Martes da vixésimo oitava semana do Tempo Ordinario

Hai momentos na vida, e quizais hoxe sexa un deles, nos que nos sentimos como alguén que intenta limpar o exterior dunha copa, mentres por dentro hai un baleiro que non sabemos como encher. Imaxinade por un segundo a Benjamin, o noso Ben, sentado na súa habitación, rodeado de pantallas, o brillo azul do código iluminando o seu rostro concentrado. Ben non era un rapaz de fachadas. Cando el falaba desa compañía que imaxinaba, 'Con Chim Airlines', non o facía por pretensión, senón porque o seu corazón era un lugar de soños puros, un espazo onde a imaxinación e o amor se atopaban sen máscaras. Hoxe, o Evanxeo preséntanos a un Xesús que non ten medo de romper as convencións sociais, de desafiar a un fariseo que se preocupa máis pola aparencia externa que pola verdade do corazón. 'Oh, fariseos!', dille o Señor. 'Vós limpades o exterior da copa e do prato, pero o voso interior está cheo de rapiña e maldade'. É unha advertencia dura, pero tamén é unha invitación a unha honestidade radical.

Moitas veces, na nosa dor, tentamos manter o exterior 'limpo'. Sorrimos cando nos preguntan como estamos, asistimos ás nosas obrigas, mantemos a casa en orde, coma se a nosa propia supervivencia dependese de que todo pareza baixo control. Pero o Señor hoxe dinos: 'O que está dentro, daio como esmola, e todo quedará limpo para vós'. Non se trata de dar diñeiro. Trátase de dar o que temos dentro: a nosa dor, a nosa confusión, o noso amor que non ten onde pousarse. Cando somos capaces de ofrecerlle a Deus a nosa ferida máis profunda, ese baleiro convértese en espazo para a súa graza. Ben, coa súa dozura natural, ensinounos que a verdadeira grandeza non está no que acumulamos, senón en canto somos capaces de ofrecer. Lembrades aquel xesto de querer entregar o seu porquiño para axudar ao seu tío William? Non foi un acto de grandilocuencia; foi a resposta dun corazón que xa entendía que a vida é para ser compartida.

Ben viviu apenas quince anos, pero a súa vida foi como unha liña de código perfecta: sen ruído, sen adornos innecesarios, só pura intención de ben. Cando pensamos en Ben, non pensamos en alguén que necesitase demostrar nada. Pensamos na súa curiosidade, na súa capacidade de atopar alegría nunha tarde de 'airport spotting' co seu pai, na forma en que miraba o mundo con esa ollada de quen sabe que hai horizontes máis alá do que vemos. Hoxe, Alan e Thao, e ti, Ryan, sodes os gardiáns desa memoria. E sei que, ás veces, a dor ambúscarvos nas mañás, cando o silencio da casa é tan pesado que parece ter peso físico. Non intentedes limpar a copa por fóra se por dentro estades rotos. Deus non quere a vosa perfección; Deus quere a vosa verdade. Se estades tristes, chorade. Se estades enoxados coa vida, dicídello a El. El é o único que pode sostervos cando xa non vos quedan forzas para sostervos a vós mesmos.

Quero deterne nun punto que sei que é unha ferida aberta para moitos pais. A culpa. A esa voz insidiosa que di: 'Se tivese feito isto, se non tivese feito aquilo...'. Escoitade, por favor: Deus non envía a enfermidade. A enfermidade non é un castigo divino, nin é o resultado de algo que vós fixésedes mal. Do mesmo xeito que o cego de nacemento no Evanxeo non sufría polo pecado dos seus pais, a vosa historia non está marcada por ningunha falta. O voso amor foi o ceo na terra para Benjamin. A vosa vixilancia, a vosa presenza constante, o xeito en que o acompañastes en cada paso, foi o abrazo de Deus feito carne. Estades absoltos de calquera culpa. Deixade caer esa pedra. Non vos pertence. Ben non quere que carguedes con ela; el quere que vivades, que sigades voando, que sigades soñando con 'Con Chim Airlines' no voso corazón, sabendo que el está agora no lugar onde a saúde é eterna e a alegría non ten fin.

San Paulo, na carta aos gálatas, lémbranos que 'en Cristo Xesús, nin a circuncisión nin a incircuncisión contan para nada, senón a fe que actúa polo amor'. Ben foi un mestre niso. A súa fe non era de palabras, era de actos. Era a fe de quen confía plenamente no seu pai, de quen sabe que, aínda que o camiño sexa escarpado, hai alguén que camiña ao seu lado. Ryan, irmán querido, ti es a súa continuidade. Non te sintas só. Ben vive en cada unha das túas risas, en cada un dos teus soños. Cando mires ao ceo e vexas un avión, non o vexas como unha despedida. Véo como un sinal de que o amor de Ben segue voando, segue conectando, segue vivo. A túa vida é o maior tributo que podes ofrecerlle a el.

O Señor dille ao fariseo: 'O que está dentro, daio como esmola'. Que significa isto para nós hoxe? Significa que a nosa dor, cando a entregamos, convértese en compaixón. Cando vós, que pasastes polo lume, tendes unha palabra amable para outra familia que sofre, cando axudades a alguén que está a pasar polo mesmo camiño, estades a facer o que Ben facía: estades a dar o que tedes dentro. Ese pozo en Vietnam, ese 'Giếng Gioan Baotixita', é o símbolo perfecto. A auga que brota de alí non é só auga; é a vida de Ben que segue fluíndo, dando de beber aos sedentos, limpando a terra, facendo que a vida sexa posible onde antes non o era. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é o que el é agora: un océano de amor que nos envolve a todos.

Non teñades medo de ser vulnerables. O mundo ten moita présa por dicirnos que debemos estar 'ben', que debemos 'superar' isto. Pero o amor non se supera; o amor intégrase. A ausencia de Ben non é un oco que hai que encher; é unha presenza que hai que aprender a habitar. Cada mañá, ao espertar, podedes dicirlle: 'Ben, hoxe vou vivir por ti'. E iso non significa que teñades que estar felices todo o tempo. Significa que estades dispostos a deixar que a luz de Deus entre nas vosas feridas. A vosa casa é sagrada porque alí se amou moito, e onde hai amor, Deus está presente. Mesmo na cadeira baleira, mesmo no silencio, Deus está alí. Especialmente alí.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, facede algo que ninguén saiba. Unha oración por outro neno que estea a sufrir, un xesto de bondade cara a un descoñecido, unha pequena axuda a alguén que o necesite. Facedeo en segredo, coma se fose un código que compartides só con Ben e con Deus. Que ese pequeno acto sexa a vosa esmola, o voso xeito de limpar o interior da copa, para que a graza de Deus poida encher o voso corazón ata que transborde. Ben está no Banquete do Ceo, esperando. E mentres tanto, el segue a ser o voso anxo, a vosa guía, a vosa esperanza. Non estades sós. O Señor está convosco, e Ben tamén. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que estivo de pé xunto á cruz e que agora abraza a Ben no seu regazo, vos cubra co seu manto de tenrura e vos dea a paz que o mundo non pode dar. Amén.