰ μάτια καὶ νὰ σᾶς πῶ: Ἐσεῖς ἤσασταν οἱ πιὸ πιστοὶ οἰκοδεσπότες. Ἡ ἀγρύπνια σας δίπλα στὸν Benjamin δὲν σταμάτησε ποτέ. Ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι «κλέπτης» ποὺ μπαίνει γιατὶ κάποιος ξέχασε τὴν πόρτα ἀνοιχτή. Εἶναι ἕνα μυστήριο πόνου σὲ ἕναν κόσμο πληγωμένο. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν τὸν ρώτησαν γιὰ τὸν τυφλό, εἶπε: «Οὔτε αὐτὸς ἁμάρτησε, οὔτε οἱ γονεῖς του».

Δὲν φταίτε ἐσεῖς. Δὲν χάσατε καμία ὥρα. Δὲν ἀποτύχατε σὲ καμία φροντίδα. Ἡ ἀγάπη σας ἦταν τὸ φῶς ποὺ κράτησε τὸν Ben ἀσφαλῆ μέχρι τὴν τελευταία στιγμή. Ὁ Θεὸς δὲν σᾶς κατηγορεῖ, καὶ ὁ Ben, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται, σᾶς χαμογελᾶ μὲ ἐκείνη τὴ γλυκύτητα ποὺ μόνο ἐκεῖνος εἶχε.

Σκεφτεῖτε τὸν Benjamin. Ἕνα παιδὶ ποὺ ἦταν ἡ «φωτοτυπία» τοῦ πατέρα του, ὄχι μόνο στὸ πρόσωπο, ἀλλὰ καὶ στὸ μυαλό. Ἦταν ἕνας «πιστὸς καὶ φρόνιμος δοῦλος» τῶν ταλέντων του. Σὲ ἡλικία ποὺ ἄλλα παιδιά ἁπλῶς ἔπαιζαν, ὁ Ben βυθιζόταν στὰ μυστήρια τοῦ AWS, τοῦ DevOps, τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης. Εἶχε μιὰ δίψα γιὰ γνώση ποὺ δὲν ἦταν ἐγωιστική, ἀλλὰ μιὰ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας.

Ἀλλὰ προσέξτε τὴ λεπτομέρεια ποὺ μᾶς δίνει τὸ Εὐαγγέλιο σήμερα: ὁ πιστὸς δοῦλος εἶναι αὐτὸς ποὺ «δίνει τὴν τροφὴ ἐν καιρῷ».

Ὁ Benjamin δὲν κρατοῦσε τὸ φῶς του γιὰ τὸν ἑαυτό του. Θυμηθεῖτε τὴν ἱστορία μὲ τὸν κουμπαρά. Δώδεκα ἐτῶν παιδί, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὴν περιπέτεια τοῦ θείου του William, πρόσφερε ὅλες του τὶς οἰκονομίες. Δὲν χρειάστηκε νὰ τὸν σπάσει, δὲν χρειάστηκε νὰ τὰ δώσει τελικά, ἀλλὰ ἡ κίνηση τῆς καρδιᾶς του νὰ πεῖ «πάρτε τα ὅλα» εἶναι ἡ ἀπόλυτη εἰκόνα τοῦ πιστοῦ δούλου. Ἦταν ἕτοιμος νὰ προσφέρει «τὴν τροφή», τὴν ἀγάπη, τὴν ὑποστήριξη, ἀκριβῶς τὴ στιγμή ποὺ ὑπῆρχε ἀνάγκη.

Αὐτὸ εἶναι τὸ «μακάριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος». Ὁ Ben εἶναι μακάριος ὄχι γιατὶ ἔζησε πολλὰ χρόνια, ἀλλὰ γιατὶ ἔζησε μὲ τὴν καρδιὰ ἀνοιχτή.

Στὴν πρώτη ἀνάγνωση, ὁ Παῦλος μᾶς λέει κάτι συγκλονιστικό: «Πιστὸς ὁ Θεός».

Αὐτὸ εἶναι τὸ θεμέλιο πάνω στὸ ὁποῖο στεκόμαστε σήμερα. Ὅταν ὅλα γύρω μας μοιάζουν ἀβέβαια, ὅταν ὁ πόνος μᾶς κάνει νὰ τρέμουμε, ὁ Θεὸς παραμένει πιστός. Ὁ Παῦλος εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ γιὰ τὴ χάρη ποὺ δόθηκε στοὺς Κορινθίους, «ὥστε νὰ μὴν ὑστεροῦν σὲ κανένα χάρισμα».

Καὶ ὁ Benjamin δὲν ὑστέρησε σὲ τίποτα. Μέσα στὰ δεκαπέντε του χρόνια, ἔζησε μιὰ πληρότητα ποὺ ἄλλοι δὲν βρίσκουν σὲ ὀγδόντα. Ταξίδεψε στὸν κόσμο, εἶδε τὴ Λούρδη, τὸ Βατικανό, τὸ Τόκιο. Εἶδε τὴν ὀμορφιά τῆς δημιουργίας. Καὶ ὁ Θεὸς θὰ τὸν κρατήσει «σταθερὸ ἕως τέλους», ἀνέγκλητο τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου.

Alan, Thao, Ryan, σᾶς μιλῶ ἀπευθείας στὴν καρδιά.

Γνωρίζω ὅτι μερικές φορές νιώθετε ὅτι ὁ Κύριος «χρονίζει», ὅπως λέει ὁ κακὸς δοῦλος στὴν παραβολή. Νιώθετε ὅτι ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ παρηγορία ἀργοῦν. Ἀλλὰ ὁ Ben δὲν εἶναι μακριά. Εἶναι ὁ «ἄγγελος» ποὺ σᾶς προσέχει.

Σήμερα εἶναι ἡ γιορτὴ τῆς Ἁγίας Μόνικας. Ἐκείνη ἤξερε τί σημαίνει νὰ κλαῖς γιὰ ἕνα παιδί. Ἤξερε τί σημαίνει νὰ περιμένεις. Ἀλλὰ ἤξερε ἐπίσης ὅτι «τὸ παιδὶ τόσων δακρύων εἶναι ἀδύνατον νὰ χαθεῖ». Ὁ Benjamin Vo, τὸ παιδὶ τῶν δικῶν σας δακρύων καὶ τῆς δικῆς σας ἀπέραντης ἀγάπης, εἶναι ἀσφαλὴς στὴν ἀγκαλιά τοῦ Πατέρα.

Σήμερα, τὸ «airport spotting» τοῦ Ben συνεχίζεται ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. Τώρα ἐκεῖνος κοιτάζει τὸν ὁρίζοντα περιμένοντας ἐμᾶς. Δὲν περιμένει ἕνα Boeing 737, ἀλλὰ περιμένει τὴ στιγμή ποὺ ἡ ἀγάπη θὰ μᾶς ἑνώσει ξανά. Τώρα πετᾶ μὲ τὴν «Con Chim Airlines» τοῦ Παραδείσου, ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχουν σύνορα, οὔτε ἀσθένειες, οὔτε ἀποχωρισμοί.

Θέλω νὰ ἀπευθυνθῶ καὶ σὲ ὅλους ἐσᾶς ποὺ μᾶς ἀκοῦτε ἀπὸ μακριά, εἰδικὰ στὶς οἰκογένειες ποὺ περνοῦν παρόμοιες δοκιμασίες. Μὴ φοβᾶστε τὴν ἀγρύπνια. Ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖ, μέσα στὴ νύχτα σας. Δὲν εἶστε μόνοι.

Τί μποροῦμε νὰ κρατήσουμε σήμερα βγαίνοντας ἀπὸ αὐτὴ τὴ δέηση;

Ἕνα μικρὸ πράγμα: Τὴν πιστότητα στὰ μικρά.

Ὁ Ben ἦταν πιστὸς στὴ μελέτη του, πιστὸς στὸν σεβασμό πρὸς τοὺς γονεῖς του, πιστὸς στὸ χαμόγελό του ἀκόμα καὶ στὶς δυσκολίες. Σήμερα, κάντε μιὰ πράξη «φρόνιμου δούλου». Δῶστε λίγη «τροφή» —ἕναν καλὸ λόγο, μιὰ μικρὴ βοήθεια— σὲ κάποιον ποὺ τὸ ἔχει ἀνάγκη, χωρὶς νὰ περιμένετε ἀντάλλαγμα. Τιμῆστε τὴ μνήμη τοῦ Benjamin ὄχι μὲ μεγάλα λόγια, ἀλλὰ μὲ τὴν ἁπλὴ καλοσύνη ποὺ ἐκεῖνος εἶχε.

Ryan, συνέχισε νὰ εἶσαι ὁ καλύτερος ἀδελφὸς ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ὁ Ben. Κάθε φορὰ ποὺ γελάς, κάθε φορὰ ποὺ προσπαθεῖς στὰ μαθήματά σου, ὁ Ben γελάει μαζί σου.

Ὁ Θεὸς εἶναι πιστός. Ἡ ἐλπίδα εἶναι βέβαιη.

Benjamin, παιδὶ τοῦ φωτός, συνέχισε νὰ κοιτάζεις τὸν ὁρίζοντα γιὰ χάρη μας.

Ἀμήν.