An Naoiú Domhnach Fiche sa Tréimhse Choitianta

Smaoinigh ar an gcaoi a bhféachann buachaill ar chnámharlach aerárthaigh, na píosaí miotail sin go léir ag teacht le chéile faoi dheireadh chun rud éigin a chruthú atá in ann éirí ón talamh. Do Benjamin Vo, ní raibh an domhan ina áit a bhí le socrú amháin; bhí sé ina thionscadal iontach, áit a raibh a intleacht gheal agus a chroí milis ag lorg naisc i gcónaí. Is cuimhin leat an gáire beag sin a bhí air agus é ag caint faoina 'con chim airlines', an comhlacht aerlíne a shamhlaigh sé lena athair, ag gigilt le lúcháir ag an smaoineamh go n-eitilfeadh na héin agus na haerárthaí le chéile faoi ghrá Dé. Bhí sé ina bhuachaill a bhí ag foghlaim conas cód a scríobh, conas AWS a thuiscint, ach b’é an rud ba mhó a bhí ann ná a chumas chun a chroí a thairiscint gan choinníoll—cosúil leis an uair sin a thairg sé a bhanc muc ar fad dá uncail William a bhí tinn, gan fiú briseadh air, ag rá le croí iomlán gur mhaith leis cabhrú lena mhuintir. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile.

Sa chéad léacht inniu, cloiseann muid an Tiarna ag labhairt le Cyrus, ag rá: 'Is mise an Tiarna agus níl aon duine eile ann.' Agus ansin, sa Soiscéal, cloisimid an cheist sin atá chomh cáiliúil: 'Tugaimis do Chéasar na rudaí atá ag Céasar, agus do Dhia na rudaí atá ag Dia.' Smaoinigh ar an íomhá sin — an mona leis an gcló air. Tá íomhá Chéasar ar an mona, mar sin baineann sé le Céasar. Ach tá íomhá Dé orainn féin. Tá a shéala orainn. Nuair a bhreathnaíonn Alan agus Thao thart ar an teach anois, agus an ciúnas sin ann tar éis ceithre mhí ó d'fhág Ben an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026, is furasta a mhothú go bhfuil an t-achar idir an saol seo agus an neamh ró-fhada. Tá an chathaoir sin folamh, agus tá an phian sin fíor. Nílimid anseo chun an bhrón sin a ghlanadh amach le focail éadroma; tá an caoineadh sin ann toisc go raibh grá ann, grá chomh cumhachtach sin nár thit as a chéile nuair a tháinig an t-aláram deireanach. Nuair a bhíonn an mhaidin ann agus a mbíonn na cuimhní ag teacht gan choinne — mar an t-am sin a bhí Ben ag pleanáil a chuid aerárthaí—mothaíonn tú an méid a cailleadh.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, éistigí go han-chúramach. Le haghaidh gach athair agus máthair a iompraíonn an t-ualach sin san oíche, an cheist sin an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta: éistigí le guth an Tiarna. Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Tá sibh saor ó aon chiontacht, agus tá grá Dé ag clúdach gach aon deoir a shil sibh san oíche. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Ná bíodh an t-ualach sin oraibh níos mó. Tá sibh saor.

Sa Soiscéal inniu, nuair a iarrann Íosa an mona, tá sé ag iarraidh orainn a fheiceáil cé a bhfuilimid. Tá íomhá Dé orainn. Sin é an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Ní bhaineann sé le monaí nó le cáin; baineann sé leis an áit a bhfuil do chroí. Tá Ben 'séalaithe' i ngrá an Athar. Níor imigh sé i bhfolach; tá sé ag coimeád súil oraibh, ag gáire an gáire sin a bhí chomh geal, agus ag fanacht libh sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís. Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta uaigneach, nuair a bhreathnaíonn tú ar na rudaí a roinn tú le Ben, ar an eitleán sin a choinníonn tú i do ghuthán, ar na cuimhní ar an gclós súgartha nó ar na turais. Ach cuimhnigh: tá an nasc sin fós beo. Tá sé beo i ngach gníomh cineáltais a dhéantar go ciúin san oíche, i ngach uair a roinneann sibh cuimhne, i ngach uair a bhreathnaíonn sibh ar na spéartha agus a smaoineann sibh ar a 'con chim' beag ag eitilt i láthair Dé.

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an gealltanas seo leat. Tá an t-uisce ag sreabhadh sa well i gCà Mau in ainm Benjamin Đại Dương — an t-Aigéan Mór — mar shíniú go bhfuil a ghrá fós ag obair sa saol seo, ag tabhairt beatha do dhaoine nach bhfuil aithne acu air. Níl sé imithe go deo. Tá sé sa bhaile, ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil gach deoir scriosta as. Téigí slán, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á n-iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Ná bíodh eagla oraibh an grá a thabhairt arís. Tá an praghas íoctha ag Críost cheana féin. Tá sibh saor, agus tá Ben ag eitilt in éineacht leis na haingil, ag fanacht libh sa bhaile mór sin atá ullmhaithe ag an Athair. Is féidir libh an t-ualach sin a fhágáil anseo, ag cosa an Tiarna. Tá sibh saor. Tá sibh gráite. Tá Ben sa bhaile.