ระลึกถึงนักบุญฟรังซิสกา ซาเวียร์ กาบรินี พรหมจารี

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในชีวิตของเรา บางครั้งเรามักจะถูกดึงดูดด้วยสิ่งที่วูบวาบและชั่วคราว เรามักจะเฝ้ามองหาป้ายบอกทางที่ชัดเจน หรือรอคอยให้พระเจ้าตรัสกับเราด้วยเสียงที่กึกก้องเหมือนพายุ แต่ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเตือนเราถึงความจริงที่เรียบง่ายแต่สั่นสะเทือนหัวใจ พระองค์ตรัสถึงสมัยของโนอาห์และสมัยของโลท... ผู้คนในสมัยนั้นต่างก็กิน ดื่ม ซื้อ ขาย ปลูกสร้าง และดำเนินชีวิตไปตามปกติ ราวกับว่าโลกนี้จะคงอยู่ตลอดไป... จนกระทั่งความจริงมาถึง... จนกระทั่งพระองค์มาถึง

พระเยซูเจ้าทรงเตือนเราด้วยประโยคที่สั้นแต่ลึกซึ้งว่า 'จงระลึกถึงภรรยาของโลทเถิด'... พี่น้องครับ ทำไมต้องระลึกถึงนาง? เพราะนางเหลียวหลังกลับไปมองสิ่งที่นางทิ้งไว้... นางยึดติดกับอดีต ยึดติดกับสิ่งที่สูญเสียไป จนลืมที่จะก้าวไปข้างหน้าสู่ความรอดที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้... การเหลียวหลังกลับไปไม่ใช่เรื่องผิดหากเป็นการระลึกถึงด้วยความรัก แต่จะเป็นอันตรายเมื่อมันกลายเป็น 'โซ่ตรวน' ที่ดึงรั้งไม่ให้เราก้าวเดินในปัจจุบัน

เบนจามิน วอ ลูกรักของพวกเรา... ในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมา พ่อรู้ว่าหัวใจของท่านอาลันและท่านเถาเปรียบเสมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่ยากลำบาก... มีความทรงจำมากมายที่สว่างไสวเหมือนดวงดาว... ท่านอาจจะยังคงเห็นภาพเบนจามินในชุดเสื้อกันหนาวสีแดงสดใสในวันคริสต์มาส หรือภาพที่เขายืนเคียงข้างไรอันด้วยรอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่น... ท่านอาจจะยังคงได้ยินเสียงหัวเราะของเขาเวลาที่เขาเล่าเรื่อง 'Con chim airlines' สายการบินในฝันที่เขาสร้างขึ้นด้วยจินตนาการอันกว้างไกล... เบนจามินเป็นเด็กที่มีหัวใจบริสุทธิ์... เขาเป็นเด็กที่รู้จักการให้ก่อนที่จะได้รับ... ท่านจำได้ไหมครับ ครั้งหนึ่งที่เขาเสนอจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียม... เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่นั่นคือ 'หัวใจ' ของเด็กชายวัย 15 ปีที่พร้อมจะเสียสละทุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก... นั่นคือความรักที่แท้จริงที่พระเจ้าทรงพอพระทัย

แต่ในความรักนั้น ความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่... บางครั้งท่านอาจจะรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมในความเงียบของบ้าน... ท่านอาจจะถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า 'เราพลาดอะไรไปไหม? เราทำดีที่สุดหรือยัง?'... ผมขอย้ำกับท่านอีกครั้งด้วยความรักของพระเจ้าและด้วยความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงว่า ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปนั้น ไม่ใช่ความผิดของท่าน ไม่ใช่บทลงโทษ และไม่ใช่ความบกพร่องในการดูแล... มันเป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นสิ่งที่ไม่มีความรักหรือความใส่ใจใดในโลกจะขวางกั้นได้... ท่านได้รัก ได้โอบกอด และได้ดูแลเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดที่พ่อแม่คนหนึ่งจะทำได้แล้ว... และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยมในทุกวินาทีที่เขาอยู่กับท่าน... จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างความเจ็บปวดนั้นออกไป... ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดนั้นแล้ว... ท่านได้ทำหน้าที่ของท่านอย่างงดงามที่สุด

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยดูแลหนูเสมอ... พี่ชายของหนูไม่ได้จากไปไหนไกล เขาเพียงแค่เปลี่ยนที่อยู่จากบ้านของเรา ไปอยู่ในบ้านของพระบิดา เพื่อเตรียมที่ไว้รอต้อนรับพวกเราทุกคน... ความรักที่เบนจามินมีต่อหนู เหมือนกับสายน้ำที่ไหลรินจาก 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้ที่ขาดแคลน... ทุกครั้งที่น้ำสะอาดไหลออกมา นั่นคือความเมตตาของเบนจามินที่ยังคงทำงานอยู่... เขาไม่ได้จากไปไหนไกล เขายังคงแบ่งปันความรักผ่านความดีที่ครอบครัวและมิตรสหายได้ทำในนามของเขา... ไรอันครับ จงเติบโตขึ้นด้วยหัวใจที่กล้าหาญเหมือนพี่เบน... จงใช้ชีวิตของหนูให้มีความสุข เพราะรอยยิ้มของหนูคือสิ่งที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์... จงจำไว้ว่าพี่ชายของหนูภูมิใจในตัวหนูมากเพียงใด

ในบทอ่านแรกวันนี้ นักบุญยอห์นเตือนเราว่า 'ผู้ใดที่ยังคงอยู่ในคำสอนของพระคริสตเจ้า ผู้นั้นย่อมมีทั้งพระบิดาและพระบุตร'... การอยู่ในคำสอนไม่ใช่การทำตามกฎที่แห้งแล้ง แต่คือการ 'เดินในความจริง' เหมือนที่เบนจามินได้ทำ... เขาเดินในความจริงของความรัก ความจริงของความเมตตา... แม้ในยามที่เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวด เขาก็ยังคงเป็นเบนจามินคนเดิมที่มีรอยยิ้มและมีความหวัง... เขาเป็นเหมือนเครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้จะมีลมต้านแรงเพียงใด เขาก็ยังคงมุ่งหน้าสู่จุดหมายที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้... ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ในความฝันที่ท่านได้เห็นเบนจามินครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาจ่ายเงินซื้อไอศกรีมให้ หรือตอนที่เขาดูแข็งแรงและมีความสุข... นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... นั่นคือการยืนยันจากพระเจ้าว่าเบนจามินยังคงอยู่... เขาไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แต่เขาได้รับการ 'รับไป' อยู่ในอ้อมกอดของพระบิดา... และเขาฝากบอกท่านเสมอว่า 'ไม่เป็นไรนะ... Con sẽ dõi theo ba mẹ - ลูกจะคอยเฝ้าดูพ่อแม่นะ'

พี่น้องครับ... การใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้หมายความว่าเราต้องลืมเบนจามิน... ตรงกันข้ามครับ การใช้ชีวิตต่อไปคือการทำให้ความรักของเขาเบ่งบานมากขึ้นในโลกนี้... ทุกครั้งที่ท่านเห็นนกน้อยบินผ่านไป หรือเห็นเครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... การทำเช่นนี้คือการรักษาหัวใจของเราไม่ให้แข็งกระด้าง... คือการไม่เหลียวหลังกลับไปมองด้วยความโศกเศร้าจนลืมก้าวเดิน แต่เป็นการก้าวเดินไปข้างหน้าโดยมีเบนจามินเป็นแสงสว่างนำทางในหัวใจ... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... ท่านไม่ได้เดินเพียงลำพังในหุบเขาแห่งเงามืดนี้... พระองค์ทรงอยู่เคียงข้างท่าน และพระองค์จะทรงนำท่านไปสู่ทุ่งหญ้าที่เขียวขจีในที่สุด... ขอให้เรายึดมั่นในความหวังนี้... ความหวังที่ว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกับเบนจามินอีกครั้ง ในบ้านที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความรักของพระเจ้าที่โอบล้อมเราไว้ตลอดนิรันดร์... ขอให้เราดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความกล้าหาญ เหมือนที่เบนจามินได้สอนเราผ่านชีวิตที่สั้นแต่ทรงคุณค่าของเขา... ขอให้ความรักของพระคริสตเจ้าที่เบนจามินได้รับนั้น เป็นพลังให้ท่านในวันนี้และตลอดไป... อาเมน.