เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาเมน. ขอพระหรรษทานและสันติสุขจากพระเจ้าสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอ
พระคริสตเจ้า ทรงเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ ทรงเมตตาเทอญ. พระคริสตเจ้า ทรงเป็นแสงสว่างในยามมืดมน ทรงเมตตาเทอญ. พระคริสตเจ้า ทรงเรียกเราให้แบ่งปันความรัก ทรงเมตตาเทอญ.
พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในโลกที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ เรามักจะวัดคุณค่าของคนคนหนึ่งด้วยสิ่งที่เขาสร้างขึ้น หรือสิ่งที่เขาทำสำเร็จ... เรามักจะมองหา 'ผลผลิต' ที่จับต้องได้... แต่ในพระวาจาของพระเจ้าวันนี้ พระองค์ทรงสอนเราถึงมุมมองที่ต่างออกไป... พระองค์ไม่ได้มองหาเพียงแค่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แต่พระองค์ทรงมองหา 'ความซื่อสัตย์' ในสิ่งเล็กน้อยที่ทำด้วยหัวใจที่รักจริง
ลองจินตนาการถึงเหตุการณ์ในพระวรสารวันนี้... นายผู้หนึ่งมอบเงิน 'ตะลันต์' ให้กับบ่าวของตน... เงินจำนวนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ทรัพย์สิน แต่มันคือ 'ความไว้วางใจ' ที่นายมีต่อบ่าวแต่ละคน... บ่าวที่ได้รับห้าตะลันต์และสองตะลันต์ไม่ได้หยุดนิ่ง... พวกเขาลงมือทำ... ไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการความร่ำรวย แต่เพราะพวกเขารักและให้เกียรตินายของเขา... พวกเขาใช้สิ่งที่ได้รับมาด้วยความรัก... และเมื่อนายกลับมา คำพูดที่เขาได้รับคือ 'เจ้าเป็นผู้รับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์... จงมาร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด'
พี่น้องครับ... คำว่า 'ร่วมยินดี' นี้ช่างงดงาม... มันไม่ใช่การได้รับรางวัลเป็นเงินทอง แต่มันคือการได้กลับไปอยู่ใกล้ชิดกับนาย... มันคือการได้รับเชิญให้เข้าไปอยู่ในความรักที่สมบูรณ์... และนี่คือสิ่งที่เบนจามิน วอ ลูกรักของพวกเรากำลังได้รับอยู่ในเวลานี้... เขาไม่ได้จากไปไหนไกล... เขาเพียงแค่ได้รับเชิญให้เข้าไปร่วมยินดีในบ้านของพระบิดา... บ้านที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีน้ำตา และไม่มีความมืดมิดอีกต่อไป
เบนจามินเป็นเด็กที่มีหัวใจกว้างขวาง... ท่านจำได้ไหมครับ... ในความทรงจำที่แสนอบอุ่น เบนจามินเคยเสนอที่จะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วย... เขาไม่ได้ทุบกระปุก... เขาไม่ได้ทำลายความทรงจำใดๆ... แต่เขา 'เสนอ' ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์... นี่คือความซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยที่พระเจ้าทรงมองเห็น... เบนจามินไม่ได้เป็นเพียงเด็กชายที่เก่งเรื่องเทคโนโลยี หรือเด็กที่หลงรักการดูเครื่องบิน... เขาเป็นเด็กที่รู้จักการ 'ให้' ก่อนที่จะได้รับ... เขาเป็นเด็กที่เข้าใจว่าชีวิตที่แท้จริงคือการแบ่งปัน... และหัวใจดวงนั้นแหละครับ คือสมบัติที่พระเจ้าทรงเก็บรักษาไว้ในสวรรค์
ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ผมรู้ว่าในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมา หัวใจของท่านเหมือนถูกกรีดลึก... ความเงียบในบ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะของเบนจามินมันช่างน่าหวั่นใจ... ท่านอาจจะยังคงเห็นภาพเบนจามินในความฝัน... ภาพที่ท่านและเขาจูงมือกัน หรือตอนที่เขาจ่ายเงินซื้อไอศกรีมให้ด้วยรอยยิ้มที่แสนภูมิใจ... ความฝันเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... มันคือการที่เบนจามินยังคงอยู่เคียงข้างท่าน... เขาไม่ได้หายไปไหน... เขาเพียงแค่รอท่านอยู่ในที่ที่แสงสว่างไม่มีวันดับ
และผมขอย้ำกับท่านอีกครั้ง... ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไป ไม่ใช่ความผิดของท่าน... ไม่ใช่เพราะท่านดูแลไม่ดี หรือทำอะไรไม่พอ... ในโลกนี้มีหลายสิ่งที่เป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์... พระเจ้าไม่เคยตำหนิท่าน... พระองค์ทรงอุ้มท่านไว้ในอ้อมกอดที่อ่อนโยนที่สุด... จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น... ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างมันออกไป... ท่านได้รักเบนจามินอย่างดีที่สุดแล้ว... และเบนจามินก็รับรู้ถึงความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยมในทุกวินาทีที่เขาอยู่กับท่าน
ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยดูแลหนูเสมอ... พี่ชายของหนูไม่ได้จากไปไหนไกล... เขาเป็นเหมือนเครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า... แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่เขาก็ยังคงบินอยู่บนนั้น... ความรักที่เบนจามินมีต่อหนู เหมือนกับสายน้ำที่ไหลรินจาก 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้ที่ขาดแคลน... ทุกครั้งที่มีคนได้รับความช่วยเหลือจากบ่อน้ำนั้น นั่นคือความรักของพี่เบนที่ยังคงทำงานอยู่... ไรอันครับ... จงใช้ชีวิตของหนูให้มีความสุข... จงทำตามความฝันของหนู... เพราะรอยยิ้มของหนูคือสิ่งที่พี่เบนอยากเห็นที่สุด... การที่หนูมีความสุข คือการสานต่อความรักของพี่ชายให้คงอยู่ต่อไป
พี่น้องครับ... บทอ่านแรกวันนี้พูดถึงหญิงที่ยำเกรงพระเจ้า... 'คุณค่าของนางสูงยิ่งกว่าไข่มุก'... เบนจามินก็เช่นกัน... ชีวิตของเขา 15 ปีนั้นมีคุณค่ามหาศาล... เขาไม่ได้อยู่นานในสายตาของโลก แต่เขารักอย่างเต็มที่ในสายตาของพระเจ้า... เหมือนกับที่นักบุญเปาโลเตือนในบทอ่านที่สอง... เราเป็น 'บุตรแห่งความสว่าง'... เราไม่ได้อยู่ในความมืด... ดังนั้น แม้ในยามที่เราโศกเศร้า เราก็ยังสามารถเป็นความสว่างให้แก่กันและกันได้
ท่านอาลัน ท่านเถา... ผมอยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับบ้านไปครับ: ในครั้งต่อไปที่ท่านเห็นเครื่องบินลำหนึ่งกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หรือเห็นนกน้อยบินผ่านไป... ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... การทำเช่นนี้ไม่ใช่การยึดติดกับความเศร้า... แต่เป็นการตระหนักว่าความรักของเราและของเขานั้นเชื่อมโยงกันในพระเจ้า... เบนจามินไม่ได้จากไปไหน... เขาเพียงแค่เปลี่ยนที่อยู่ไปอยู่ในบ้านของพระบิดา เพื่อเตรียมที่ไว้รอต้อนรับพวกเราทุกคน... เขาจะคอยเฝ้ามองท่านด้วยรอยยิ้มที่สดใสเหมือนวันวาน... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... ท่านไม่ได้เดินเพียงลำพังในหุบเขาแห่งเงามืดนี้... พระองค์ทรงอยู่เคียงข้างท่าน และพระองค์จะทรงนำท่านไปสู่ทุ่งหญ้าที่เขียวขจีในที่สุด... ขอให้เรายึดมั่นในความหวังนี้... ความหวังที่ว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกับเบนจามินอีกครั้ง ในบ้านที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความรักของพระเจ้าที่โอบล้อมเราไว้ตลอดนิรันดร์... อาเมน.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
เราวอนขอตามพระบัญชาของพระผู้กอบกู้ และตามคำสั่งสอนจากพระญาณของพระองค์ เราจึงบังอาจกล่าวว่า
ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ โปรดประทานอภัยบาปแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การประจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย อาแมน
ขอพระเจ้าผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความหวัง ประทานสันติสุขให้แก่ท่านทั้งหลายตลอดไป. เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาเมน.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.