Venres da trixésima semana do tempo ordinario

Hai momentos na vida nos que nos sentimos como se estivésemos a camiñar por un terreo que se move baixo os nosos pés. Non é un terremoto, non é algo que se poida ver nun mapa; é esa sensación de inseguridade que nos entra cando o que considerabamos sólido, o que dábamos por feito, de súpeto, cambia. Pensemos hoxe na imaxe do pozo que aparece no Evanxeo de Lucas. Xesús pregunta: 'Quen de vós, se o seu fillo ou o seu boi cae nun pozo, non o sacaría inmediatamente en día de sábado?'. Ese pozo é un lugar de caída, un lugar de escuridade, un lugar onde a vida parece quedar atrapada. É unha imaxe que nos fala da nosa propia vulnerabilidade, daquelas veces en que a vida nos colle desprevenidos e nos sentimos afundidos, sen saber como saír.

Benjamin, o noso Ben, era un rapaz que entendía ben o que significaba a luz e a claridade. Pensemos no seu amor polos avións, na súa fascinación pola enxeñaría e a loxística, naquel soño de 'Con Chim Airlines' que tantas veces o facía rir. Para Ben, o mundo non era algo para temer, senón algo para comprender, para explorar, para elevarse por riba. El tiña esa mirada clara, esa que non se encorva, a mirada de quen sabe que hai horizontes máis alá do que vemos. Ben era un rapaz de mente brillante, si, pero máis aínda de corazón xeneroso. Lembrade aquela vez, con quince anos, que ofreceu todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falta romper o porquiño, non foi necesario facer un espectáculo, pero a oferta estaba alí. Foi un acto de misericordia pura, un desexo de entregar o que el consideraba 'todo o seu' para aliviar a dor de outro. Iso é o que significa estar vestido coa armadura de Deus: ter un corazón disposto a ofrecerse. Ben tiña ese corazón.

San Paulo, na primeira lectura, dános unha chave preciosa para entender a nosa propia viaxe. El di: 'Estou convencido de que aquel que comezou en vós esta boa obra, a levará a termo ata o día de Cristo Xesús'. Paulo non di que a obra remata cando a vida se detén. Di que Deus a leva a termo. O que Deus comezou en Benjamin —a súa bondade, a súa curiosidade, a súa capacidade de amar— non se perdeu. Segue medrando na presenza de Deus. A vida de Ben non foi unha liña que se cortou, senón unha semente que deu froito. Ese 'Pozo de Amor' en Cà Mau, ese pozo que leva o seu nome, é o símbolo perfecto: a súa vida segue fluíndo, dando vida aos sedentos, facendo que o seu amor non se quede estancado no pasado, senón que siga regando a terra dos vivos.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo. Thao, Alan, Ryan, a cadeira segue estando baleira. Hai un silencio na casa que non se pode encher con palabras, por moi fermosas que sexan. A dor de perder a Benjamin é un peso que se nota nas costelas, que aparece sen avisar mentres camiñades pola rúa ou cando vedes un avión cruzar o ceo. Non imos ocultar esa ferida. É real. É o prezo dun amor que foi tan grande que a súa ausencia se sente como unha amputación. Hai días nos que a saudade é un vento frío que entra por todas as fendas. É humano sentir iso. É o sinal de que Ben foi amado con toda a forza do voso corazón.

Quero falarvos moi quedo, especialmente a vós, pais, que no silencio da noite, cando a casa durme, deixades que a voz da culpa intente entrar. Esa voz que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou, se houbo algo que non vistes a tempo. Escoitade isto con atención: Deus non é un xuíz que busca erros. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. Estades absoltos. Non hai nada que reprocharvos. O voso fillo non vos mira con xuízo, senón con gratitude. E Deus, que é o mestre constructor, xa ten a Ben no lugar que preparou para el desde antes da creación do mundo.

Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz. El non se foi a un lugar lonxano; está no corazón mesmo da casa de Deus, onde vós tamén sodes membros. A vosa familia non está rota; está estendida, unha parte aquí na terra, outra parte no ceo, pero ambas unidas pola mesma pedra angular, que é Cristo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. A súa vida foi unha curta e brillante carreira cara ao Señor, e agora, no seu descanso, el é o primeiro en animarvos a seguir camiñando. Non teñades medo. A luz que el acendeu non se apagará nunca, porque vén de Deus, e Deus non deixa que nada do que é amado se perda. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén, envoltos na súa paz que supera todo entendemento. Que esta esperanza sexa o voso alento hoxe e cada día.