Festa de San Mateo, Apóstolo e Evanxelista

Hai unha imaxe no Evanxeo de hoxe que moitas veces pasamos por alto pola súa aparente sinxeleza. É a imaxe dun home sentado nun posto de aduana. Mateo non está facendo nada heroico. Non está rezando no templo, non está estudando as Escrituras. Está sentado, contando moedas, facendo o seu traballo cotián, quizais cunha mente ocupada en números, en taxas, en cálculos. E entón, Xesús pasa. Xesús non busca a un home perfecto; busca a un home que está alí, no medio da súa vida normal, e dille dúas palabras que cambian o universo: 'Sígueme'.

Pensade na vida de Benjamin. Ben era un rapaz de lóxica, de números, de sistemas. Era un rapaz que podía navegar pola complexidade da nube e dos servidores con esa mesma facilidade coa que Mateo manexaba os seus rexistros. Ben atopaba beleza na estrutura das cousas, na precisión dunha liña de código, na lóxica dun xogo que el mesmo construía no seu repositorio de GitHub. Pero, igual que Mateo, a verdadeira grandeza de Ben non estaba no que facía coa súa mente, senón en como o seu corazón estaba aberto a escoitar a chamada. Ben non era un rapaz de teorías; era un rapaz de encontros. Lembrades o seu sorriso? Era un sorriso que dicía: 'Estou aquí, estou atento, estou presente'.

Pero hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, sei que o silencio da vosa casa, Alan e Thao, e o baleiro que sente o seu irmán Ryan, fan que esa chamada pareza lonxana. Quizais vos preguntades, no medio da vosa dor: 'Por que a súa chamada rematou tan pronto? Por que este rapaz, con tanta luz, con tanta capacidade de amar, tivo que deixar o seu posto aquí tan cedo?'. A dor é real. Non a vou ocultar. Hai días nos que o corazón se sente como un posto de aduana baleiro, onde só quedan os números do que falta, os cálculos do que puido ser.

Escoitade o que di San Paulo na primeira lectura: 'A graza foi dada a cada un de nós segundo a medida do don de Cristo'. Paulo non nos fala dunha medida de tempo; fálanos dunha medida de amor. A vida de Ben non foi un erro de cálculo. Non foi un sistema que fallou. Foi unha vida vivida con tal intensidade e tal pureza que, aos quince anos, xa acadara unha madurez que moitos non atopan en toda unha vida. Ben era un rapaz que, cando ollaba para o seu tío William, non pensaba en si mesmo; pensaba en como aliviar a súa carga. Aquel ofrecemento do seu porquiño, tan puro, tan espontáneo, foi a súa forma de dicir: 'Señor, sigo o teu camiño'. Non importou que non houbese necesidade de romper a hucha. O que importou foi a oferta dun corazón que xa entendía a misericordia.

E aquí, quero que escoitedes con atención as palabras de Xesús aos fariseos: 'Non vin chamar aos xustos, senón aos pecadores'. Cando os fariseos murmuraban porque Xesús comía con publicanos, eles estaban a medir a vida pola lei, pola pureza ritual, polo que se debe ou non facer. Pero Xesús mide a vida polo amor. E hoxe, quero quitarvos unha pedra moi pesada que moitos pais levan no corazón: a culpa. Ese pensamento que di: 'Se tivese feito isto, se tivese visto aquilo...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, non foi o resultado dun erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, Deus sostén a vosa dor como un tesouro. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos de toda culpa. Deixade caer ese peso ao pé da cruz.

Ben, co seu soño de 'Con Chim Airlines', estaba sempre mirando cara arriba. El sabía que o ceo era o seu lugar. E agora, el está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que vos acompaña. Ryan, irmán, ti que compartiches con el os xogos e os soños, ti que sabes mellor que ninguén o que era a súa bondade... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Imaxinade ese pozo de auga en Cà Mau, o 'Giếng Gioan Baotixita'. A auga que brota de alí é a vida de Ben que segue fluíndo. É o seu amor que segue a saciar a sede dos que sofren. Ben non se foi para desaparecer; foi para converterse en fonte. E vós, que hoxe estades a escoitar isto, quizais cargando con cruces que ninguén máis ve, sabede isto: a vosa dor non é o final da historia. A vosa dor é a terra que se está preparando para unha colleita que aínda non podedes ver.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.