Κυριακή ΙΣΤ' Λουκά (ΚΣΤ' Κυριακή του Έτους)

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αεροδρομίου το σούρουπο. Τα φώτα του διαδρόμου αναβοσβήνουν, ένας Boeing 737 τροχοδρομεί με ακρίβεια, και μέσα στην αίθουσα αναμονής, ένας έφηβος με ένα βλέμμα γεμάτο περιέργεια παρατηρεί κάθε λεπτομέρεια, κάθε κίνηση, κάθε τεχνική ιδιαιτερότητα. Αυτός ήταν ο Benjamin Vo. Ο Ben δεν κοίταζε απλώς τα αεροπλάνα· κοίταζε τον κόσμο με μια καρδιά που ήθελε να καταλάβει πώς όλα συνδέονται. Όπως εκείνη η φορά που, με τον πατέρα του, παρατηρούσε την κίνηση των αεροσκαφών, ο Ben έβλεπε στη ζωή μια σειρά από «πτήσεις» που απαιτούν προετοιμασία, θάρρος και, πάνω απ' όλα, εμπιστοσύνη στον Κυβερνήτη του σύμπαντος. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που άφησε ο Ben δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά ένας χώρος που ο Θεός γεμίζει με τη δική Του παρουσία.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά: ο πόνος σας, Alan και Thao, και ο δικός σου, Ryan, είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια πνευματική άσκηση που μπορεί να λυθεί με ευσεβείς ευχές. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι ο ήχος της σιωπής εκεί που κάποτε αντηχούσε η περιέργεια του Ben, είναι η αίσθηση ότι η καρδιά σας κουβαλά ένα βάρος που δεν μπορεί να μοιραστεί με λόγια. Ο πόνος σας είναι η ομολογία ότι ο Ben ήταν το φως της ζωής σας. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα ή με πνευματικές θεωρίες. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε· σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Ιεζεκιήλ μας καλεί σε μια εσωτερική μεταστροφή: «Αν ο δίκαιος αποστραφεί τη δικαιοσύνη του... θα πεθάνει. Αλλά αν ο ασεβής αποστραφεί την κακία του και πράξει το δίκαιο, θα ζήσει». Αυτά τα λόγια συχνά παρερμηνεύονται ως απειλή, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια πρόσκληση σε μια ζωή που δεν σταματά ποτέ να επιστρέφει στον Θεό. Ο Ben, στην σύντομη ζωή του, δεν χρειαζόταν «μεταστροφή» από το κακό, γιατί η καρδιά του ήταν ήδη στραμμένη προς το φως. Θυμηθείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς διηγείται την παραβολή των δύο γιων. Ο ένας λέει «όχι» αλλά μετά μετανοεί και πηγαίνει στο αμπέλι του πατέρα του. Ο άλλος λέει «ναι» αλλά δεν πηγαίνει ποτέ. Ο Ben ήταν εκείνος ο γιος που, με τη ζωή του, έλεγε πάντα ένα «ναι» στον Θεό, ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες. Σκεφτείτε την επιμονή του στο μπάσκετ, την προσπάθειά του στις προπονήσεις, τη χαρά του όταν έκανε το badminton team. Δεν ήταν απλώς ένας αθλητής· ήταν ένας μαθητής της ζωής που έμαθε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Αυτή η στάση του Ben είναι το δικό σας κάλεσμα σήμερα. Ο Κύριος σας καλεί να μπείτε στο αμπέλι Του, όχι με την τέλεια ευτυχία, αλλά με την πίστη ότι ακόμα και στις μέρες που το σκοτάδι φαίνεται να κυριαρχεί, η εργασία της αγάπης συνεχίζεται.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της 'Con Chim Airlines': ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι κάθε προσπάθεια έχει αξία. Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben σε προσέχει. Όπως είπε στο όνειρο του πατέρα του, «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι αληθινή.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρο, που έσφιξε τον Ben στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Στο δεύτερο ανάγνωσμα, ο Παύλος μας προτρέπει: «Να έχετε μέσα σας το ίδιο φρόνημα που είχε ο Χριστός Ιησούς, ο οποίος, αν και ήταν στη μορφή του Θεού, δεν θεώρησε την ισότητα με τον Θεό ως κάτι που έπρεπε να αρπάξει, αλλά άδειασε τον εαυτό του». Ο Ben, με τον δικό του, παιδικό και αγνό τρόπο, έζησε αυτό το «άδειασμα». Δεν ζητούσε προβολή, δεν ζητούσε δόξα. Ήταν απλώς ο Ben, ο γιος, ο αδελφός, ο φίλος. Και επειδή ταπεινώθηκε, ο Θεός τον εξύψωσε στο «Banquet of Heaven». Εκεί, μαζί με τον Άγιο Κάρολο Ακούτις, ο Ben δεν είναι πια ένας ασθενής, αλλά ένας πολίτης του ουρανού που προσεύχεται για εσάς, για τους γιατρούς, για την ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ.

Αδελφοί μου, η πίστη μας δεν είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε, αλλά μια υπόσχεση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι. Ο Ben μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, να είσαι γενναιόδωρος χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να είσαι περίεργος για τη ζωή παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, ο Κύριος σας καλεί να κάνετε το ίδιο. Σας καλεί να σηκωθείτε από το βάρος της θλίψης, όχι για να ξεχάσετε, αλλά για να συνεχίσετε να ζείτε με την ίδια αγάπη που σας δίδαξε ο Ben. Δεν είστε μόνοι. Η κοινότητα των αγίων, ο Άγιος Κάρολος Ακούτις, και ο αγαπημένος σας Ben, είναι μαζί σας. Σας περιμένουν στο φως.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.