E Diela e Njëzet e Nëntë gjatë Vitit

Shpesh herë, kur ecim nëpër rrugët e jetës, ne ndjehemi si udhëtarë që mbajnë në xhep një monedhë të vetme, duke u përpjekur të kuptojmë se kujt i përket ajo. Në Ungjillin e sotëm, farisenjtë i afrohen Jezusit me një monedhë në dorë, me një pyetje që duket si një kurth i përsosur: 'A është e ligjshme të paguajmë taksën për Cezarin apo jo?'. Ata kërkojnë një përgjigje që do ta detyronte Jezusin të zgjedhte midis autoritetit të kësaj bote dhe autoritetit të Zotit. Por Jezusi, me një qetësi që shpon zemrat e tyre, kërkon monedhën. Ai pyet: 'E kujt është kjo fytyrë? E kujt është kjo mbishkrim?'. Kur ata përgjigjen 'E Cezarit', Ai jep atë përgjigje që ndryshon gjithçka: 'Jepini Cezarit atë që është e Cezarit, dhe Zotit atë që është e Zotit'.

Kjo monedhë, në duart e Jezusit, bëhet një pasqyrë. Ajo na kujton se ne të gjithë mbajmë një 'mbishkrim' mbi vete. Ne nuk jemi thjesht qytetarë të kësaj toke, nuk jemi thjesht numra në një statistikë ose hije në një histori që kalon shpejt. Ne jemi krijuar sipas shëmbëlltyrës së Zotit. Nëse monedha i përket Cezarit sepse mban fytyrën e tij, atëherë ne i përkasim Zotit, sepse mbajmë fytyrën e Tij, dashurinë e Tij, frymën e Tij.

Benjamin Vo e kuptonte këtë gjuhë të përkatësisë në një mënyrë që na lë pa fjalë. Mendoni për atë djalë që, në moshën 15-vjeçare, me një mendje kaq të mprehtë saqë zhytej në infrastrukturat e cloud-it dhe në kodet e AI si të ishte duke luajtur, gjente kohë për të ëndërruar për 'Con Chim Airlines'. Ai nuk ishte i lidhur me gjërat e kësaj bote, me atë që mund të blihet apo shitet. Ai ishte i lidhur me atë që është e përjetshme. Kur Beni ofroi kursimet e tij për xhaxhain William, ai nuk po bënte një transaksion financiar. Ai po tregonte se zemra e tij nuk i përkiste 'Cezarit' të kësaj bote, por i përkiste Zotit, i cili është Dashuri. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, sepse dhurata e tij nuk ishte monedha, por vetvetja, gatishmëria e tij për të dashur pa rezerva.

Alan dhe Thao, unë e di që në këto katër muaj, keni ndjerë shpesh se kjo botë është bërë e huaj. Kur shikoni karrigen bosh të Benit, kur dëgjoni heshtjen në shtëpi, zemra juaj shpesh kërkon të kthehet pas, të analizojë çdo sekondë, të pyesë 'pse' dhe 'si'. Shpesh, prindërit që kanë kaluar atë që keni kaluar ju, mbajnë mbi supe një gur të rëndë: gurin e fajit të rremë. Ju pyesni veten: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e Ungjillit dhe butësinë e Zotit: hiqeni atë gur. Sëmundja e Benit nuk ishte dështim i dashurisë suaj, nuk ishte një dënim, dhe nuk ishte diçka që mund të ndalohej nga vigjilenca njerëzore. Zoti nuk akuzon prindërit për atë që është përtej kontrollit të kësaj bote. Ju keni qenë për Benin gjithçka që ai kishte nevojë: krahët e tij, sytë e tij, streha e tij. Beni nuk u largua sepse ju nuk bëtë mjaftueshëm; ai u kthye në Shtëpi sepse Zoti e thirri në një banesë ku nuk ka më dhimbje. Ju jeni të absoluar nga çdo faj.

Le të ndalemi te imazhi i 'fytyrës' mbi monedhë. Kur Jezusi pyet 'E kujt është kjo fytyrë?', Ai na fton të shikojmë thellë brenda nesh. Beni, me atë buzëqeshje të ëmbël, me atë kureshtje që e çoi nga grotto-t e Lourdes deri në rrugët e zhurmshme të Pekinit, ishte një pasqyrim i qartë i dritës së Zotit. Ai ishte si ai djalë që në ëndrrën e babait të tij, po priste në radhë për akullore, i qetë, i gjallë, i gatshëm për të ndarë një moment gëzimi. Beni nuk ka humbur asgjë nga ajo që e bënte atë 'Ben'. Ai thjesht ka kaluar në atë realitet ku fytyra e Zotit nuk është më e fshehur, por e shpalosur plotësisht.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë partneri i tij në lojëra dhe në ëndrra, ti ndoshta ndjen më shumë se kushdo këtë boshllëk. Por dije se Beni është tani në atë 'Banket të Qiellit' që Shën Pali na përshkruan si trashëgimia e shenjtëve. Ai është atje, jo si një kujtim i zbehtë, por si një vëlla që të shikon, që të pret, që të do. Dashuria juaj nuk është një gjë që ka mbetur në të kaluarën; ajo është një energji që vazhdon të jetojë, një lidhje që as vdekja nuk mund ta këpusë. Kur ti zgjedh të ëndërrosh, kur ti zgjedh të jesh i mirë, kur ti zgjedh të jetosh për të dy, Beni është me ty. Ai nuk ka ikur; ai thjesht ka kaluar në një dimension tjetër ku dashuria nuk ka më kufij.

Jezusi na thotë: 'Jepini Zotit atë që është e Zotit'. Kjo nuk është një kërkesë për të humbur diçka, por një ftesë për t'ia dorëzuar Zotit gjithçka që kemi, edhe dhimbjen tonë. Kur ju, Alan dhe Thao, ia dorëzoni Zotit pikëllimin tuaj, kur ia dorëzoni atë 'Pus të Dashurisë' në Vietnam që sjell ujë për ata që kanë etje, ju po bëni pikërisht këtë: po i jepni Zotit atë që është e Tij. Ju po e shndërroni mungesën e Benit në një prani që jep jetë për të tjerët. Beni vazhdon të jetojë në çdo vepër mirësie. Ai vazhdon të jetojë në çdo buzëqeshje që ju ndani me njëri-tjetrin. Ai vazhdon të jetojë në çdo ëndërr që ju guxoni të keni përsëri.

Mos kini frikë nga e ardhmja. Beni është në duart e Atit, dhe ju jeni gjithashtu. Ai është ai djalë që ëndërronte për aeroplanët, por tani ai fluturon në lirinë e plotë të Zotit. Kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë siguri: Ju jeni të dashur, jeni të parë, dhe Beni është gjithmonë me ju. Ai po ju pret, dhe në atë pritje, do të gjeni paqen që bota nuk mund ta japë. Ecni përpara, jo me peshën e fajit, por me lehtësinë e shpresës. Beni është gjallë në Zotin, dhe dashuria juaj është lidhja që ju mban bashkë, tani dhe përjetësisht. Amen.