Vixésimo sexto domingo do Tempo Ordinario

Hai momentos na vida nos que nos sentimos como o fillo do Evanxeo que, ao principio, di 'non'. Unha palabra curta, seca, que brota dun corazón que se sente ferido, confuso ou simplemente esgotado. 'Non quero ir traballar á viña', dicimos cando a vida nos pide algo que non entendemos, ou cando a dor que levamos dentro nos parece demasiado pesada para cargar con ningunha outra responsabilidade. Quizais, Alan e Thao, nestes meses dende que o voso Ben regresou á casa do Pai, houbo moitas mañás así. Mañás nas que o mundo segue xirando, o sol sae, os avións seguen voando polo ceo, e vós sentides que a vosa viña está desolada. E ese 'non' non é rebeldía; é, moitas veces, o berro dun corazón que está a intentar sobrevivir.

Pero mirade o que di Xesús: o fillo que dixo 'non', despois cambiou de parecer e foi. Non porque fose perfecto, non porque non tivese dúbidas, senón porque, no fondo do seu ser, recoñeceu a chamada do seu pai. E hoxe, quero falarvos dese movemento do corazón. Hoxe, a lectura de Ezequiel lémbranos que o Señor non busca a nosa perfección inmaculada, senón a nosa conversión, esa capacidade de dar a volta e dicir: 'Señor, aínda que me doe, aínda que non entendo, aquí estou'.

Benjamin era un rapaz que entendía a lóxica do traballo e da entrega. Lembrades a súa paixón pola aviación? Aquela ilusión por crear 'Con Chim Airlines'? Non era só un xogo. Era a súa forma de dicir que a vida é un proxecto que se constrúe con ilusión, con estudo, con horas de dedicación. Ben era un rapaz que non tiña medo ao esforzo. Daba todo o que tiña, xa fose na pista de bádminton ou resolvendo problemas complexos de infraestruturas. El sabía que para que algo voe, hai que traballar. E hoxe, el ensínanos, dende o seu lugar no Banquete do Ceo, que a súa vida, tan curta e tan brillante, foi un 'si' constante a Deus, mesmo cando o camiño se volveu costa arriba.

E aquí, debemos deter a nosa mirada. Hai unha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra que non vos corresponde e que hoxe, ante a Palabra de Deus, quero axudarvos a deixar caer. É a culpa. Ese pensamento que, no silencio da noite, susurra: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

Mirade a Xesús no segundo texto de hoxe, na carta aos Filipenses. San Paulo descríbenos a Cristo que, sendo Deus, se baleira a si mesmo, tomando a forma de escravo. É a imaxe da humildade radical. Ben, no seu corazón de ouro, viviu isto sen saberlo. Lembrades cando, sendo apenas un rapaz, quixo ofrecer todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William? Non o fixo por fanfarronería, nin para ser visto. Fíxoo porque o seu corazón, tan grande e tan xeneroso, non coñecía a avaricia. Era a súa forma de dicir: 'Eu tamén quero cargar con isto contigo'. Esa era a esencia de Ben: unha empatía que desbordaba a súa curta idade, unha luz que non necesitaba palabras para iluminar unha habitación.

Ryan, irmán, ti es o portador da súa memoria. Sei que hai momentos nos que miras ao lado e o espazo que antes ocupaba o teu irmán maior parece un abismo. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Ás veces, preguntámonos por que o Señor permite que certas vidas se completen tan pronto. Ezequiel dinos que o que importa non é cando remata o camiño, senón cara a onde nos diriximos. Ben dirixiuse ao amor. A súa vida, como a de tantos santos novos, foi unha semente que caeu en terra boa e deu froito. O seu legado non é só o recordo; é a acción. Ese 'Pozo de Amor' en Vietnam, que leva o seu nome, é unha proba de que a súa vida segue 'voando', segue dando vida, segue sendo esa 'Con Chim Airlines' que leva esperanza aos necesitados. É a súa forma de dicir: 'Aínda estou aquí, papá, mamá, Ryan. A miña vida segue sendo útil, segue sendo un agasallo'.

Non teñades medo de sentir dor. A dor é o prezo do amor, e vós amastes moito. Pero non deixedes que a dor vos encerre no 'non'. Deixade que, pouco a pouco, esa dor se transforme nun 'si'. Un 'si' a vivir, un 'si' a recordar, un 'si' a confiar en que Deus non é un xuíz severo que conta os nosos erros, senón un Pai que nos espera coas mans abertas, tal como Ben vos esperaba a vós despois de cada viaxe. El está alí, no Corazón de Deus, onde non hai máis enfermidade, nin máis bágoas, nin máis preguntas sen resposta. Está alí, simplemente, sendo o Ben que todos amamos.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Que o seu recordo sexa sempre unha luz que vos guíe cara ao Pai, onde un día, nun abrazo que nunca terá fin, volveredes a atopalo. Amén.