Τετάρτη τῆς Εἰκοστῆς Πρώτης Ἑβδομάδος τοῦ Χρόνου

Φανταστεῖτε γιὰ μιὰ στιγμὴ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ κάθεται στὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς του, κρατώντας τὴ γραφίδα.

Τὰ χέρια του εἶναι τραχιά. Εἶναι χέρια ποὺ ἔχουν δουλέψει σκληρά, χέρια ποὺ ἔχουν ράψει σκηνές, χέρια ποὺ ἔχουν νιώσει τὸν κάματο τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νύχτας. Καθὼς γράφει τὶς τελευταῖες γραμμές, λέει: «Αὐτὸς ὁ χαιρετισμὸς εἶναι μὲ τὸ δικό μου χέρι, τοῦ Παύλου. Αὐτὸ εἶναι τὸ σημάδι σὲ κάθε ἐπιστολή· ἔτσι γράφω».

Ὑπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικὸ σὲ αὐτὸ τὸ «σημάδι». Εἶναι ἡ ὑπογραφή μιᾶς ζωῆς ποὺ δὲν κρύφτηκε πίσω ἀπὸ λόγια, ἀλλὰ φανερώθηκε μέσα ἀπὸ τὰ ἔργα. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι ὁ Παῦλος δὲν ἦταν ἕνας θεωρητικὸς τῆς πίστης, ἀλλὰ ἕνας ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου.

Αὐτὸ τὸ «σημάδι τοῦ χεριοῦ» εἶναι τὸ νῆμα ποὺ μᾶς συνδέει σήμερα μὲ τὶς γραφές, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ μνήμη τοῦ ἀγαπημένου μας Benjamin Vo, καθὼς συμπληρώνονται σήμερα ἀκριβῶς δύο μῆνες ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ πέταξε γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Δύο μῆνες.

Εἶναι ἐκεῖνο τὸ διάστημα ὅπου ὁ κόσμος γύρω μας φαίνεται νὰ συνεχίζει τὸν ρυθμό του, ἀλλὰ γιὰ ἐσᾶς, Alan, Thao καὶ Ryan, ὁ χρόνος μοιάζει νὰ ἔχει μιὰ διαφορετική, πιὸ βαριά πυκνότητα. Ὁ πόνος δὲν εἶναι πιά μιὰ ἔκρηξη· εἶναι μιὰ συνεχής, σιωπηλὴ παρουσία. Εἶναι ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ἡ ἀπουσία τοῦ Ben δὲν ἦταν ἕνα ὄνειρο, ἀλλὰ μιὰ νέα, σκληρὴ πραγματικότητα.

Πρέπει νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια πρὶν φτάσουμε στὴν παρηγορία: ἡ καρδιὰ πονάει ἀκόμα βαθιά. Ἡ καρέκλα στὸ τραπέζι παραμένει ἄδεια. Τὸ σπίτι εἶναι πιὸ ἥσυχο χωρὶς τὶς συζητήσεις γιὰ τὴν τεχνολογία καὶ τὰ ἀεροπλάνα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἀπώλεια ἑνὸς παιδιοῦ σὰν τὸν Benjamin εἶναι ἕνας σταυρὸς ποὺ δὲν σηκώνεται εὔκολα.

Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ὁ Ἰησοῦς μιλάει σκληρὰ στοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους. Τοὺς ἀποκαλεῖ «κεκονιαμένους τάφους». Τοὺς ἐλέγχει γιατὶ νοιάζονται μόνο γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση, γιὰ τὸ πῶς θὰ φαίνονται δίκαιοι στοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ μέσα τους ὑπάρχει ὑποκρισία.

Ἀλλὰ προσέξτε κάτι: ὁ Κύριος τοὺς κατηγορεῖ ἐπίσης γιατὶ «χτίζουν τοὺς τάφους τῶν προφητῶν καὶ στολίζουν τὰ μνημεῖα τῶν δικαίων». Γιατί εἶναι κακὸ αὐτό; Δὲν εἶναι κακὸ νὰ τιμᾶς τοὺς ἁγίους. Εἶναι κακὸ ὅμως ὅταν τὸ κάνεις μόνο ὡς ἐξωτερικὸ τύπο, χωρὶς νὰ μιμεῖσαι τὴ ζωή τους. Ὁ Ἰησοῦς μᾶς καλεῖ νὰ κοιτάξουμε τὸ «μέσα».

Καὶ ὅταν κοιτάζουμε τὴ ζωὴ τοῦ Benjamin Vo, βλέπουμε τὸ ἀντίθετο τῆς ὑποκρισίας. Βλέπουμε μιὰ ψυχὴ ποὺ ἦταν ὁλόκληρη «μέσα».

Ὁ Ben ἦταν ἕνα παιδὶ τῆς δημιουργίας, ἕνα παιδὶ τοῦ «ἔργου τῶν χεριῶν», ὅπως λέει ὁ Ψαλμός. Δὲν τοῦ ἄρεσαν τὰ κούφια λόγια. Ἦταν ἕνα παιδὶ ποὺ πίστευε ὅτι «τὸ μόνο ποὺ μετράει εἶναι νὰ προσπαθεῖς». Αὐτὴ ἡ φράση του εἶναι τὸ δικό του «σημάδι», ἡ δική του ὑπογραφή.

Σκεφτεῖτε τὸν Ben μπροστά στὸν ὑπολογιστή του. Ἕνα δεκαπεντάχρονο ἀγόρι ποὺ δὲν ἔχανε τὸν χρόνο του, ἀλλὰ βυθιζόταν στὸν κόσμο τοῦ κώδικα. Εἶχε τὸ δικό του ἀποθετήριο στὸ GitHub, ὅπου ἔγραφε παιχνίδια καὶ ἐφαρμογές. Ἐκεῖ, μέσα στὶς γραμμὲς τοῦ κώδικα, ὑπῆρχε ἡ δουλειά του, ἡ προσπάθειά του, ἡ εὐφυΐα του. Ὅπως ὁ Παῦλος δούλευε νύχτα καὶ μέρα γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνει κανέναν, ἔτσι καὶ ὁ Benjamin δούλευε πάνω στὰ ταλέντα του μὲ μιὰ σοβαρότητα ποὺ ξεπερνοῦσε τὴν ἡλικία του.

Δὲν ἔφτιαχνε «κεκονιαμένους τάφους»· ἔφτιαχνε γέφυρες πρὸς τὸ μέλλον. Ἔφτιαχνε κόσμους ψηφιακούς, ἐξερευνοῦσε τὸ cloud infrastructure, μάθαινε τὰ συστήματα AWS ποὺ ὁ πατέρας του γνώριζε τόσο καλά. Ἦταν μιὰ «φωτοτυπία» τοῦ Alan, ὄχι μόνο στὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ στὴν ἐργατικότητα καὶ στὴν εὐγένεια.

Ὁ Ψαλμὸς σήμερα μᾶς λέει: «Θὰ φᾶς τοὺς καρποὺς τοῦ κόπου τῶν χεριῶν σου· θὰ εἶσαι μακάριος καὶ θὰ σοῦ πᾶνε ὅλα καλά».

Μπορεῖ νὰ ἀναρωτηθεῖτε: «Πῶς μπορεῖ ὁ Ben νὰ εἶναι μακάριος, ἀφοῦ ἔφυγε τόσο νωρίς;».

Ἡ μακαριότητα τοῦ Θεοῦ δὲν μετριέται μὲ τὰ χρόνια, ἀλλὰ μὲ τὴν ποιότητα τῆς ἀγάπης. Ὁ Benjamin ἔφαγε τὸν καρπὸ τοῦ κόπου του, γιατὶ ἡ μεγαλύτερη δημιουργία του δὲν ἦταν ἕνας κώδικας στὸ GitHub, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη ποὺ ἄφησε πίσω του.

Θυμηθεῖτε ἐκείνη τὴν ἁπλὴ στιγμὴ μὲ τὸν κουμπαρά του. Ὅταν ὁ θεῖος του ὁ William ἀρρώστησε, ὁ Ben, χωρὶς νὰ τὸν πιέσει κανείς, πρόσφερε ὅλες του τὶς οἰκονομίες. Δὲν χρειάστηκε νὰ σπάσει τὸν κουμπαρά, δὲν χρειάστηκε νὰ δώσει τὰ χρήματα τελικά, ἀλλὰ ἡ κίνηση τῶν χεριῶν του νὰ τὰ προσφέρει ἦταν τὸ «σημάδι» τῆς καρδιᾶς του. Ἦταν ἡ ἀπόδειξη ὅτι μέσα στὸ «ποτήρι» τῆς ψυχῆς του δὲν ὑπῆρχε ἐγωισμός, ἀλλὰ καθαρὸ ἔλεος.

Alan καὶ Thao, θέλω νὰ σταθῶ γιὰ λίγο δίπλα σας σὲ αὐτὸν τὸν πόνο τῶν δύο μηνῶν.

Μερικές φορές, ἡ θλίψη μᾶς κάνει νὰ κοιτάζουμε πίσω καὶ νὰ ἀναρωτιόμαστε: «Μήπως κάναμε κάτι λάθος; Μήπως ἂν εἴχαμε προσπαθήσει περισσότερο;».

Σᾶς παρακαλῶ, ἀκούστε τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ: «Οὔτε αὐτὸς ἁμάρτησε, οὔτε οἱ γονεῖς του». Ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι τιμωρία, καὶ ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἀποτυχία τῆς ἀγάπης σας. Ἐσεῖς δώσατε στὸν Ben ὅ,τι καλύτερο μπορεῖ νὰ δώσει ἕνας γονιός. Τοῦ δώσατε ἕναν κόσμο γεμάτο ταξίδια, ἀπὸ τὴ Λούρδη μέχρι τὸ Βατικανό. Τὸν διδάξατε νὰ ἐργάζεται, νὰ εἶναι εὐγενικός, νὰ εἶναι «ἀγγελούδι».

Ὁ Ben δὲν ἔφυγε μὲ παράπονο. Ἔφυγε γνωρίζοντας ὅτι εἶχε τὸν «καλύτερο μπαμπά» καὶ τὴν πιὸ στοργικὴ μαμά. Ἡ προσπάθειά σας ἦταν τέλεια στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Μὴν ἀφήνετε τὴν ἐνοχή νὰ στολίσει τὸν πόνο σας. Εἶστε ἐλεύθεροι νὰ πενθήσετε μὲ τὴν εἰρήνη ὅτι κάνατε τὰ πάντα.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τελειώνει τὴν ἀνάγνωση μὲ μιὰ εὐχή: «Εἴθε ὁ Κύριος τῆς εἰρήνης ὁ ἴδιος νὰ σᾶς δίνει εἰρήνη σὲ κάθε στιγμὴ καὶ μὲ κάθε τρόπο».

Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰρήνη ποὺ χρειαζόμαστε σήμερα. Μιὰ εἰρήνη ποὺ δὲν σημαίνει λήθη, ἀλλὰ ἐλπίδα.

Ryan, ἀγαπημένε ἀδελφέ, ὁ Ben εἶναι περήφανος γιὰ σένα. Ὅπως ἐκεῖνος δούλευε σκληρὰ στὸ μπάντμιντον καὶ στὸν κώδικα, ἔτσι κι ἐσὺ καλεῖσαι νὰ συνεχίσεις νὰ προσπαθεῖς. Κάθε φορὰ ποὺ δημιουργεῖς κάτι, κάθε φορὰ ποὺ δείχνεις καλοσύνη, τὸ «σημάδι» τοῦ Ben συνεχίζεται μέσα ἀπὸ σένα.

Καὶ γιὰ ὅλους ἐσᾶς ποὺ μᾶς ἀκοῦτε ἀπὸ μακριά, εἰδικά γιὰ τὶς οἰκογένειες ποὺ σηκώνουν παρόμοιους σταυρούς: Μὴ φοβᾶστε. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἕνας μακρινός κριτής, ἀλλὰ ὁ Πατέρας ποὺ βλέπει τὸν κόπο τῆς καρδιᾶς σας.

Ὁ Benjamin Vo τώρα δὲν χρειάζεται πιά νὰ γράφει κώδικα γιὰ νὰ δημιουργήσει κόσμους. Ζεῖ στὸν κόσμο τοῦ Φωτός. Δὲν χρειάζεται πιά νὰ κάνει «airport spotting» γιὰ νὰ δεῖ τὰ Boeing 737. Τώρα πετᾶ μὲ τὴν «Con Chim Airlines» τοῦ Παραδείσου, ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχουν σύνορα, οὔτε πόνος, οὔτε ἀποχωρισμός.

Τί μποροῦμε νὰ κρατήσουμε σήμερα βγαίνοντας ἀπὸ ἐδῶ;

Ἕνα μικρὸ πράγμα: Τὴν ἀξία τῆς προσπάθειας.

Σήμερα, κάντε κάτι μὲ τὰ χέρια σας ἢ μὲ τὴν καρδιά σας ποὺ νὰ εἶναι ἀληθινό. Βοηθῆστε κάποιον χωρὶς νὰ τὸ μάθει κανείς. Δουλέψτε πάνω σὲ ἕνα ταλέντο σας μὲ εὐγνωμοσύνη. Ὑπογράψτε τὴν ἡμέρα σας μὲ μιὰ πράξη ἀγάπης, ὅπως ὁ Παῦλος ὑπέγραψε τὴν ἐπιστολή του.

Benjamin, παιδὶ τοῦ φωτός, δύο μῆνες τώρα μᾶς προσέχεις ἀπὸ ψηλά. Συνέχισε νὰ χαμογελᾶς μὲ ἐκεῖνο τὸ λαμπερό σου χαμόγελο.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας.

Ἀμήν.