Festa e Shën Mateut, Apostull dhe Ungjilltar

Shpesh herë, ne mendojmë se jeta është një udhëtim që ndërtohet mbi siguri: mbi plane të mirëstudiuara, mbi orare të sakta dhe mbi pritshmëri që i kemi vendosur vetes. E shohim këtë te Mateu, në Ungjillin e sotëm. Ai ishte ulur në postin e taksave. Ishte një vend i ngurtë, një vend llogarish të ftohta, ku çdo gjë kishte një çmim dhe çdo njeri ishte thjesht një numër në një regjistër. Ishte një jetë e mbyllur brenda kornizave të ngushta të detyrës dhe të gjykimit të të tjerëve. Por pastaj, Jezusi kalon andej. Ai nuk ndalet për të numëruar paratë e Mateut; ai ndalet për të parë njeriun. 'Më ndiq', i thotë. Dhe në atë çast, gjithçka ndryshon. Mateu nuk e pyet se çfarë do të ndodhë me postin e tij. Ai thjesht ngrihet. Ai braktis sigurinë e rreme për të përqafuar të Vërtetën që po kalonte pranë tij.

Kjo thirrje e papritur, kjo ndërprerje e jetës së zakonshme nga prania e Krishtit, është një mister që na prek thellë, veçanërisht kur mendojmë për Benjaminin tonë. Beni ishte një djalë që e donte rendin, që e donte logjikën, që e donte ndërtimin e gjërave të bukura. A e imagjinoni dot atë mendje të ndritur, që në moshë kaq të re zhytej në botën komplekse të infrastrukturave cloud, duke ndërtuar sisteme, duke koduar lojëra, duke ëndërruar për 'Con Chim Airlines'? Ai nuk ishte thjesht një djalë që mësonte; ai ishte një djalë që krijonte. Ai shihte botën si një vend ku mund të ndërtohej diçka e re, diçka që fluturon lart, diçka që lidh njerëzit. Dhe si një 'Con Chim' – si një zog që kërkon qiellin – ai ishte vazhdimisht në lëvizje, vazhdimisht duke kërkuar horizontin.

Por sot, pas tre muajsh nga kthimi i tij në shtëpinë e Atit, ne jemi këtu në heshtje. Dhe në këtë heshtje, mund të ndiejmë peshën e mungesës së tij. Ndoshta ndiheni si ata farisenjtë në Ungjill, që pyesnin me habi: 'Pse mësuesi juaj ha me taksambledhësit dhe mëkatarët?'. Ne pyesim: 'Pse Zoti thërret një djalë kaq të ri, kaq të mbushur me jetë, kaq të dashur, në një kohë që ne nuk e kuptojmë?'. Kjo pyetje është e natyrshme. Ajo nuk është një mëkat, por një britmë e zemrës që ndien se diçka e bukur është ndërprerë.

Por dëgjoni fjalët e Jezusit: 'Të shëndoshët nuk kanë nevojë për mjek, por të sëmurët'. Ai erdhi për të na shëruar nga frika e vdekjes. Beni nuk u thirr sepse ishte 'i paplotë', por sepse ishte gati për banketin e përjetshëm. Ai që kishte një pasion kaq të madh për të udhëtuar, për të parë botën, për të vizituar qytete të largëta me familjen e tij, tani ka mbërritur në destinacionin e fundit – në shtëpinë e Atit. Dhe atje, ai nuk është më i kufizuar nga asnjë dobësi, nga asnjë pengesë. Ai është plotësisht ai që Zoti e krijoi të ishte: një shpirt i lirë, një mendje e ndritur, një djalë që tani sheh fytyrën e Zotit.

Alan, Thao, Ryan, unë e di sa e vështirë është kjo rrugë. E di që ndonjëherë, në qetësinë e shtëpisë, ju duket se dëgjoni hapat e tij apo atë buzëqeshjen e ëmbël kur fliste për 'Con Chim Airlines'. E di që ëndrrat, si ajo ëndrra e babait ku Beni paguante akulloren, janë si dritare të vogla që hapen për një çast e pastaj mbyllen. Dhe në ato çaste, shpesh futet ai guri i rëndë i fajit. Ai gur që thotë: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re?'.

Dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e dashurisë së Zotit: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme. Ju jeni të lirë.

Shën Pali na kujton sot: 'Grace was given to each of us according to the measure of Christ's gift'. Beni ishte një dhuratë e tillë. Ai ishte një djalë me një ndjeshmëri që rrallë e gjen. A e mbani mend atë moment kur, në moshën dymbëdhjetëvjeçare, ai donte të dhuronte të gjithë kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William? Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Ishte një gjest i një zemre që tashmë ishte 'tokë e mirë'. Kjo dashuri e tij nuk ishte e rastësishme; ajo ishte fryti i një shpirti që i përkiste Zotit. Dhe kjo dashuri vazhdon të japë fryt. Ajo vazhdon të rrjedhë në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, duke u dhënë ujë të pastër atyre që kanë etje. Ajo vazhdon të jetë e gjallë në çdo gjest të fshehtë që bëhet në emër të tij.

Ryan, vëllai i tij, ti je pjesa e gjallë e kësaj toke të mirë. Ti që ke ëndërruar me të, që ke ndarë me të çdo aventurë, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të pritur, duke të mbështetur. Ai nuk është larg. Ai është në atë 'trup shpirtëror' për të cilin flet Pali, i fuqishëm, i lavdishëm, i lirë nga çdo dobësi. Ai është ai 'zog' që fluturon në qiellin e Zotit, duke u lutur për ty, duke të dhënë forcë që ti të vazhdosh të ëndërrosh, të ndërtosh, të jetosh.

Sot, vëllezër dhe motra, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Amen.