E Mërkura e Javës së Tetëmbëdhjetë në Kohën e Zakonshme

Ka diçka jashtëzakonisht të brishtë dhe të sinqertë tek një djalë që ulet pranë dritares, duke parë aeroplanët që ngrihen ngadalë nga pista për t'u tretur në horizont. Benjamin Vo e njihte atë qiell. Për të, çdo fluturim nuk ishte thjesht një udhëtim mekanik, por një ftesë e heshtur për të prekur hapësirën, për të mos pasur frikë nga e panjohura. Kur ai fliste për ëndrrat e tij të guximshme, deri te ajo kompani fluturimi që me aq ëmbëlsi e quante 'Con Chim Airlines', sytë i ndritnin nga një kureshtje që nuk njihte kufi. Ai ishte një djalë me një mendje të mprehtë si brisk, që kuptonte logjikën më të ndërlikuar të matematikës dhe teknologjisë me lehtësinë e dikujt që luan me idetë, por mbi të gjitha, ai ishte një shpirt i mbushur me një butësi që linte gjurmë kudo që kalonte.

Por sot, Fjala e Zotit na nxjerr përballë një pasqyrë që nuk e kursen askënd. Në leximin e parë, Shën Pali u flet galatasve për dy botë që përplasen brenda nesh: veprat e mishit dhe frytin e Shpirtit. Pali flet për rivalitete, për zemërime, për ato thika të vogla e të fshehta që njerëzit i ngulin shpesh njëri-tjetrit pa e kuptuar. Dhe në anën tjetër, ai vendos pemën që jep fryt të vërtetë: dashurinë, gëzimin, paqen, durimin, mirësinë. Kundër këtyre, thotë Pali, nuk ka ligj. Më pas, në Ungjillin e sotëm, Jezusi ngre zërin ndaj farisenjve dhe mësuesve të ligjit me një ashpërsi që na trondit. Ai nuk flet thjesht për rregullat e jashtme, për nenet e imtësuara apo për dhjetëzimin e zarzavateve të kopshtit. Ai flet për atë zbrazëti që mbetet kur njeriu harron drejtësinë dhe dashurinë e Zotit, duke u bërë si varre të padukshme mbi të cilat njerëzit ecin pa e ditur. E megjithatë, pikërisht këtu, në këtë përplasje midis ligjit të ngurtë dhe frymës që jep jetë, diçka e vërtetë na prek në shpirt.

Le të ndalemi te kjo tokë e dhimbjes suaj, Alan dhe Thao. Kanë kaluar katër muaj që kur Beni u kthye në shtëpinë e Atit Qiellor. Katër muaj që karrigia e tij në tryezë mbetet një prani e heshtur, që shtëpia juaj mban jehonën e atij zëri që dikur e mbushi me jetë. Në ato orë të vona, kur nata bie dhe vetmia të ngjan me një mal të palëvizshëm, ju mbase pyesni veten: 'Si ndodhi? Çfarë nuk shkoi siç duhet?'. Është ai gur i rëndë i fajit që prindërit e pikëlluar shpesh e marrin mbi supe në heshtje, duke u munduar të gjejnë një shpjegim aty ku shpjegimet thjesht nuk ekzistojnë.

Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Ungjillit dhe me paqen që vetëm Zoti mund ta japë: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Sëmundja e Benit nuk ishte një dënim, nuk ishte asnjë dështim i kujdesit tuaj, nuk ishte diçka që mund të parandalohej me ndonjë vigjilencë njerëzore. Disa dhimbje në këtë tokë vijnë përtej çdo kontrolli, jashtë çdo faji. Zoti nuk ju akuzon për asnjë gjë. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm, që keni ecur dorë për dorë me të në çdo hap, nga rrugët e largëta të botës deri në çdo dhomë spitali. Beni e ka ndjerë këtë dashuri me çdo atom të qenies së tij. Ai e dinte se sa shumë e donit. Ju jeni të absoluar nga çdo dyshim, të liruar nga çdo peshë e rreme që ju mban peng të së kaluarës. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani, të kujtoni, dhe të jetoni pa u shtypur nga faji.

…

Dhe pikërisht në këtë plagë të hapur, le të lejojmë që hiri i Zotit të vijë si dritë që hyn në një dhomë të errët. Kujtoni kush ishte Ben. Jo si një teori, por si një djalë që e jetoi dashurinë pa kushte. A ju kujtohet ajo ngjarje e çmuar kur ai, vetëm pesëmbëdhjetë vjeç, u tha juve se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij ngaarka e tij e vogël për të ndihmuar xhaxhain William që po vuante nga goditjet në tru? Ai nuk e theu atë arkë, nuk e bëri me bujë, nuk kërkoi duartrokitje. Ai thjesht e ofroi. Kjo është ajo bujarie e shpirtit që Shën Pali e quan fryt i Shpirtit. Beni nuk mbajti asgjë për vete; ai ishte një djalë që dinte të jepte gjithçka.

Tani, Benjamin Vo është në atë Banquet të Qiellit. Aty ku nuk ka më dhimbje, ku nuk ka më pyetje pa përgjigje, por vetëm dritë e pafundme. A e ndjeni? Ai nuk është larg jush. Ai është në atë fllad që prek shtëpinë tuaj, në kujtimet e atyre udhëtimeve ku ai shijonte botën me sytë e një engjëlli. Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë gjysma tjetër e lojërave dhe ëndrrave të tij, ti nuk je vetëm. Beni është vëllai yt që të shikon nga lartësitë e paqes së Zotit. Sa herë që të ndihesh i vetmuar, kujto se dashuria që keni ndarë nuk vdes kurrë; ajo mbetet brenda jote, një dritë që nuk fiket kurrë.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos mbani me vete frikë, por mbani këtë të vërtetë të vogël: Zoti nuk kërkon prej jush përsosmëri të jashtme, por një zemër që di të dojë edhe kur është e thyer. Beni vazhdon të jetojë në çdo gjest të mirësisë që bëhet në emër të tij, në atë dashuri që nuk pushon kurrë së rrjedhuri. Le të ecim përpara me shpresë, duke besuar se Zoti na mban në pëllëmbën e dorës së Tij, dhe se një ditë, në shtëpinë e Atit, do t'i shohim përsëri ata sy që buzëqeshin. Amen.