No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Xesús, que nos busca e nos chama polo noso nome, estea con todos vós.
Señor, que nos buscas cando estamos perdidos, ten piedade de nós. Cristo, que chamas á nosa porta para cear connosco, ten piedade de nós. Señor, que nos convidas a subir á árbore para verte, ten piedade de nós.
Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe se ergue no centro da nosa oración: a figura de Zaqueo, ese home pequeno de estatura que, por ver a Xesús, non dubida en correr e subir a unha árbore. Pensemos nesa escena. O ruído da multitude, o empurrón da xente, e alí, no medio do bulicio, un home que sente a necesidade de elevarse sobre a súa propia limitación para acadar unha mirada, para atopar un rostro. Zaqueo non sobe á árbore por curiosidade ociosa; sube porque algo dentro del lle di que a súa vida, a pesar da súa riqueza e da súa posición, ten un baleiro que só Alguén pode encher. E Xesús, que nunca pasa de longo ante un corazón que busca, detense. Non mira a súa conta bancaria, non mira a súa reputación de pecador. Mira cara arriba e dille: 'Zaqueo, baixa axiña, porque hoxe teño que aloxarme na túa casa'.
Detémonos aquí un momento. Thao, Alan, Ryan... cinco meses. Cinco meses dende que o noso querido Benjamin Vo, o noso Ben, cruzou o limiar cara á casa do Pai. Sei que este tempo, para vós, pode sentirse como unha longa espera nun camiño onde a árbore que el escalou nos parece agora un lugar de ausencia. Sei que hai madrugadas nas que a casa se sente silenciosa, onde o eco dos seus pasos ou o recordo da súa mente brillante —aquel rapaz que xa aos catorce anos navegaba pola nube e polos sistemas complexos con tanta soltura— pode facer que a dor regrese con forza. É natural. É a marca do amor que lle tedes. E quizais, nalgúns deses momentos, a tentación sexa pensar: 'Por que el? Por que tan cedo?'.
Debemos ser moi honestos hoxe. A dor da perda non é un erro de cálculo nin unha falta de vixilancia. Sei que, no fondo de moitos pais, existe a sombra da pregunta: 'Puiden facer algo máis?'. Escoitade isto coa verdade do Evanxeo: non é culpa vosa. Nin unha soa vez. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión. Non busquedes explicacións onde só hai misterio. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi un reflexo do amor de Deus, e ese amor é o único que permanece cando todo o demais pasa. Ben non quere que vivades baixo o peso dunha culpa que non existe; el quere que vivades na liberdade de saber que o seu tempo, aínda que curto aos nosos ollos, foi un tempo de plenitude, de bondade e de luz.
Ben era un rapaz dunha curiosidade infinita. Pensade na súa paixón pola aviación, naqueles soños que compartía co seu pai, naquel proxecto de 'Con Chim Airlines' que o facía rir e sorrir. El tiña unha mente que non se detiña, que sempre quería subir máis alto, chegar máis lonxe. E tiña ese corazón tan doce. Lembrade aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. Non o rapaz da enfermidade, senón o rapaz que quería que os demais estivesen ben, o rapaz que amaba a súa familia por riba de todo.
Na primeira lectura, o Señor dille á Igrexa de Laodicea: 'Mira, estou á porta e chamo'. Ás veces pensamos que somos nós os que temos que buscar a Deus, como Zaqueo na árbore. Pero a verdade máis profunda é que é Deus quen nos busca a nós. Xesús está á porta da vosa dor, Thao e Alan, chamando suavemente. Non para pedirvos explicacións, senón para cear convosco, para compartir a vosa carga, para dicirvos que Ben está ben. Cando o seu pai soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino onde xa non hai dor, nin bágoas, nin test de ningún tipo, só a luz do Amor que nunca falla.
Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría. Non enterres o teu propio talento, a túa propia vida, por medo á tristeza. Vive por el, vive con el.
Ben segue vivo, non só na vosa memoria, senón na obra de amor que o seu nome inspira. Ese pozo de auga en Vietnam, o 'Giếng Gioan Baotixita', que leva o seu nome, é un sinal de que a súa vida segue dando froitos. É como se, dende o ceo, Ben seguise ofrecendo a súa axuda, seguise querendo calmar a sede dos que sofren. O seu nome, Đại Dương, significa 'Gran Océano', e hoxe, o seu amor é como un océano de graza que vos rodea, un océano que non se seca, que sempre está aí para darvos de beber cando vos sintades esgotados.
Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade. Non enteredes o voso corazón. Deixádeo aberto, porque é alí onde Deus, e o voso Ben, sempre vos atoparán.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:
Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.
Que o Señor vos bendiga e vos garde, e que a paz de Cristo, que supera todo entendemento, sexa o voso refuxio hoxe e sempre. Amén.
✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.