Trigésimo terceiro domingo do tempo ordinario

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende o corazón da Escritura: a imaxe do servo que, por medo, enterra o seu talento na terra. Unha man que cava, un metal que se esconde, un silencio que se impón onde debería haber vida. Xesús, no Evanxeo, fálanos dun mestre que confía as súas posesións aos seus servos, dándolles a cada un segundo a súa capacidade. E, de súpeto, atopámonos con ese home que, en lugar de arriscar, en lugar de facer medrar o que recibiu, decide que o máis seguro é agochar o tesouro. O medo, mis queridos amigos, é un ladrón silencioso. O medo convéncenos de que, se non facemos nada, non perderemos nada. Pero a verdade que Xesús nos revela hoxe é que, ao intentar gardar a vida por medo, acabamos perdéndoa.

Detémonos un momento. Thao, Alan, Ryan, hai cinco meses que o noso querido Benjamin Vo cruzou o limiar cara á casa do Pai. Cinco meses. Sei que nestes días, a imaxe dun talento enterrado pode reflectir, quizais, a vosa propia sensación de que o mundo se detivo, de que o tesouro máis precioso que tiñades —a vida de Ben— foi retirado da vosa mesa. Sei que hai madrugadas nas que a ausencia de Ben se sente coma un peso que non se pode mover, unha dor tan profunda que a tentación é agocharse, enterrar o corazón no chan para non sentir máis. É unha reacción humana ante unha perda tan inmensa. Pero hoxe, o Señor quere dicirvos algo diferente. El non vos pide que enterrades a vosa dor, nin que a neguedes. El pídevos que non enterrades a vosa esperanza.

Debemos ser moi honestos hoxe. A dor da perda non é algo que se poida superar con fórmulas rápidas. Sei que hai momentos nos que a mente, buscando entender o incomprensible, se inclina cara á culpa: 'Podería ter feito máis?', 'Podería ter visto algo antes?'. Escoitade isto con toda a verdade do Evanxeo: non é culpa vosa. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi perfecto, e o amor, cando é puro, é a única cousa que non morre. Non hai nada que poidades ter feito para evitar que o tempo de Ben nesta terra se completase. Esa pedra de culpa é demasiado pesada; deixádea aos pés de Deus.

Ben era un rapaz dunha mente brillante e dun corazón máis brillante aínda. Pensade na súa curiosidade, na súa paixón polos avións, naquel soño de crear a 'Con Chim Airlines'. Cada vez que falaba diso, os seus ollos iluminábanse. Non era un rapaz de enterrar talentos. Era un rapaz de construír, de programar, de soñar. Lembrade aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. El non tiña medo de dar, de arriscar, de amar. E ese espírito, ese talento que el foi, non está enterrado. Está vivo en Deus.

No Evanxeo, o mestre di ao servo fiel: 'Entra a compartir a alegría do teu señor'. Esta é a promesa que temos. Ben xa entrou nesa alegría. Cando o seu pai soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino onde xa non hai dor, nin test de ningún tipo, só a luz do Amor que nunca falla. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría. Non enterres o teu propio talento, a túa propia vida, por medo á tristeza. Vive por el, vive con el.

Na primeira lectura, a muller virtuosa é eloxiada porque 'estende as súas mans aos pobres'. Ben fixo iso tamén, non só coa súa intención de axudar ao seu tío, senón co seu xeito de ser. E hoxe, o seu amor segue dando froitos. Pensade naquel 'Pozo de Amor' en Vietnam, no Cà Mau, que leva o seu nome. Ese pozo, que leva auga limpa a quen a necesita, é o oposto a enterrar un talento. É a vida de Ben que segue fluíndo, que segue dando de beber aos sedentos, que segue sendo un sinal de que o amor non se pode encerrar nunha tumba nin nunha terra seca. O seu nome, Đại Dương, significa 'Gran Océano', e hoxe, o seu amor é como un océano de graza que vos rodea.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, sorrindo, dicíndovos que a vida continúa, que o amor non ten fronteiras, e que el vos segue amando co mesmo sorriso brillante, coa mesma curiosidade de neno, agora na paz absoluta de Deus. Non enteredes o voso corazón. Deixádeo aberto, porque é alí onde Deus, e o voso Ben, sempre vos atoparán.