Παρασκευή της Εικοστής Τρίτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή έναν δρομέα στο στάδιο. Δεν είναι η εικόνα του νικητή με το μετάλλιο στο στήθος που θέλω να κρατήσετε, αλλά η εικόνα του δρομέα ακριβώς πριν από την εκκίνηση. Τα μάτια του είναι καρφωμένα στο τέρμα. Οι μύες του είναι σε εγρήγορση. Όλος ο κόσμος γύρω του έχει εξαφανιστεί· υπάρχει μόνο η διαδρομή και η υπόσχεση της γραμμής του τερματισμού. Ο Απόστολος Παύλος μας λέει σήμερα: «Τρέχετε έτσι ώστε να κερδίσετε». Δεν μας καλεί σε μια άσκοπη κίνηση, σε μια σκιαμαχία, αλλά σε έναν αγώνα που έχει σκοπό, έναν αγώνα που έχει προορισμό.

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, η ζωή του Benjamin ήταν ένας τέτοιος δρόμος. Δεν ήταν ένας δρόμος που τον επέλεξε εκείνος, αλλά ένας δρόμος που τον περπάτησε με μια αξιοπρέπεια που μας αφήνει άφωνους. Ο Ben, με εκείνο το λαμπρό μυαλό του, που μπορούσε να κατανοήσει την πολυπλοκότητα των συστημάτων cloud και των AWS, είχε μέσα του μια απλότητα που ήταν καθαρό φως. Θυμηθείτε τον, εκεί στο δωμάτιό του, να κωδικοποιεί τα παιχνίδια του, να ονειρεύεται την «Con Chim Airlines», να γελάει με την αθωότητα κάποιου που πιστεύει ότι οι ουρανοί είναι ανοιχτοί για όλους. Αυτή η λαμπρή διάνοια ήταν ένα δώρο, αλλά η καρδιά του ήταν το πραγματικό του πλεονέκτημα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει εδώ και δύο μήνες. Δεν είναι μια θεωρία. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή που ακολουθεί τον ήχο της πόρτας, είναι το βάρος της μνήμης όταν βλέπετε ένα αεροπλάνο να διασχίζει τον ουρανό. Ο πόνος σας είναι βαθύς, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε» με λόγια λογικά. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας. Ο πόνος σας είναι η τιμή που πληρώνουμε για την αγάπη που μας δόθηκε.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μας προειδοποιεί για τον τυφλό που οδηγεί τον τυφλό. Μας καλεί να βγάλουμε το δοκάρι από το μάτι μας πριν κρίνουμε το αγκάθι στο μάτι του αδελφού μας. Πόσο συχνά, μέσα στη θλίψη μας, προσπαθούμε να βρούμε «γιατί», προσπαθούμε να κρίνουμε τις συνθήκες, προσπαθούμε να βρούμε ποιος έφταιξε; Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας.

Ο Παύλος λέει: «Δεν τρέχω άσκοπα». Ο Ben, ο δικός μας Benjamin Vo, δεν έτρεξε άσκοπα. Κάθε του κίνηση, κάθε του προσπάθεια, ακόμα και εκείνη η στιγμή που ήθελε να προσφέρει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, ήταν μια κίνηση αγάπης. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που, παρά την τεράστια ευφυΐα του, είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου: ότι η γνώση χωρίς αγάπη είναι κενή, αλλά η αγάπη, ακόμα και όταν δεν ολοκληρώνεται υλικά, είναι η ίδια η ουσία της αιωνιότητας. Αυτή η αγάπη συνεχίζει να ρέει, όπως το καθαρό νερό από το πηγάδι που φέρει το όνομά του στο Βιετνάμ, φέρνοντας ζωή εκεί που υπήρχε δίψα.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα, τα παιχνίδια, και εκείνη την ιδιαίτερη σχέση που μόνο δύο αδέλφια μπορούν να καταλάβουν: ο Ben σε κοιτάζει από το «Συμπόσιο του Ουρανού». Ο αδελφός σου δεν είναι μακριά. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε στο να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα είναι και δικό του βήμα. Μην αφήνεις τη θλίψη να σου κλέψει τη χαρά της δημιουργίας. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε πείσει ότι ο δρόμος τελείωσε. Ο δρόμος συνεχίζεται, και ο Ben είναι εκεί, στο τέρμα, να σε περιμένει.

Σκεφτείτε τον Παύλο να λέει: «Γίνομαι τα πάντα για όλους, για να σώσω τουλάχιστον μερικούς». Ο Ben, με τη δική του μικρή, γλυκιά ζωή, έγινε τα πάντα για εσάς. Έγινε ο λόγος για να χαμογελάσετε, έγινε η αφορμή για να ταξιδέψετε, έγινε το κέντρο της οικογενειακής σας αγάπης. Αυτό δεν χάθηκε. Αυτό μεταμορφώθηκε. Όπως ο αθλητής που προπονεί το σώμα του για ένα στεφάνι που δεν φθείρεται, ο Ben ολοκλήρωσε τον αγώνα του. Δεν είναι πια δεμένος σε κανένα κρεβάτι πόνου. Είναι ελεύθερος, είναι καλά, αναπνέει στον αέρα της αιωνιότητας.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.