Κυριακή Εικοστή Ενάτη της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή ένα νόμισμα που κρατάτε στην παλάμη σας. Είναι κρύο, είναι σκληρό, και πάνω του φέρει την εικόνα ενός ηγεμόνα. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς κοιτάζει το νόμισμα του Καίσαρα και ρωτά: «Τίνος είναι η εικόνα αυτή;». Είναι μια ερώτηση που δεν αφορά μόνο το ασήμι ή τον χρυσό. Είναι μια ερώτηση που διαπερνά την ίδια μας την ύπαρξη. Γιατί αν το νόμισμα φέρει την εικόνα του Καίσαρα, η δική μας ψυχή, η δική μας ζωή, φέρει την εικόνα του Θεού.

Ο Benjamin Vo, με εκείνο το κοφτερό, λαμπρό μυαλό του, ήταν ένας νέος που καταλάβαινε τη σημασία της εικόνας και του σχεδιασμού. Σκεφτείτε τον Ben, να κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του, να κωδικοποιεί παιχνίδια στο GitHub, να χτίζει ψηφιακές υποδομές με την ίδια ακρίβεια που κάποιος χτίζει ένα σπίτι. Ήταν ένας έφηβος που δεν έβλεπε τον κόσμο ως ένα τυχαίο χάος, αλλά ως ένα σύστημα που μπορούσε να κατανοηθεί, να αγαπηθεί και να βελτιωθεί. Θυμάμαι εκείνη τη φωτογραφία του, όπου στέκεται με το navy πουκάμισο με τα μικρά λευκά αστέρια, με τα χέρια στις τσέπες, να χαμογελά τόσο γλυκά μπροστά από τα μωβ και κίτρινα λουλούδια ενός κήπου. Σε εκείνο το χαμόγελο, σε εκείνη την ευγένεια, βλέπουμε την εικόνα του Θεού να λάμπει καθαρά. Ο Ben δεν ήταν απλώς ένας έφηβος που ονειρευόταν την 'Con Chim Airlines'· ήταν ένας άνθρωπος που είχε καταλάβει, ίσως χωρίς να το εκφράζει με λόγια, ότι η ζωή μας ανήκει σε Εκείνον που μας έπλασε.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας, Alan και Thao, δεν είναι μια θεωρία που μπορεί να ξεπεραστεί με εύκολα λόγια. Είναι το άδειο κάθισμα, είναι η απουσία του ήχου από τα βήματά του στους διαδρόμους του σπιτιού, είναι εκείνη η στιγμή που η σιωπή γίνεται εκκωφαντική. Ο πόνος σας είναι αληθινός επειδή η αγάπη σας ήταν αληθινή. Ο Χριστός δεν σας ζητά να σταματήσετε να πονάτε. Σας ζητά να μην πονάτε χωρίς ελπίδα. Όταν ο Ιησούς λέει «απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», μας καλεί να αναγνωρίσουμε ότι όλα όσα αγαπάμε, όλα όσα μας έχουν δοθεί, ανήκουν τελικά στην αγκαλιά του Πατέρα. Ο Ben δεν σας λείπει γιατί ήταν δικός σας, αλλά γιατί ήταν ένα δώρο του Θεού που μοιραστήκατε για δεκαπέντε ευλογημένα χρόνια.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες της αϋπνίας σας. Αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν τέλεια. Κανείς γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά με μια αγάπη που δεν έχει τέλος.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μάς καλεί να δώσουμε στον Θεό αυτό που του ανήκει. Και τι ανήκει στον Θεό; Όλα. Η καρδιά μας, ο φόβος μας, η ελπίδα μας, η μνήμη μας. Σκεφτείτε την προσφορά του Ben. Όταν ήταν δώδεκα ετών, σκέφτηκε να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William. Δεν τον έσπασε, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση μιας ψυχής που είχε καταλάβει ότι τα «θησαυρίσματα» της γης δεν έχουν καμία αξία μπροστά στην αγάπη του αδελφού. Αυτή η διάθεση, η ετοιμότητα να προσφέρει τα πάντα, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ben ομολόγησε τον Χριστό. Και τώρα, ο Χριστός τον έχει πάρει κοντά του, στην αιώνια Βασιλεία.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα όνειρα, τα ταξίδια, τις βόλτες με τα αεροπλάνα και τις πιο τρυφερές στιγμές της παιδικής ηλικίας: μην φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben ζει. Όχι μόνο στη μνήμη σου, αλλά στην αγκαλιά του Θεού. Κάθε φορά που δείχνεις καλοσύνη, κάθε φορά που χαμογελάς, ο Ben είναι παρών. Είσαι ο κληρονόμος της αγάπης του. Μην αφήσεις τον πόνο να κλείσει την καρδιά σου. Ζήσε για τον εαυτό σου και για τον αδελφό σου, με το θάρρος που ο ίδιος θα είχε.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να εργάζεται. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, συνεχίζει να αναβλύζει νερό για τους διψασμένους. Ο Ben, του οποίου το όνομα «Đại Dương» σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε μια πηγή ζωής που δεν στερεύει. Η αγάπη του Ben δεν περιορίστηκε σε δεκαπέντε χρόνια· συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα σε εκείνους που δεν έχουν τίποτα. Αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, αιώνιας προσφοράς.

Αδελφοί μου, ο Θεός μας έχει προορίσει για υιοθεσία μέσω του Ιησού Χριστού. Ο Ben βρίσκεται ήδη σε αυτό το σπίτι. Μην ψάχνετε να τον βρείτε στο παρελθόν, αλλά κοιτάξτε προς το μέλλον, εκεί που σας περιμένει. Σήμερα, κάντε μια μικρή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μια προσευχή, ένα χαμόγελο, μια βοήθεια σε κάποιον που υποφέρει. Αφήστε την αγάπη του Ben να συνεχίσει να ρέει μέσα από εσάς. Και να θυμάστε: ο Θεός σας αγαπά, και ο Ben σας προσέχει. Όπως είπε στον πατέρα του στο όνειρο, «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι η ελπίδα που κρατάμε σήμερα. Αμήν.